Jaaa!! Ik heb ‘m gevonden!: ’t Groentje!

Dit wordt mijn kortste blog ooit, maar!:
Ik heb ‘m gevonden!
Hieperdepiep! Dansje, dansje, dansje!
’t Groentje!

DSC_0072 - kopie

 
Ik ben er zo blij mee!
En ik vind ‘m zó mooi!
Ik heb maar 1 goede foto, en ik heb lang naar ‘m gekeken.
Wat is ie ontzettend, ontzettend, ontzettend mooi.
Deze moet ‘je’ écht een keertje in het echt zien!
Klein, teer, en prachtig van kleur!

Ik heb ook een filmpje gemaakt..
Kon het niet laten.
Ik heb zó genoten!

Gisteren liep ik in een sprookjesbos!

De zon straalde en de hemel zag strak blauw. Wat een mooie ochtend! Ik had me van alles voorgenomen, maar het duurde niet lang of ik besloot dat van niets, iets terecht zou komen. Ontbijten, douchen, spijkerbroek aan. In de gang stonden mijn wandelschoenen ongeduldig te wachten. De neuzen mijn kant op alsof ze zelf naar me toe zouden lopen als het te lang zou duren.

De Doort

Ik besloot naar De Doort in Echt te gaan. Mijn nicht had er al een boomkikkertje gezien en ik dacht.. ‘zon, strak blauwe lucht.. zou moeten kunnen!’.

Maar in de auto zag ik het al. ‘O jee, wolken’.
Er kwamen niet een paar wolken aan drijven. Ook niet van die grote, mooie, witte, wollige wolken. Nee. Het werd grijs. En hier en daar nóg grijzer.
Ik parkeerde de auto en liep snel het natuurgebied in.
‘Nog heel eventjes zon, nog heel eventjes zon’.

Ik zag een aalscholver overvliegen, ik hoorde de tjiftjaf, ik zag een dagpauwoog en een citroenvlinder, en ik genoot! Meteen! Heerlijk, wat was er veel te zien.

Toen ik voorbij de weide was en het bos zag, keek ik echt mijn ogen uit.
Tussen de stammen op de grond.. pinksterbloemen!
Niet één, niet twee, maar een heleboel!
Wauw! O, wat vond ik dat mooi! In mijn fantasie zag ik ook al allemaal oranjetipjes fladderen.

2 - kopie tw

3 - kopie tw

Ik heb er een heel tijdje van genoten. Boven mij werd het donkerder en donkerder, maar dat kon me zo heel veel niet schelen. Ik zou een ander keertje wel terugkomen voor de boomkikkertjes. Ik liep verder langs graslanden en op een andere plek het bos weer in. Hoewel de bomen nog niet veel blad hebben, waren er maar een paar regendruppels die het echt tot beneden redden. Heel erg nat werd ik dus niet.

Sprookjesbos

Terwijl ik tussen de bomen doorliep werd het stiller en stiller in mijn hoofd. Het was er zo mooi. Op de bosbodem lag een tapijt van bosanemoontjes. Overal. Links, rechts, voor en achter mij. Ik was helemaal alleen en om mij heen hoorde ik takjes ritselen, vogels tjirpen, muisjes piepen. Ik kon alleen maar luisteren en kijken.

8 - kopie tw

9 - kopie tw

18 - kopie tw

17 - kopie tw

10 - kopie tw

11 - kopie tw

20 - kopie tw

21 - kopie tw

22 - kopie tw

25 - kopie tw

27 - kopie tw

28 - kopie tw

En foto’s maken natuurlijk. Eerst kijken, eerst genieten, dan foto’s maken, en nog meer genieten. Door de lens zie je toch altijd weer andere dingen, dan met het blote oog. Het is toch weer net een andere wereld. Ik zag zoveel dat ik niet wist waar te beginnen en ook niet waar te stoppen. Toch komt dat moment van verder wandelen iedere keer weer en eigenlijk als vanzelf.

