Ongelooflijk! De keizersmantel in mijn ‘achtertuin’!

Niet dat het koud was. Maar het was ook niet echt geweldig weer. Bewolkt, en het keek alsof het ieder moment kon gaan regenen. Toch had ik echt zin om er even uit te gaan. Mijn gisteravond geplakte band van de fiets testen. Want wat was ik daar blij mee! Die fiets brengt me net iets verder buiten het dorp dan ik te voet kan komen, en ik baalde er toch wel van dat de achterband er tijdelijk geen zin meer in leek te hebben.

Mijn weer app gaf aan dat het droog zou blijven, en hoe langer ik naar buiten keek, hoe meer ik dacht dat het zonnetje zich af en toe voorzichtig probeerde te laten zien. Ik besloot te gaan. Lekker. Even eruit en totaal zonder verwachtingen, want zonder de zon zouden de vlinders zeker niet massaal rondvliegen. Ik was heel nieuwsgierig naar wat ik zou gaan zien.

Op weg richting het natuurgebiedje net buiten het dorp, zag ik op plekken in de berm waar ik normaal al vlinders zie, helemaal niets bewegen. Ik zei mijn gedachten stil te zijn. Thuis was ik nog benieuwd naar wat ik zou gaan zien, zonder verwachtingen, en op de fiets waren die verwachtingen toch gestegen. Nu ik niets zag, vond ik dat ik stil moest zijn. Niet nu al er vanuit gaan dat ik toch niets zou zien. Wat is dat nou voor een storende gedachte!

Eenmaal tussen de weiden en de bomen leek ik in een totaal andere wereld te zijn. Hoe gewèldig is dat toch. Ik vergat dat het bewolkt was, dat het kwik de twintig graden vast nog niet eens haalde. Ik stond weer middenin de natuur.

Groot dikkopje
Parende phegeavlinders

Rups van de sint-jacobsvlinder

Bramenstruiken zijn geliefd bij veel insecten, en toen ik een tijdje naar snoepende phegeavlinders had staan kijken, zag ik opeens aan de achterkant van de struik iets oranjes zitten.
‘Uh? De kleine parelmoervlinder?
Nee, dat was niet zo. De tekening was heel anders!
Het zal toch niet? Zou het de keizersmantel zijn? Hier?’

Ik wist het niet zeker, maar ik vond de vlinder sowieso zo mooi, dat ik tussen de takken en bladeren door geprobeerd heb foto’s te maken. Ik kon onmogelijk aan de achterkant van de struik komen. Iets waar ik op dat moment wel echt van baalde, want door het bewolkte weer bleef de vlinder rustig op zijn plekje zitten. Ik had er prachtige foto’s van kunnen maken als ik dichterbij had kunnen komen.
Die kleine teleurstelling was ik thuis alweer heel snel vergeten. Via twitter kwam ik erachter dat die mooie vlinder inderdaad de keizersmantel was. Yihaa!!! Wat vind ik het bijzonder deze prachtige vlinder gewoon in mijn ‘achtertuin’ gezien te hebben!

Keizersmantel

Je zou misschien denken dat het hierna niet meer beter kon.
Dat is ook zo 😉
De keizersmantel was natuurlijk de topper van mijn rondje fietsen.
Maar ik zag ook nog een eikenpage!
En die had ik op deze plek ook nog nooit gezien!
En ik zag mijn eerste koevinkje dit seizoen.
Hoe geweldig is dat, dat ik zo dichtbij huis zoveel verschillende soorten vlinders kan treffen. Ik ben er echt dankbaar voor.

Eikenpage
Koevinkje
Koevinkje

 

Advertenties

Ei-afzettend boomblauwtje in de tuin!

Ik had ze nog niet gezien, en daar was ik me ook bewust van. Bij iedere wandeling en ieder fietstochtje lette ik toch extra op. Bij plekken waar ik ze voorgaande jaren zag, stopte ik even. Maar nee, geen boomblauwtjes. Dat kan hè. De natuur fotograferen blijft, voor mij althans, toch een beetje op het juiste moment, op de juiste plek zijn. Ik ga immers zelden tot nooit bewust op zoek naar een soort.

