Mijn eerste expositie: wauw!

Wat vond ik het spannend, wat heb ik ernaar uitgekeken, wat ben ik er veel mee bezig geweest. Zeker ook in mijn hoofd. En dan is het nu maandag 14 mei, en is het allemaal alweer voorbij. Mijn eerste expositie. Wauw! Wat heb ik genoten, wat vond ik het leuk om te doen, en wat was ik blij met alle bezoekers. Alle aanwezigen via deze weg nogmaals: bedankt!

Op de social media is er ook met mij meegeleefd. Iets wat ik heel erg heb gewaardeerd. Hoe jammer is het dan als er volgers niet bij kunnen zijn vanwege bijvoorbeeld de afstand. De vraag kwam om een blog te schrijven, zodat ook zij er toch een beetje bij kunnen zijn.
Leuk! Doe ik! Bij deze!

De foto’s

Vijftien foto’s had ik uitgekozen.
Wat is dat moeilijk.
Ik heb inmiddels zoveel foto’s en ik wilde eigenlijk zoveel laten zien.
Want dat was mijn doel met de expositie.
De natuur laten zien.
Laten zien hoe mooi de vlinders, de libellen, de bloemen, het bos, de lucht,..
hoe mooi álles is.
Ik wilde graag mijn enthousiasme delen en ik hoop, dat dat een beetje gelukt is.

1 70 x 100
Kleine vuurvlinder
2 70 x 100
Weidebeekjuffer
14 70 x 50
Katjes
15 70 x 50
Macro opname katjes
13 A3
Besneeuwde takken
11 A3
IJsklompjes
6 A3
Lupine
4 A3
Vijfvlek-sint-jansvlinder
8 A3
Omgevallen paddenstoel
9 A3
Zonsondergang
7 70 x 50
Paardenbloem
Boomblauwtje
Boomblauwtje
5 70 x 50
Vliegenzwam
10 70 x 50
Sieraad van koning winter
12 70 x 50
IJsdruppel

Bezoekers

Zaterdag was een heel geslaagde dag met een gezellige groep bezoekers. Wat vond ik het leuk dat de wethouder Kunst & Cultuur van de gemeente Nederweert er ook was! Ik heb een leuk gesprek met hem gehad en heel misschien leidt dit zelfs weer tot iets nieuws. Blij werd ik bij het zien van vrienden en vriendinnen, maar ook van familieleden die ik al heel lang niet meer gezien had. Hoe tof dat ze mijn expositie kwamen bezoeken en we ook weer een beetje konden bijkletsen.
Twitter volgers en contacten via Facebook waren er ook, en ja, dat vond ik heel gaaf. Hoe ontzettend leuk dat ze de moeite namen te komen kijken, genoten, en we even in het echie ons enthousiasme voor de natuur konden delen.

De zondag was natuurlijk moederdag. Een regenachtige dag. Hoewel ik de hoop had, dat het deze dag juist vanwege het wat mindere weer net zo druk zou worden als zaterdag, was dat niet het geval. Erg was dat niet, want het stelde mij nog meer in staat met aandacht bezig te zijn met bezoekers. Ik heb heel erg leuke gesprekken gehad, en ben heel erg blij met alle fijne reacties op mijn foto’s.

 

 


Wat óók heel tof was, waren de enthousiaste reacties op mijn presentatie over dagvlinders. Ik had er foto’s in verwerkt van vlinders die ik tijdens mijn wandelingen tegen ben gekomen. Ik wilde deze prachtige diertjes graag wat extra aandacht geven, omdat zij mij altijd nóg vrolijker maken. Net als de juffers en libellen trouwens. Misschien maak ik daar een eventuele volgende keer ook wel een presentatie van.

Samen met mijn man had ik ook nog een vlog gemaakt.
Ter introductie van mijzelf.

Ik heb ontzettend genoten van twee dagen expositie, en ben heel erg dankbaar dat ik dit heb mogen meemaken. Dit pakt niemand mij meer af. Ik zie het als een mijlpaal in mijn leven, en misschien laat ik hier wel heel veel mee achter mij. Misschien stelt het mij wel in staat om vooral weer vooruit te kijken. Om te geloven in mijzelf. Deze expositie zegt mij eigenlijk: Yes! I can do this!