12 - kopie tw

13 - kopie tw

15 - kopie tw

Normaal gesproken ben ik veel meer van de vogels, de vlinders, de insecten, beestjes. Bloemen vind ik prachtig, maar iedereen heeft een voorkeur.. denk ik. Deze wandeling draaide eigenlijk alleen maar om de bloemetjes. Wat was het mooi en wat was ik betoverd door ze. Wat vind ik dat besef dan ook mooi. Dat besef dat de natuur me blijft verrassen en me steeds opnieuw, opnieuw doet kijken,.. nieuwe dingen laat zien.

Maar ja. Toén zag ik dit kevertje!
Althans.. ik dacht dat het een kevertje was.
Maar Twitter leerde mij al snel dat het een wants is.
De dovenetelwants.
Dat dat dan zo’n mooie kleuren heeft, kruipt en je aan lijkt te kijken.
Dan spring ik toch net ietsje hoger, dan bij een bloem 😉

29 - kopie tw

31 - kopie tw

32 - kopie tw

 

Verschrikkelijk. Wat ’n ellende: regen

Wat een titel voor een blog!
‘Verschrikkelijk. Wat ’n ellende: regen!’
Zo zak je natuurlijk meteen weg in donkere wolken en nattigheid.
In een sfeer waar niemand, althans dat denk ik, voor zijn plezier in zit.
Ik dus ook niet.

En toch vind ik het verschrikkelijk en ellendig. Regen.
En wil ik dat zeggen ook.
Ik kan er altijd even tegen, en dan is het snel klaar.
Dan kan ik niets anders dan roepen:
“U heeft weer gewonnen Regen. U heeft het weer voor mekaar.
Ík baal.”

Tegenoffensief

Maar nu ga ik er eens lekker tegenin.
Stomme regen.
‘Je moet niet denken, dat je me deze keer eronder krijgt!
Ik zal jou eens laten zien!, Regen.
Wat een moois ik vaak zie, terwijl jij zo hard je best doet.
Heel veel moois! Puh!

Kijk eens hoe mooi jij de takken van de bomen in het bos maakt:

5-kopie

7-kopie

En hoe blinkend hun stam:

18

Kijk eens hoe schoon de paddenstoelen worden:

11

DSC_0129

Hoe gezellig ze schuilen bij elkaar!

E Heksenschermpje

Natuurlijk zijn dit allemaal herinneringen!
Mooie herinneringen.
Aan dagen dat het regende, en er tóch iets op mijn pad kwam.
Dat heb jij gedaan, Regen.
Dankjewel daarvoor.
Een dingetje wil ik nog met je delen.
Omdat ik daar altijd aan denk als je regent.
Omdat ik ‘m 1 keer zag en daarna, tot nu, nooit meer.
Op een regenachtige dag:

Kleine bonte specht

l Kleine bonte specht

l2 kleine bonte specht

Je snapt, het is gedaan met Regen.
Ze klettert buiten maar door.
Voorlopig geen narigheid meer in mijn hoofd door Regen.
Dat is voor een tijdje weer klaar.
En mocht ze toch een kiertje van de deur open krijgen, dan heb ik nóg een tegenoffensief.
Dan kruip ik op de bank onder een wollen deken.
Dan ga ik luisteren naar de vogels en weet ik weer:
‘Potverdikke Caroline, die hebben de lente in hun bol.
Of het nou regent, of niet.’

 

 

 

 

“Jongens! Ik heb ’t goudhaantje weer gezien!!”

Helemaal ‘gaar’ word je ervan. Van zitten, zitten en zitten. Na 3 dagen binnen toeven móest ik er vandaag dan ook uit. Dan houden motregen, waterkoude en grijs me niet tegen. Dan wil ik toch de natuur weer zien en kijken wat er allemaal gebeurt. Op zulke donkere dagen denk ik vaak: ‘Je ziet toch niets’. Maar dat is slechts een gedachte. Een hardnekkige, maar ik luister er nog maar zelden naar.