Ik sprong dan ook super enthousiast uit mijn stoel, toen ik heel toevallig even naar buiten keek en iets kleins en blauws de tuin in zag vliegen. In mijn weg door de kamer en de keuken heen, griste ik nog gauw mijn camera mee. Buiten aangekomen vloog het vlindertje nog steeds onrustig rond een conifeer en de rode bloemen van een petunia.

Gelukkig ging ze heel af en toe ook even zitten, en kon ik haar mooi op de foto zetten.

Ik hield mijn adem in, toen ze voor mijn lens eitjes ging afzetten. Wauw! Hoe mooi is dat dan? Nog nooit had ik het van zo dichtbij gezien. En ik had al helemaal nog nooit een vlindereitje gezien! Prachtig! Ik vond het echt prachtig! Ik denk omdat ik het zo’n wondertje vind. Hoe vernuftig is de natuur toch. Zo’n heel piepklein dingetje herbergt toch een prachtig nieuw leven.

Ei-afzettend boomblauwtje
Eitje

Het boomblauwtje bleef ook daarna nog een poosje in onze tuin.
En zette nog meer eitjes af.
Ik had een geweldige zondag.
Ik heb er zo ontzettend van genoten.

De kleine parelmoervlinder!

Het was eigenlijk niet de bedoeling er nog op uit te gaan. We waren een groot deel van de dag in het Catharina ziekenhuis in Eindhoven. Na de chemokuren van een aantal jaren geleden wil de weerstand van mijn man niet meer zo meewerken. Om de 4 weken ligt hij nu een paar uur aan het infuus voor immunoglobuline. Dit pept zijn weerstand zodanig op, dat hij er weer even tegenaan kan.

We gaan graag naar dit ziekenhuis. Na zoveel jaar kennen ze ons daar, en we vinden er altijd gezelligheid. Toch is zo’n dag natuurlijk zwaar. Je wordt doodmoe van het niets doen. Dus nee.. het was niet echt de bedoeling er nog op uit te gaan. Maar! Ik had op twitter gelezen en gezien dat de vlinderdip voorbij was. En jeetje mina.. het kriebelde ook. Zou het echt zo zijn? Zouden de groot dikkopjes inmiddels ook in Keversbroek vliegen? Zou het er druk zijn?

Ik vond geen rust. En dat is ook niets. Dus ik besloot ondanks mijn vermoeidheid toch even op de fiets te stappen. Het rustig aan te doen, niet te lang te gaan, gewoon even kijken…

Ik was er nog niet of ik zag al een mooie gehakkelde aurelia op een bramenblad zitten. Verderop stapte ik van mijn fiets voor een mannetje platbuik en een mooie juffer. Ik dacht: ‘Wauw, bijna zeven uur in de avond en nog zoveel moois te zien. Wat goed, dat ik toch gegaan ben’.

Gehakkelde aurelia
Platbuik
Blauwe breedscheenjuffer

Keversbroek

Eenmaal in het natuurgebiedje achter ons dorp keek ik mijn ogen uit. Ik zag zoveel vlinders! Witjes, bont zandoogjes, een atalanta en distelvlinders. Ze waren allemaal nog heel druk. Verheugd was ik bij het zien van de pheageavlinder. ‘Ja! Die is er ook weer! Wat fijn dat ie het hier ook nog steeds goed doet.’

Pheageavlinder

Natuurlijk zat deze phegea heel mooi hoog is het gras, tot ik dichterbij kwam met mijn camera. Soms ben je er op tijd bij, soms te laat, en deze keer was eigenlijk te laat, maar leverde het toch een leuk plaatje op. Kijk mij verstoppertje spelen met een vlinder.

Ik stapte weer op mijn fiets. Hoe heerlijk om nog buiten te zijn. Zonnetje, 20 graden, in de avond.
Dáár! Daar zag ik ze! Kleine oranje vleugeltjes. Meerdere! Om elkaar heen cirkelend. Waren het dikkopjes? Snel zette ik mijn fiets weer in de berm en liep ik richting de kant van de zandweg, waar ik ze had gezien. Jaaaaa! Groot dikkopjes!