Uiteraard dank ik Stichting Kunst en Cultuur Maasgouw voor alle ondersteuning en het vele werk dat er is verricht. Dankbaar ben ik ook Erik Verhees voor het vertrouwen in mij en het voor mij mogelijk maken dit een keertje te mogen meemaken. Ik vond het heel bijzonder.

 

 

Tot slot een kleine greep uit het gastenboek.
Omdat ik er zo blij mee ben.

 

 

 

Advertenties

Zo bijzonder: het groentje

Dat enthousiasme wat ik voel eind maart, begin april.
Ik denk, dat ik het nooit meer kwijtraak.
Eerst zijn daar de oranjetipjes, jeetje wat vind ik ze mooi en wat kijk ik altijd naar ze uit.
Vrij vlot daarna start de vliegtijd van het groentje.
Wauw.
Iedere keer opnieuw ben ik onder de indruk van dat hele mooie groen.

Het is een klein vlindertje.
Zo lief klein.
En het weet zich goed te verstoppen tussen de mooie frisgroene lenteblaadjes.

1 - kopie

Het leeft op de grens van bos en hei, en als ik er eentje zie, dan voel ik een ongekend enthousiasme door me heen gaan.
Wauw. Wauw, wauw, wauw!
Kijk nou, hoe mooi!

10 - kopie

11 - kopie

Nu wil het ongelukkige toeval, dat juist op de plek waar het groentje vliegt, ik een onbehaaglijke situatie meemaakte. Iemand liep mij na, en als solowandelaar, heb ik dat liever niet. Niets gebeurd en veilig thuis, maar het voelt dan nog een tijdje wat raar.

Hoe fijn is het dan, dat zo’n prachtig vlindertje je na een paar daagjes toch weer diezelfde plek op doet zoeken.
En dat het er dan weer net zo fijn, net zo rustig en net zo veilig voelt als altijd.
Ik was er heel blij mee.

En zeg nou zelf.
Die vleugeltjes.
Schitterend toch?

12 - kopie

Yihaa! Ze zijn er! De eerste oranjetipjes.

Het lijkt dit jaar erg lang te duren voor de eerste pinksterbloemen bloeien.
Iedereen om me heen, die van natuur en vlinders houdt, lijkt erop te zijn gespitst.
Waar blijven ze nou?
De pinksterbloemen, en daarmee de oranjetipjes?

Als ik 8 april een klein rondje door Keversbroek fiets zie ik totaal onverwacht, zonder nog één enkele pinksterbloem gezien te hebben, tóch een oranjetipje vliegen.
Ik kan wel dansen!
‘Yihaa! Ze zijn er!’, twitter ik dan ook dol enthousiast.
Een foto zit er die middag helaas nog niet in, maar dat kan de pret zeker niet drukken.

Vanaf dat moment móet ik naar de beek.
Ik weet dat daar altijd veel pinksterbloemen staan en dat er op zonnige dagen ook veel oranjetipjes vliegen.
Maar als ik 10 april kans zie daar te gaan wandelen, is het me al snel duidelijk.
Veel tipjes zullen er niet vliegen.
Met pijn en moeite vind ik twee bloeiende pinksterbloemen.

1 - kopie klein + handtekening

2 - kopie tw insta

3 - kopie tw insta

Toch had ik goede hoop.
Ik hád eergisteren immers een oranjetipje zien vliegen, óók zonder pinksterbloemen, dus!
En dus wandelde ik verder en verder.
En verder, en verder.

Tot daar opeens! Toch!
Een witje, maar wat voor een witje?
Klein geaderd, klein koolwitje of zou het, zou het, zou het!
Een vrouwtje oranjetipje zijn.

5 - kopie tw fa

Ja!
Als ik het vlindertje van opzij zie, weet ik het zeker!
Een oranjetipje vrouwtje!

9 - kopie tw fa insta

Plots verschijnt er ook een mannetje!
Waar het vrouwtje in eerste instantie wat minder blij mee lijkt te zijn.

10 - kopie tw fa

12 - kopie tw fa

13 - kopie tw fa

14 - kopie tw fa

Maar..
eventjes later, op een bramentakje, komt het allemaal goed.