Leudal

Ik besloot naar het Leudal te gaan. Niet te ver weg, en genoeg bomen om te schuilen mocht het harder gaan regenen. Ik hoop met zulk weer altijd dat het niet te veel gaat druppelen, omdat er dan altijd een moment komt waarop ik het fototoestel ter bescherming in een plastic zak moet stoppen.
Balen.
Het ging dus echt wel, te veel druppelen..

6-kopie

7-kopie

8-kopie

9-kopie

Maar in die (mot)regen was het verbazend druk in de natuur. Ik hoorde heel veel vogels. Roodborstjes, koolmeesjes, staartmeesjes en kraaien. Ik zag een groepje spreeuwen in het gras, hoe mooi! En ik hoorde twee grote bonte spechten elkaar roepen.
‘Lente!’, dacht ik. ‘Het is lente in het bos!’

Hoe meer ik mijn oren spitste en om mij heen keek, hoe meer ik zag hoe druk iedereen was. Ik heb ervan genoten. Zon of geen zon, een paar druppels of heel veel druppels. De vogels en andere dieren kan het niet schelen, die wéten het: de lente komt eraan!

IJslandse pony’s

Ik had mijn camera in de plastic tas gestopt, maar haalde die er weer uit toen ik de IJslandse pony’s zag. Ik vind ze altijd leuk om te zien en te fotograferen. ‘Heel eventjes met het fototoestel in de regen moet toch kunnen’, dacht ik.
Ik had het nog niet gedacht of zag dat de pony’s mij nu ook gezien hadden en met een flink tempo recht op me af kwamen rennen!
‘Huh?!’
Ik ben niet bang voor ze, maar vond het wel wat raar.
Ik kreeg nauwelijks de kans foto’s te maken en was in een mum van tijd omsingeld.
Eentje begon te knauwen aan een veter van mijn rechter wandelschoen en een ander had mijn plastic tas te pakken.
‘Nou ja!’.

Ik heb ze geaaid en gezegd dat ik helaas niets te eten bij me had. Ik weet niet waarom ik dat zei. Ik heb nóóit eten bij me. Maar ik had wel de indruk dat ze honger hadden.
Omdat ze zo met hun neuzen tegen me aan bleven duwen en toch wel met een grote groep waren, voelde ik me op een bepaald moment niet meer zo prettig bij ze. Ik ben bij ze vandaan gelopen en terwijl ik stevige stappen zette, dacht ik: ‘Ik hoop niet dat ze gevoerd worden door wandelaars. Misschien gedragen ze zich daardoor nu zo. Hè bah. Dat zou ik echt niet fijn vinden.’

11-kopie

12-kopie

’t goudhaantje!

Door de IJslandse pony’s besloot ik een iets andere route te lopen.
Ik had geen zin meer in hen en liep hun gebied uit het bos weer in.
Ik was nog wat in gedachten bij de paarden, toen ik een vogeltje vanuit een jong dennenboompje iets verderop staande struiken in zag duiken.
Ik besefte meteen dat ik niet gezien had welk vogeltje het was, omdat ik in gedachten was. En dát is zo jammer!
Ik stond meteen stil, keek om me heen, gedachten weer bij wat er is.. niet bij wat er was, en toen zag ik ze! Goudhaantjes!
Oooooo!!! En doordat ze het zo druk hadden en vast met hun gedachten ook ergens anders waren, hadden ze mij niet gehoord! Ik kon super dichtbij ze komen!

‘Dit is het!’
Ik dacht het en wist het meteen.
Dit zouden dé foto’s van de dag worden.
Genieten met een super grote G om dit supermooie vogeltje zo vlak voor je lens te zien.
Ze zijn écht mooi!
Kijk nou hoe geel! Hoe mooi!
Hoe heb ik nu zo’n heel verhaal over mijn wandeling kunnen schrijven, en dit moment zo uit kunnen stellen.
Jongens! Ik heb ’t goudhaantje weer gezien!!

dsc_0070-kopie-kopie

21-kopie-kopie

* Zojuist vernomen op twitter!
Het is zélfs het vuurgoudhaantje!!
Zo blij mee!!