Groot dikkopje

Ik moet eerlijk bekennen, dat ik bij de eerste dikkopjes dacht dat het om het zwartsprietdikkopje ging. Geen vlekjes op de vleugels, althans.. ik zag ze niet. Maar thuis zag ik opeens de haakjes aan de sprietjes en begon ik de twijfelen. Gelukkig kan ik altijd even overleggen op twitter en al snel had ik duidelijkheid. Allemaal groot dikkopjes. De haakjes aan de sprietjes geven uitsluitsel. Jammer en ook weer niet. Want ze zijn mooi hè?! Álle dikkopjes!

Zoals altijd vlogen er in Keversbroek ook weer heel veel hooibeestjes.

Hooibeestje

Ze worden wel eens verward met de bruin zandoogjes, die ik inderdaad ook zag vliegen. Helaas bleef er niet eentje rustig zitten, maar dat komt nog wel een keer. De bruin zandoogjes zijn hier ook altijd zeer talrijk. Ik zag vanaf mijn fiets weer twee oranje vlindertjes en besloot nog een laatste keer af te stappen. Ik ging er helemaal vanuit dat het weer dikkopjes waren, maar toen ik dichterbij kwam kon ik mijn ogen niet geloven. De kleine parelmoervlinder!

Krijg nou wat! De kleine parelmoervlinder! Joehoe! Ik was super enthousiast en vergat rustig te blijven waardoor ze natuurlijk schrokken en opvlogen. In de vier, vijf jaar dat ik nu fotografeer heb ik ze nog maar één keer voor de lens gehad. Hun vleugels zijn prachtig. De buitenkant van de vleugels, met hun parelmoerachtige vlekjes, ook. Ik heb die helaas niet op de foto kunnen zetten. Ook deze vlindertjes waren ondanks de avonduren nog heel druk.

Ze zaten op en rond bramenstruiken waar ik ze natuurlijk niet overal evengoed kon benaderen. Ik heb er zeker een half uur over gedaan om een beetje een goede foto te maken. Steeds zaten ze te ver weg, was de foto onscherp, of vloog het beestje net weer weg en kon ik niets anders doen dan hopen en wachten tot ze weer terug bij de bramenstruiken kwamen.

Maar het is gelukt! Ik heb er eentje op de foto!
De kleine parelmoervlinder:

Kleine parelmoervlinder

Muggen, muggen en nog eens muggen. Maar ook het bont dikkopje!

Mei is warm dit jaar. Terwijl ik dit nu zit te schrijven, loopt het kwik buiten alweer op en zal vanmiddag ruim de 30 graden halen. Het lijkt hoog zomer, het is pas mei. Lente nog. Super enthousiast was ik, toen ik op 25 mei het plan vatte, om nu dan echt naar nationaal park De Groote Peel te gaan. Vandaag zou ik het niet bij enkel het plan laten. En eind mei, begin juni,.. dan vliegen in De Groote Peel de bont dikkopjes!

Ik was redelijk op tijd in de Peel, en zag dat de zon nog niet overal de dauwdruppels had doen oplossen. Geweldig mooi vind ik dat. Druppels op bloemen, bladeren, insecten. Op een plant als de vrouwenmantel blijven ze nog eens extra lang liggen.

Druppels op een blad van de vrouwenmantel

In het groen naast een houten vlonder aan het begin van de wandelroutes viel mijn oog op een rups. Ik kon er niet zomaar van alle kanten bij, dus moest het doen met het tegenlicht van de zon. Het geeft wellicht wat minder duidelijke beelden, het was wel prachtig om te zien.

Plakker

Vanuit mijn ooghoek zag ik een wandelaar naar me toe snellen. “Ben je een vlinder aan het fotograferen?”, vroeg hij zeer nieuwsgierig en zijn enthousiasme met moeite onderdrukkend. “Nee”, zei ik. “Een rups”.
“O”, klonk het teleurgesteld.
Om vervolgens met enthousiaste stem weer te vervolgen: “Maar ik zoek het bont dikkopje, heb jij er al een gezien?!”

De man bleek van ver te komen, speciaal voor dit specifieke vlindertje. Ik zag hem later nog eens. Naast een pad zocht hij de bramenstruiken blad voor blad af. Prachtig vind ik dat. Wat een enthousiasme, wat een interesse, wat een passie. Ik hoopte uiteraard ook het bont dikkopje tegen te komen. Ik hoopte dat het me gegeven was, want dat blad voor blad zoeken.. dat is niets voor mij. Daar ben ik dan net weer wat té ongeduldig voor.