15 - kopie tw fa

16 - kopie tw fa

17 - kopie tw fa insta

19 - kopie tw fa insta

 

Kijk hier voor een kort filmpje

Kleine expositie

Ik ben uitgenodigd om een kleine expositie te houden.
Hoe gaaf!
Ik mag dit doen in het kader van het vijfjarig jubileum van de Stichting Kunst en Cultuur Maasgouw.
Super spannend vind ik het.
Maar ook ontzettend leuk!

PR Facebook afbeelding

Zo is het inderdaad allemaal begonnen.
Ik heb van moeten, willen gemaakt en zo mijn passie ontdekt.
Wat ben ik daar blij mee!

PR Facebook (2) afbeelding

Zie ik jullie 12 of 13 mei?
Dat zou leuk zijn!

Baraque Michel (B): winterwonderland

Ieder jaar willen we het minstens 1 keer gezien hebben.
Winterwonderland in België.
Baraque Michel in de Hoge Venen is voor ons niet zo heel ver rijden, en als er sneeuw ligt machtig mooi om te zien.
12 februari was het dan zo ver. Vol enthousiasme en met heel veel lekkers voor onderweg vertrokken we. Op naar een prachtig winters landschap.

5 - bewerkt - kopie tw fa insta

10 - bewerkt - kopie fa tw insta

17 - bewerkt - kopie fa tw insta

18 - bewerkt - kopie fa tw insta

7 - bewerkt - kopie fa tw insta

20 - bewerkt - kopie - kopie fa tw insta

1 - kopie tw fa insta

23 - kopie fa tw

We hadden heel goed weer.
En toch ook het geluk om heel even van één sneeuwbui te mogen genieten.
Wat ziet dat mooi uit!

22 - kopie fa tw insta

We hebben er met zijn drietjes enorm genoten en samen een super fijne dag gehad.
Een perfecte dag die ook nog eens super mooi werd afgesloten met een prachtige zonsondergang. We hadden heel veel geluk die dag. We waren precies op de juiste momenten, op de juiste plekken. Althans. Zo voelde het voor mij.

32 - kopie fa tw

33 - kopie fa tw

35 - bewerkt - kopie fa tw insta

37 - kopie fa tw insta

38 - kopie - kopie fa tw

Groetjes!

 

“Ga je mee naar de Peel?”

Maandag 5 februari. De zon scheen, dat had ik wel gezien. Maar het was ook koud buiten. En dus twijfelde ik. Zal ik wel gaan, zal ik niet gaan. Het is bij koud weer altijd even afwegen. Kan mijn lijf het wel of niet aan. Wat denk je Caroline, hoe zal het gaan vandaag?

Tot opeens de voordeurbel ging.
Mijn moeder.
“Ga je mee naar de Peel?”…..
“Koud? Nee het is niet koud! Het is prachtig weer!”…..

Natuurlijk was het koud, grijns.
Maar natuurlijk was het óók prachtig weer!
En natuurlijk ben ik meegegaan.
Huppa, alle twijfel overboord en gaan.
Op naar Nationaal Park De Groote Peel.

Het beste van 2017: Vlinders, libellen en paddenstoelen

De donkere dagen voor kerst.

Ik trek er niet veel op uit, omdat het behalve donker, ook koud en vochtig is.
Gisteren ben ik even het Leudalbos ingelopen, en vandaag heb ik daar naar mijn zin teveel last van.
Mijn reuma en de kou en vochtigheid, gaan niet zo goed samen.

We maken het dus binnen gezellig.
De kerstboom is versierd en ik heb veel kaarsjes staan.
Ik ben dol op kaarsjes.
Ze staan voor mij voor wensen en hoop en warmte.
En ze doen me altijd denken aan mijn oma.
Die hield ook zo van kaarsjes en stak ze voor ons op als wij iets belangrijks hadden.

Nu ik niet zo veel foto’s kan maken, is het erg leuk om terug te kijken op het afgelopen jaar. Ik heb ontzettend genoten van de natuur. Ik ben nog altijd heel blij dat ik dat ontdekt heb. Dat ik een passie heb, die me bezighoudt. Behalve natuurlijk de vlinders en libellen, heb ik dit jaar ook een liefde gekregen voor paddenstoelen. Wat zitten daar machtig mooie exemplaren tussen.

