Een warm gevoel van mooie kou

Buiten zag het zo mooi koud. Dat heb ik zelden. Dat ik een warm gevoel krijg van een koud kijkende wereld. Maar deze ochtend had ik dat wel. De zon was net wakker en er hing een lichte nevel over de weilanden. De lucht zag lichtblauw, grijzig, hier en daar wat roze en licht paars. Ik wist niet hoe, maar ik wilde deze mooie kou graag op de foto zetten.

Op zich is dat opmerkelijk. Dat ik de kou in wilde. Ik moet wel ook eerlijk bekennen, dat ik dacht dat het wel mee zou vallen met diezelfde kou. Ik dacht al wandelend weinig wind te vangen en veel zonnestralen 🙂 Dat bleek erg tegen te vallen. Het was heel, heel erg koud. Zéker zonder handschoenen.

Een blubberpad gepasseerd, richting ‘mijn’ lelie-ven (dat ik zo genoemd heb, omdat ik het ontdekte toen het vol met prachtige roze lelies stond) zag ik de pony’s staan. De wei blonk bevroren en de zon liet het net op dat moment even afweten.

a

Ik bleef een paar minuten aan de rand van het weiland staan. Ik vind de pony’s heel leuk. Ze zijn klein, wat ze schattig maakt, en op de een of andere manier vind ik ze ondeugend. Ook deze keer. Twee pony’s renden rondjes alsof ze de lente zagen. Alsof ze tikkertje speelden. De anderen keken niet op of om, en deze twee beleven maar rondjes rennen. Een heerlijk, vrolijk gezicht.

Rijp

Tegenover de wei ligt het ven. Ik voelde me wat gehaast, terwijl ik die kant op liep. Ik besefte dat dat kwam, omdat ik doorliep, terwijl ik eigenlijk nog even bij de pony’s had willen blijven staan. Maar al stilstaand, was het écht koud! Bij het ven zijn nog geen lelies te zien natuurlijk, maar hier en daar wel al lente. Bevroren lente. Het zag er ijs- en ijskoud.

f

g

Zon

Het lukte me niet een plek te vinden waar ik de mooie kou, die ik voor vertrek gezien had, op de foto kon zetten. De lucht kleurde inmiddels ook niet meer rozig en de nevel was al opgetrokken. Ik baalde wel een beetje. Ik had ook niet moeten wachten met foto’s maken die ochtend, ik had meteen plaatjes moeten schieten toen ik het zag. Ma ja.

Ik besloot terug naar de auto te gaan en op te warmen. Boh, wat was het koud! Ik voelde de kou aan mijn wangen en mijn verkleumde vingers zagen vuurrood. Maar ik wilde nog niet naar huis. Ik had het gevoel, dat ik nog iets moest ontdekken. Nog iets zien, wat ik nog niet eerder had gezien. Dus ik reed een stukje door, richting de Banen in Nederweert.

Na daar wat rond gestruind te hebben, ben ik er tegenover een pad in gelopen. Een stukje bos met heel veel vogels die zich allemaal lieten horen, maar niet zien. Ik was blij met de zon, die kleur gaf aan het groen. Het pad werd steeds drassiger, steeds natter, steeds smaller. Ik zag steeds meer water, en ook meer greppels. Het water was licht bevroren en de zon gaf er een hele mooie schittering aan.

j

k

Daar, op dat punt, besloot ik om te keren. Het was mooi geweest. Ik hoopte nog een bijzonder vogeltje te zien, maar het kon niet iedere wandeling feest zijn toch? Tegelijkertijd vond ik dat ik niet moest ‘zeuren’. Ik had bij de Banen de boomklever gezien. Zo’n mooie vogel! En ik had overvliegende zwanen gezien. En veel reigers. En zojuist nog, net voor het bereiken van deze greppel, dacht ik nog twee winterkoninkjes gezien te hebben. Dus!

Dus! 

En dus liep ik door het natte gras terug, genietend van de liedjes van vogels die ik lang niet allemaal thuis kon brengen. Ik hoorde zacht geklop en dacht op dat moment nog: ‘te zacht voor een specht’. Opeens, recht voor mij, flits! Ik zag meteen dat het een opmerkelijk vogeltje was en het kruiste zijn vlucht met mij. Mijn ogen vonden het beestje daarna, laag, tegen de stam van een boom. Licht geklop!

l Kleine bonte specht

Wauw! Een kleine bonte specht! Echt! Een kleine bonte specht! Oh, wat gaaf!
Door de lens van mijn camera heb ik zo genoten. Wat een leuk beestje! Wat bijzonder dat ik ‘m mocht zien! Ik maakte foto’s en foto’s en foto’s. Ik dacht aan wat ik kort geleden nog gelezen had: “Je houdt pas op met foto’s maken als de vogel gevlogen is” 🙂

Dus! Ik heb veel foto’s. En zeker niet allemaal goed. Uiteindelijk kies je er eentje als de mooiste uit, maar ik heb er ook twee,.. die vind ik erg leuk. Ze geven aan hoe moeilijk het eigenlijk is, zo’n vogeltje goed op de foto te krijgen. Ze blijven bewegen, ze blijven draaien. Dan zie je soms hun prachtige rug! en soms lijken ze zich dan wel te verstoppen:

l2 kleine bonte specht

l4 kleine bonte specht

 

 

Advertenties

Winter aan de grond, lente in de bomen

Moe. Ik ben al dagen moe en ik heb al dagen last van mijn lijf. Ik wijt het graag aan het weer. Vochtig en koud, temperaturen onder nul. Eigenlijk is dat onzin. Nou ja, niet helemaal, maar een beetje wel. Reumatische klachten, althans de mijne, zijn grillig. Dus ja, ik heb last als het vochtig en koud is, ma ja, ook wel eens als het vochtig en warm is en ook wel eens als het droog en koud is, en ja hoor.. ook wel eens bij.. vul maar in.