Ik wandelde de man dus voorbij ondanks zijn verzoek met zijn tweetjes te zoeken. Tussen de bramenstruiken en de varens genoot ik van de vele juffertjes die zich al zwevend leken voort te bewegen.

Lantaarntje
Azuurwaterjuffer
Variabele waterjuffer

Foto’s maken was nog niet zo gemakkelijk.
Bij de vlonder was ik al lek geprikt door de vele muggen, ook hier rond het wandelpad zaten er weer .. héél véél!
Terwijl ik probeerde scherp te stellen hoorde ik ze zoemen rond mijn oren. Ik voelde hoe er meerdere landden op mijn vingers, er zat er zelfs één op mijn wenkbrauw!
Ik wilde dus zo snel mogelijk een foto maken, de krengen van me afslaan, en doorlopen.

Ik liep het pad af, keek af en toe nog eens om naar de zoekende man, tot ik hem niet meer zag. Ondertussen had ik nog geen bont dikkopje gezien, ook geen enkele andere vlinder. Ik begon me af te vragen of het misschien niet toch al wat te warm was. Juffers en libellen zaten er trouwens genoeg. Ontzettend genieten om die boven de vennen te zien jagen. Ik heb natuurlijk wel geprobeerd foto’s van de libellen te maken, maar helaas. Ze zaten niet lang genoeg stil, of zij zaten wel stil, maar schrokken van mijn bewegingen in een poging de muggen van me af te slaan.

Het bont dikkopje!

Juist daar, waar ik getwijfeld had: links of rechts. Dáár zag ik in het gras kleine bruine vleugeltjes. Zou het, zou het, zou het? Langzaam en voorzichtig stapte ik dichterbij en hoe dichterbij ik kwam, hoe groter mijn hoop werd. Ik dacht aan de zoekende man. Als dit een bont dikkopje was, dan was hij te ver weg om hem te waarschuwen. Hoe jammer was dat! Nog dichterbij en nog dichterbij en jaaaaaaaaa! Het was een bont dikkopje!

Bont dikkopje in het gras

Het was het waard om al die muggen te laten meegenieten.
Ik heb me later nog verbaasd over de zwermen rond mijn enkels.
Ik had mijn sokken over mijn broek getrokken, maar dat hield ze niet allemaal tegen.
Jeetje nog an toe.
Maar het zien van het prachtige bont dikkopje deed het me toch vergeten.

Icarusblauwtje

In tegenstelling tot het bont dikkopje zie ik het icarusblauwtje heel regelmatig. En toch is het iedere keer weer een dansje waard als ik dat hele mooie blauw zie. Dat blijft bijzonder, iedere keer weer. Ik zag er meerdere, later ook vrouwtjes. Ze cirkelden om elkaar heen. De ene keer heel gezellig, de andere keer – zoals op de laatste foto – liet het vrouwtje duidelijk merken er even geen zin in te hebben.

Icarusblauwtje

Vlak voordat ik weer bij de auto was, zag ik nóg een rups van de plakker. Hoe grappig! Alsof iets wist dat ik het tegenlicht zo jammer vond aan het begin van mijn wandeling, kreeg ik nu een tweede kans. Helemaal super! Kijk eens wat een prachtig beestje het is! Geweldig fijn om de wandeling in de Peel mee af te sluiten.

Plakker

 

Keversbroek, wat ben ik blij met jou

Het is 17 mei met een zonnetje en een lekkere temperatuur.
De afgelopen dagen waren nog druk, na de expositie, vooral in mijn hoofd.
Zoveel indrukken, emoties, zoveel verhalen die de revue passeerden en die ik allemaal een plekje wilde geven. Vandaag was het voor het eerst, dat ik weer wat langer rustig de natuur in wilde, en net deze dag had ik geen auto.

Om deze reden werd het de fiets pakken en richting Keversbroek. Niet naar het Groenewoud in Swalmen, de Peel in Ospel, de Beegderhei in Beegden, of De Doort in Echt. Allemaal plekken waar ik nog zo graag naar toe wil in de lente. Ik weet niet of het gaat lukken. Op de een of andere manier – en dat zal iedereen zo nu en dan wel ervaren – wordt mijn leven op het moment ingevuld in plaats van dat ik het zelf invul. Met leuke dingen wel te verstaan, dus eigenlijk geen probleem. En toch..