Ik heb drie ‘filmpjes’ gemaakt, die een mooi overzicht geven van wat ik in 2017 zag.
Erg leuk om te doen, en erg leuk om op deze manier na te genieten.
Voor wie zin heeft: geniet met me mee! :

Het beste van 2017: Vlinders

Het beste van 2017: Libellen

Het beste van 2017: Paddenstoelen

Die mist! Die is zó mooi in het bos!

Wauw!
Ik ben een uurtje of wat terug en nog steeds onder de indruk.
Wat was het mooi in het bos!
Het is mistig vandaag, de gehele dag, en ik dacht: ‘Ik ga toch eens kijken hoe dat er in het bos uitziet’.
Nou! Moet je ook eens doen!
Ik had het nog nooit zo mistig gezien in het Leudal, en ik vond het geweldig.
Super stil en echt heel mooi.

0011 - bewerkt - kopie

0013 - bewerkt - kopie

0025 - bewerkt - kopie

0037 - bewerkt - kopie

0041 - bewerkt - kopie

0058 - bewerkt - kopie

Het kwam eigenlijk allemaal door deze paddenstoel..

Het is al een tijdje geleden dat ik een blog schreef, dus: ‘Hoi allemaal! Hier ben ik weer :-)’.
Ik ben erg enthousiast geraakt over de vele verschillende paddenstoelen in het Leudalbos, en dat wil ik heel graag delen.

Het kwam eigenlijk allemaal door deze paddenstoel:

5 - kopie tw

6 - kopie

Ik zag hem staan en dacht: ‘Jeetje! Wat een mooie steel, en kijk dat hoedje! Het lijkt wel van fluweel!’ Ik heb er echt een tijdje naar staan kijken, zo mooi vond ik ‘m. Via een contact op Twitter weet ik nu, dat het de roodsteelfluweelboleet is. Wikipedia zegt dat dit een eetbare paddenstoel is, maar ik laat ‘m liever staan.

Verderop zag ik weer een prachtig model staan. En nog verder, zag ik er nog meer! Het was een warme dag in augustus, en ik had er bewust voor gekozen te gaan wandelen in het bos. Onder de bladeren van de dikke bomen is het altijd wat koeler, dan midden op de hei.

7 - kopie tw

8 - kopie tw

9 - kopie tw

11 - kopie tw

Kijk nou naar die prachtige plooien. Ik vind het altijd moeilijk om die een beetje scherp op de foto te krijgen. En op het schermpje van het fototoestel, lijken ze ook altijd mooier te zijn dan eenmaal op het beeldscherm van de computer. Toch denk ik dat het heel goed overkomt. Prachtig gemaakt door de natuur. Van de laatste paddenstoel, weet ik dat het de parelamaniet is. Mits goed gekookt ook weer eetbaar, maar ik moet daar toch niet aan denken. Rauw overigens giftig!

Die paddenstoelen, tjonge. Verschillende kleuren, verschillende vormen en ook over deze russula heb ik mij even verbaasd.

14 - kopie tw

Een prachtige mooie, aparte kleur grijs en een schoonheid van een kelk als hoed.

Toen ik een foto van een paddenstoel op Instagram plaatste, riep mijn dochter vanaf de bank: “Mama! Een paddenstoel?! Ga weg met dat ding! Het is zomer! Haal ‘m eraf!” Hahaha.
Dat heb ik niet gedaan, en ik ga er nog meer plaatsen 🙂

17 - kopie tw

20 - kopie

29 - kopie

Toen ik een grasveldje naderde, zag ik precies in het midden drie grote parasolzwammen staan. Die stonden daar zo mooi! En zo ontzettend in ‘the spotlights’. Ik hoop met heel mijn hart, dat ze er nog lang mogen staan, en niet vernield worden. Ik baal er altijd weer van als ik omgeschopte paddenstoelen zie aan de kant van een pad. Waarom toch? Kijk deze drie nu staan, gezellig bij elkaar.

22 - kopie tw

Op de terugweg, alweer vlakbij de auto, zag ik nog een heleboel zwavelkopjes staan. Dan kun je er echt niet meer omheen hoor! Dan zijn er paddenstoelen in augustus. Een heleboel!

30 - kopie tw

31 - kopie tw

32 - kopie tw