De sieraden van Koning Winter

Wij doen dat graag. Zonder echte planning, zonder haast en een moeten, ons oppakken en gaan. We zien wel waar we uitkomen en wat we tegenkomen. Het geeft ons de meest fijne dagen. Deze dag had Sem studievrij en wilden we er graag op uit. We sliepen in de ochtend uit, deden rustig aan, en vertrokken net na de middag. Heel, heel vaak gaat het dan richting Zuid Limburg en soms, soms gaat het vanaf daar nog een stukje verder.

Lac de la Gileppe

Via de A2 tunnel in Maastricht ging het richting Luik en vandaar dieper België in.
Zo gek! Opeens is het dan helemaal wit. Alsof je pats-boem de winter in rijdt. In Maastricht was het nog ‘lente’, heel efkes de grens over veranderde niet alleen het landschap, maar ook het seizoen.
Prachtig!

5-kopie-tw-fa

6-kopie-tw-fa

Er lag veel sneeuw. Op de een of andere manier went dat snel. Je ziet de takken buigen, de wegen wit begrensd, en na een tijdje voelt dat als normaal. Maar toen ik een bankje zag bij Lac de la Gileppe dacht ik: ‘Jeetje ja. Hier ligt echt veel sneeuw’.

8-kopie-fa

Het ging glibber de glibber over de weg en glibber de glibber over de stoep, waardoor ik al snel riep: “Laten we het bos in gaan! Daar is de ondergrond anders en is het vast veel minder glad!”
We vonden een korte wandel rondweg. Perfect voor ons. Niet stijl omhoog of stijl omlaag, en niet te lang. Al snel lag ik helemaal achterop. Niet omdat het pad te zwaar voor me was, maar omdat ik veel en veel en veel te veel moois zag. Wauw! Overal hingen sieraden. De sieraden van Koning Winter in het bos.

15-kopie-tw-fa

18-kopie-tw-fa

21-kopie-tw-fa

28-kopie-tw-fa

30-kopie-tw-fa

Ik zag zo veel dat ik bijna vergat naar het totale plaatje te kijken. En dat was minstens even mooi. Een pad bedekt met een flink pak sneeuw. Boomstammen, takken, hulst. Wit. In zo’n winterbos wandelen.. het heeft iets sprookjesachtigs.

22-kopie-blog

25-kopie-tw-fa

26-kopie-tw-fa

27-kopie-tw-fa

Baraque Michel

Vanaf hier zijn we richting Baraque Michel gereden. We hoopten dat het daar minder druk zou zijn dan in een weekend, maar jeetje.. ook op deze doordeweekse donderdag reden volle bussen af en aan. We zijn daarom enkele honderden meters voor dit bekende plaatsje in de Belgische Hoge Venen gestopt en weer het bos in gegaan. Vast net zo mooi en stukken rustiger.

48-kopie-tw-fa

49-kopie-fa

51-kopie-tw-fa

52-kopie-tw-fa

Uiteindelijk hebben we vanaf Eupen een rondje van 75 kilometer gereden door de Hoge Venen en de Eifel. We zijn van alles tegen gekomen en hebben van alles gezien. Zulke ritjes zijn onvoorspelbaar en vaak onvoorstelbaar mooi. En soms.. soms worden ze met een prachtige zonsondergang helemaal in stijl afgesloten.

54-kopie-fa

58-kopie-tw-fa

59-kopie-tw-fa

 

Rijp in de winterzon. Prachtig!

Het vroor -8 rond half acht in de ochtend. Mijn dochter en haar vriendinnen fietsen er drie kwartier over om op school te komen. Hartstikke stoere meiden! 😉 Toch waren ze heel blij, dat ze deze ochtend gebracht en gehaald zouden worden. Ik zou ze halen, en al best op tijd voor een schooldag. Rond 12.30 uur. Laat nou vlak achter hun school een prachtig natuurgebied liggen: De Beegderheide. Ik dacht: dát combineer ik mooi met een wandeling.