Keversbroek dus. En wat ben ik blij met Keversbroek, een natuurgebied van natuurmonumenten dat vanaf Kelpen-Oler doorloopt tot bij ons in Leveroy. Gewoon op mijn fiets te bereiken. Hier en daar afstappen, kleine stukjes wandelen. En dan zoveel zien. Zovéél! Het doet echt niet onder voor al die andere natuurgebieden waar ik eigenlijk naartoe wilde.

Azuurwaterjuffer man
Azuurwaterjuffer vrouw
Paringswiel azuurwaterjuffers
Waterleliemot
Bruine korenbout
Bont zandoogje
Landkaartje, voorjaarsgeneratie
Hooibeestje
Icarusblauwtje, vrouwtje

Lopend tussen het hoge gras, in een wei, zag ik opeens twee oren. Een ree! Ik bleef stokstijf staan. Ik keek nog eens en nog eens. Ja, echt. Een ree! Op nog geen anderhalve meter afstand. Het beestje bleef óók heel stil staan. De oren gespitst richting mij. Heel eerlijk wist ik vanaf dit moment niet wat ik moest doen. Ik wilde de ree niet laten schrikken, maar ik kon daar toch ook niet eeuwig geruisloos blijven staan?

Ik besloot zo zachtjes mogelijk te draaien en terug richting mijn fiets te lopen. Ik hoopte dat de ree zou blijven waar het was, en zou snappen dat ik het met rust zou laten. Helaas. Bij mijn eerste beweging schoot het al meteen weg. Een stukje verderop keek het nog even om.

Twee oren
Ree kijkt nog even om

Even was ik wat teleurgesteld en verdrietig.
Ik had toch een prachtig beest laten schrikken en onbedoeld weggejaagd.
Tegelijkertijd was het natuurlijk enorm genieten.
Wat een mooie ontmoeting, prachtig om mee te maken.

Mijn eerste expositie: wauw!

Wat vond ik het spannend, wat heb ik ernaar uitgekeken, wat ben ik er veel mee bezig geweest. Zeker ook in mijn hoofd. En dan is het nu maandag 14 mei, en is het allemaal alweer voorbij. Mijn eerste expositie. Wauw! Wat heb ik genoten, wat vond ik het leuk om te doen, en wat was ik blij met alle bezoekers. Alle aanwezigen via deze weg nogmaals: bedankt!

Op de social media is er ook met mij meegeleefd. Iets wat ik heel erg heb gewaardeerd. Hoe jammer is het dan als er volgers niet bij kunnen zijn vanwege bijvoorbeeld de afstand. De vraag kwam om een blog te schrijven, zodat ook zij er toch een beetje bij kunnen zijn.
Leuk! Doe ik! Bij deze!

De foto’s

Vijftien foto’s had ik uitgekozen.
Wat is dat moeilijk.
Ik heb inmiddels zoveel foto’s en ik wilde eigenlijk zoveel laten zien.
Want dat was mijn doel met de expositie.
De natuur laten zien.
Laten zien hoe mooi de vlinders, de libellen, de bloemen, het bos, de lucht,..
hoe mooi álles is.
Ik wilde graag mijn enthousiasme delen en ik hoop, dat dat een beetje gelukt is.

1 70 x 100
Kleine vuurvlinder
2 70 x 100
Weidebeekjuffer
14 70 x 50
Katjes
15 70 x 50
Macro opname katjes
13 A3
Besneeuwde takken
11 A3
IJsklompjes
6 A3
Lupine
4 A3
Vijfvlek-sint-jansvlinder
8 A3
Omgevallen paddenstoel
9 A3
Zonsondergang
7 70 x 50
Paardenbloem
Boomblauwtje
Boomblauwtje
5 70 x 50
Vliegenzwam
10 70 x 50
Sieraad van koning winter
12 70 x 50
IJsdruppel

Bezoekers

Zaterdag was een heel geslaagde dag met een gezellige groep bezoekers. Wat vond ik het leuk dat de wethouder Kunst & Cultuur van de gemeente Nederweert er ook was! Ik heb een leuk gesprek met hem gehad en heel misschien leidt dit zelfs weer tot iets nieuws. Blij werd ik bij het zien van vrienden en vriendinnen, maar ook van familieleden die ik al heel lang niet meer gezien had. Hoe tof dat ze mijn expositie kwamen bezoeken en we ook weer een beetje konden bijkletsen.
Twitter volgers en contacten via Facebook waren er ook, en ja, dat vond ik heel gaaf. Hoe ontzettend leuk dat ze de moeite namen te komen kijken, genoten, en we even in het echie ons enthousiasme voor de natuur konden delen.

De zondag was natuurlijk moederdag. Een regenachtige dag. Hoewel ik de hoop had, dat het deze dag juist vanwege het wat mindere weer net zo druk zou worden als zaterdag, was dat niet het geval. Erg was dat niet, want het stelde mij nog meer in staat met aandacht bezig te zijn met bezoekers. Ik heb heel erg leuke gesprekken gehad, en ben heel erg blij met alle fijne reacties op mijn foto’s.

 

 


Wat óók heel tof was, waren de enthousiaste reacties op mijn presentatie over dagvlinders. Ik had er foto’s in verwerkt van vlinders die ik tijdens mijn wandelingen tegen ben gekomen. Ik wilde deze prachtige diertjes graag wat extra aandacht geven, omdat zij mij altijd nóg vrolijker maken. Net als de juffers en libellen trouwens. Misschien maak ik daar een eventuele volgende keer ook wel een presentatie van.

Samen met mijn man had ik ook nog een vlog gemaakt.
Ter introductie van mijzelf.

Ik heb ontzettend genoten van twee dagen expositie, en ben heel erg dankbaar dat ik dit heb mogen meemaken. Dit pakt niemand mij meer af. Ik zie het als een mijlpaal in mijn leven, en misschien laat ik hier wel heel veel mee achter mij. Misschien stelt het mij wel in staat om vooral weer vooruit te kijken. Om te geloven in mijzelf. Deze expositie zegt mij eigenlijk: Yes! I can do this!

Uiteraard dank ik Stichting Kunst en Cultuur Maasgouw voor alle ondersteuning en het vele werk dat er is verricht. Dankbaar ben ik ook Erik Verhees voor het vertrouwen in mij en het voor mij mogelijk maken dit een keertje te mogen meemaken. Ik vond het heel bijzonder.

 

 

Tot slot een kleine greep uit het gastenboek.
Omdat ik er zo blij mee ben.

 

 

 

Zo bijzonder: het groentje

Dat enthousiasme wat ik voel eind maart, begin april.
Ik denk, dat ik het nooit meer kwijtraak.
Eerst zijn daar de oranjetipjes, jeetje wat vind ik ze mooi en wat kijk ik altijd naar ze uit.
Vrij vlot daarna start de vliegtijd van het groentje.
Wauw.
Iedere keer opnieuw ben ik onder de indruk van dat hele mooie groen.

Het is een klein vlindertje.
Zo lief klein.
En het weet zich goed te verstoppen tussen de mooie frisgroene lenteblaadjes.

1 - kopie

Het leeft op de grens van bos en hei, en als ik er eentje zie, dan voel ik een ongekend enthousiasme door me heen gaan.
Wauw. Wauw, wauw, wauw!
Kijk nou, hoe mooi!

10 - kopie

11 - kopie

Nu wil het ongelukkige toeval, dat juist op de plek waar het groentje vliegt, ik een onbehaaglijke situatie meemaakte. Iemand liep mij na, en als solowandelaar, heb ik dat liever niet. Niets gebeurd en veilig thuis, maar het voelt dan nog een tijdje wat raar.

Hoe fijn is het dan, dat zo’n prachtig vlindertje je na een paar daagjes toch weer diezelfde plek op doet zoeken.
En dat het er dan weer net zo fijn, net zo rustig en net zo veilig voelt als altijd.
Ik was er heel blij mee.

En zeg nou zelf.
Die vleugeltjes.
Schitterend toch?

12 - kopie

Yihaa! Ze zijn er! De eerste oranjetipjes.