Zwanen in de Tungelroyse beek

Buiten was het wit. Het zag er prachtig uit. Witte daken, wit gras, witte spinnenwebben.. Alles was bedekt met een laagje rijp. Maar voor hoe lang? Ik ben ’s ochtends niet de snelste. Mijn spieren en gewrichten hebben wat meer tijd nodig om van stram en stijf en pijnlijk naar ‘oké wij willen bewegen’ te gaan. Maar het lukte! Toen ik eenmaal in de auto stapte, zag het buiten nog steeds heel mooi winters.

Net buiten ons dorp ligt de Tungelroyse beek. Ik voelde me gehaast, want wilde nog wit zien op de Beegderheide en de zon liet zich goed zien. Maar daar bij de beek vonden mijn voeten meteen de rem. Zwanen! Mooie witte zwanen in de beek! Uitstappen en foto’s maken of doorrijden? ‘Uitstappen!’, dacht ik. ‘Pak het moment.’

4-kopie-tw-fa-insta

2-kopie-tw-fa-insta

1-kopie-tw-fa

Rijp in het zonlicht

Koud! Met blote handen bediende ik het fototoestel, want dat lijkt me geen doen met handschoenen. Maar koud! Écht koud!

Een kleine twintig minuten later stond ik voor een bevroren poortje op de Beegderheide en dacht: ‘Blijven bewegen. Dan blijf je het langst warm.’

13-kopie-tw-fa-insta

14-kopie-tw-fa-insta

16-kopie-blog

De kleine vennen waren licht bevroren en de heide er omheen wit uitgeslagen.

23-kopie-blog

24-kopie-blog

25-kopie-blog

Ik had de zon steeds achter mij gelaten. Meestal is dat fijner met fotograferen. Maar ik heb wel geleerd regelmatig om mij heen te kijken, omdat vanuit een ander gezichtspunt, vanuit een andere lichtinval, iets er opeens heel anders én veel mooier uit kan zien. Toen ik dat hier op de Beegderheide deed, stopte ik heel even met ademen.
Wauw. Wauw wat zag het er tegen de zon in mooi uit. Magisch! Sprookjesachtig!
En ik hoop zo, dat het me een beetje gelukt is die sfeer met de camera te vangen:

32-kopie-tw-fa-insta

34-kopie-tw-fa

35-kopie-tw-fa

Ik heb er echt wel eventjes, al bewegend, naar staan kijken. Ik denk dat ik precies op het juiste moment op de juiste plek was. Heel veel geluk dus. Geluk dat de zon net op dat moment de wereld zo’n prachtige ‘look’ gaf.

Daarna ben ik verder gelopen naar het grote ven, waar de wind mij ving. Koud! Ik besloot daar, ter plekke, ook niet te lang meer te blijven. Hoe mooi het ook was. Ik voelde mijn tenen al niet meer en mijn handen deden zeer.

44-kopie-blog

Terug naar de auto dus. Maar niet zonder ook naar de details in de natuur gekeken te hebben. Ik hou daarvan. De kleine dingen. Of de dingen van heel dichtbij. Hoe het me met zulke koude handen en zonder statief toch gelukt is?.. ik heb geen idee. Passie doet branden, denk ik. Je vergeet obstakels en doet.
En het lukt.

54-kopie-tw-fa

55-kopie-tw-fa

58-kopie-tw-fa

59-kopie-tw-fa

Wat een teleurstelling: geen sneeuw.

Ik had écht gedacht dat er vanmorgen sneeuw zou liggen! Zeker 5 centimeter, want voor Zuid Limburg was 10 centimeter voorspeld. Ik was al flink enthousiast gemaakt op twitter. Daar babbelden we al over een witte wereld, en verschenen gisteravond al foto’s en filmpjes van de eerste sneeuwval. Ik denk dat dat in Zuid Holland was. Hoewel het daar toen niet bleef liggen, gingen ‘we’ er vanuit dat het dat hier wel zou doen.. als de witte vlokken hier eenmaal naar beneden zouden komen dwarrelen. Toen ik naar bed ging, dacht ik dan ook echt, wakker te worden in een witte wereld.