Het lijkt dit jaar erg lang te duren voor de eerste pinksterbloemen bloeien.
Iedereen om me heen, die van natuur en vlinders houdt, lijkt erop te zijn gespitst.
Waar blijven ze nou?
De pinksterbloemen, en daarmee de oranjetipjes?

Als ik 8 april een klein rondje door Keversbroek fiets zie ik totaal onverwacht, zonder nog één enkele pinksterbloem gezien te hebben, tóch een oranjetipje vliegen.
Ik kan wel dansen!
‘Yihaa! Ze zijn er!’, twitter ik dan ook dol enthousiast.
Een foto zit er die middag helaas nog niet in, maar dat kan de pret zeker niet drukken.

Vanaf dat moment móet ik naar de beek.
Ik weet dat daar altijd veel pinksterbloemen staan en dat er op zonnige dagen ook veel oranjetipjes vliegen.
Maar als ik 10 april kans zie daar te gaan wandelen, is het me al snel duidelijk.
Veel tipjes zullen er niet vliegen.
Met pijn en moeite vind ik twee bloeiende pinksterbloemen.

1 - kopie klein + handtekening

2 - kopie tw insta

3 - kopie tw insta

Toch had ik goede hoop.
Ik hád eergisteren immers een oranjetipje zien vliegen, óók zonder pinksterbloemen, dus!
En dus wandelde ik verder en verder.
En verder, en verder.

Tot daar opeens! Toch!
Een witje, maar wat voor een witje?
Klein geaderd, klein koolwitje of zou het, zou het, zou het!
Een vrouwtje oranjetipje zijn.

5 - kopie tw fa

Ja!
Als ik het vlindertje van opzij zie, weet ik het zeker!
Een oranjetipje vrouwtje!

9 - kopie tw fa insta

Plots verschijnt er ook een mannetje!
Waar het vrouwtje in eerste instantie wat minder blij mee lijkt te zijn.

10 - kopie tw fa

12 - kopie tw fa

13 - kopie tw fa

14 - kopie tw fa

Maar..
eventjes later, op een bramentakje, komt het allemaal goed.

15 - kopie tw fa

16 - kopie tw fa

17 - kopie tw fa insta

19 - kopie tw fa insta

 

Kijk hier voor een kort filmpje

Kleine expositie

Ik ben uitgenodigd om een kleine expositie te houden.
Hoe gaaf!
Ik mag dit doen in het kader van het vijfjarig jubileum van de Stichting Kunst en Cultuur Maasgouw.
Super spannend vind ik het.
Maar ook ontzettend leuk!

PR Facebook afbeelding

Zo is het inderdaad allemaal begonnen.
Ik heb van moeten, willen gemaakt en zo mijn passie ontdekt.
Wat ben ik daar blij mee!

PR Facebook (2) afbeelding

Zie ik jullie 12 of 13 mei?
Dat zou leuk zijn!

Baraque Michel (B): winterwonderland

Ieder jaar willen we het minstens 1 keer gezien hebben.
Winterwonderland in België.
Baraque Michel in de Hoge Venen is voor ons niet zo heel ver rijden, en als er sneeuw ligt machtig mooi om te zien.
12 februari was het dan zo ver. Vol enthousiasme en met heel veel lekkers voor onderweg vertrokken we. Op naar een prachtig winters landschap.

5 - bewerkt - kopie tw fa insta

10 - bewerkt - kopie fa tw insta

17 - bewerkt - kopie fa tw insta

18 - bewerkt - kopie fa tw insta

7 - bewerkt - kopie fa tw insta

20 - bewerkt - kopie - kopie fa tw insta

1 - kopie tw fa insta

23 - kopie fa tw

We hadden heel goed weer.
En toch ook het geluk om heel even van één sneeuwbui te mogen genieten.
Wat ziet dat mooi uit!

22 - kopie fa tw insta

We hebben er met zijn drietjes enorm genoten en samen een super fijne dag gehad.
Een perfecte dag die ook nog eens super mooi werd afgesloten met een prachtige zonsondergang. We hadden heel veel geluk die dag. We waren precies op de juiste momenten, op de juiste plekken. Althans. Zo voelde het voor mij.

32 - kopie fa tw

33 - kopie fa tw

35 - bewerkt - kopie fa tw insta

37 - kopie fa tw insta

38 - kopie - kopie fa tw

Groetjes!