Ik weet niet of het door het enthousiasme kwam, of door de harde wind. Ik sliep slecht. De rolluiken klapperden en ik hoor mijzelf nog denken: ‘Ja zeg, op deze manier waaien al die sneeuwbuien over!’. Rond een uur of vier ben ik even naar beneden gelopen, via het keukenraam keek ik het donker in, en ik zag nog steeds geen enkele witte vlok. ‘Het zal toch niet?!’

Vanmorgen was het dan zo ver. Om 6.45 uur ging de wekker. Zou het? Zou er sneeuw liggen? Ik maakte mijn dochter wakker en liep op blote voeten weer naar beneden. Ik zag het al voor ik het keukenraam echt dicht genaderd was. Het keek nog te donker buiten. Er lag niets! Helemaal niets! Ondanks de prachtige voorspellingen van 5 tot 10 centimeter sneeuw, lag er helemaal niets! De wind was gaan liggen en buiten was alles klets en kletsnat. Niet wit.

Natte sneeuw

Nu was ik eigenlijk extra blij met mijn zelfgebakken broodjes. Het bakken ervan had ik gisteren verkozen boven het wandelen. Mijn dochter is dol op de broodjes en ik vind de geur in huis altijd zo lekker. De broodjes stemden me weer vrolijk. Geen sneeuw buiten, maar binnen konden we de dag starten met een heerlijk ontbijtje.

Tegen een uur of elf vanmorgen begon het hier dan toch te sneeuwen. Nou ja.. sneeuwen? Heel veel dikke vlokken natte sneeuw. En liggen blijven, ho maar! Maar ik voelde het nu wel kriebelen. Het zag er tóch winters uit buiten! En wie weet.. misschien als ik nu naar buiten ging, dat dan juist die éne echte sneeuwbui zou vallen. Dus ik ben er toch op uit getrokken.

Ik heb uiteindelijk geen sneeuw gezien, want eenmaal aan de rand van het bos brak de zon door. De zon! Echt! De zon! Dus liep ik daar.. in de zon.. maar mét paraplu.. want al die druppels – wat natuurlijk sneeuwvlokken hadden moeten zijn – vielen om de zoveel seconden op de veel te modderige bosgrond. Pas toen ik geen sneeuwvlok meer verwachtte, van de zonnestralen genoot, en om mij heen keek, zag ik het: Het bos twinkelde! Al die glinsterende druppels in het bos, wauw!

5-kopie

7-kopie

6-kopie

4-kopie

‘Spuug’ uit een boom en een prachtige roodborst

Koud en nat en geen sneeuw in het bos. Wat had ik het mij anders voorgesteld gisteravond! Toch ben ik er zeker niet voor niets op uit gegaan. Het was weer mooi en ik heb weer aparte dingen gezien. Zo kwam er ‘spuug’ uit verschillende bomen (straks eens opzoeken hoe dat ontstaat), en zag ik meerdere mooie roodborsten.

11-kopie

9-kopie

3-kopie

Ik heb toch genoten! En ach.. die sneeuw die komt nog wel!

 

“Alle vogels verzamelen”

“Allemaal nijlganzen”, zei de man bij het hek tegen mij.
Ik keek mijn ogen uit, terwijl de ene na de andere groep luid tetterend aan kwam vliegen. Wauw, wat een geluid en wat een gezicht! Zoveel vogels!
“Omdat alleen hier nog open water is. Bij de Banen en de Kwegt is het dicht”.

“Alle vogels verzamelen!”, dacht ik lachend.

Thuis moest ik opnieuw lachen.
Het is geen jager hoor, de ‘man met het geweer’ op de eerste foto.
Dat is een kunstbeeld,.. de foto is wat ongelukkig genomen.
Hoewel..

40-kopie

41-kopie

43-kopie

44-kopie