Na een dagje of twee pijn en vermoeid zijn, raak ik meestal in een innerlijke strijd. Wel naar buiten of niet naar buiten. Wel bewegen of niet bewegen. Rustig aan doen, of juist energie opdoen. Het vergt dan eigenlijk wel moed om te luisteren naar mezelf.. of juist niet. Het is lastig hoor! Maar het komt altijd goed, het gaat altijd weer voorbij. En zoeken naar oorzaken, zou ik eigenlijk niet meer moeten doen. Want eigenlijk is het simpel. Ik heb twee reumatische aandoeningen. Punt. Dát is de oorzaak.

Tungelroyse beek

rf

Vanmorgen was het van hetzelfde laken een pak. Wel gaan of niet gaan.. Eigenlijk was er al een besluit genomen,.. de stemmetjes in mijn hoofd vonden het alleen nog leuk een beetje na te discussiëren. Dus ik ging. Dichtbij huis en voor een kwartiertje. Naar de Tungelroyse beek. Hahahaha! Ik moet er nu zelf om lachen. Een kwartiertje. Dat gaat natuurlijk niet. Het was prachtig buiten! Een zilveren grond onder een gouden zon. Alle vogels hadden plezier en het water liet zich van alle kanten, ook bevroren, bewonderen.

ef

Meteen aan het begin zag ik al dat ik veel moois ging zien. Aan de oever van de beek, daar waar de zonnestralen de grond nog niet geraakt hadden, versierde koning winter grassprieten, overgebleven herfstbladeren en van allerlei groen waar ik de naam niet van ken. Zó mooi.

if

Energie

De grond was drassig en terwijl ik verder liep, kraakte hier en daar wat licht bevroren water onder mijn gympen. Binnen een kwartier was ik niet té moe, en kon ik ook niet niet meer lopen, waar ik wel even bang voor was geweest. Binnen een kwartier was ik alles vergeten en kreeg ik zoveel energie, dat ik helemaal vergat dat ik het rustig aan zou moeten doen. Dat is wat de natuur doet, dacht ik. De natuur geeft energie. De lucht, het groen, het fluiten van de vogels. De natuur maakte waar ik zo tegen op zag, zo goed te dragen.

sf

y

Winter aan de grond, lente in de bomen

Terwijl ik zo naar de grond aan het kijken was, merkte ik dat ik niet alleen was. Vanuit mijn ooghoeken zag ik een pimpelmees nauwlettend mijn bewegingen volgen. Wat een ding. Kopje recht, kopje scheef, een takje hoger, een takje lager. Erg leuk.

Daar boven in de bomen was het heel anders dan aan de grond. Zo’n verschil! Winter aan de grond, lente in de bomen. Ik kan het niet anders verwoorden.


De vogels vonden het allemaal prima. Ze genoten zichtbaar van de zon en waren druk met weet-ik-niet-wat. Hier en daar zag ik er tussen het riet. Sommige scharrelden tussen wat hoger gras. En toen! Toen zag ik opeens wat geels tussen de elzenpropjes. Ik dacht: “Nee! Dat kan niet! Oh wat zou dat gaaf zijn, een sijs? Echt een sijs?! Meer sijzen? En ze vliegen niet meteen weg?”

En ik heb ‘m! Ik heb een sijs op de foto! Mijn eerste, en redelijk goed gelukt. Natuurlijk moet het een volgende keer scherper, maar hey! Ik ben hier heel blij mee!

Sijs 2f

Tadaa!

Ik moet het geluk met mij hebben gehad vanmorgen, want met de sijs was het nog niet klaar. Het kwartier was allang om, en het half uur ook. Met een uurtje zal het ook niet gedaan zijn geweest, want ik keek mijn ogen uit. Natuurlijk ben ik nu moe, maar nog altijd geniet ik na. Vanmorgen gaf zoveel energie, dat ik ‘gewoon’ nu nog aan het tikken ben. Want ik moet het wel kwijt, grin. Ik heb ook een putter gezien!

Putter in Els 1f

Ik denk dat ik seizoenhopper word

Gisteren grijs, grauw en regen. Vandaag.. de hele dag regen. Morgen en overmorgen.. Jeetje, de hele week regen! Nee, dit is niets voor mij. Het mag best herfst zijn, maar wel met zon. Het mag ook best winteren, maar wederom: wel met zon! Nu kijk ik naar buiten en droom.. jawel.. van de zon. En van vlinders. Dat ook.

Lente in december

Hoewel het regent, zie ik wel ook lichtpuntjes. Het is namelijk absoluut niet koud. Het is zeker 10 graden en dat is voor nu, dacht ik, best warm. Voor mij is dat een lichtpuntje, want ik haat kou. Het doet me verder denken aan een wandelingetje langs de Tungelroyse beek in december. Winter, maar het leek veel meer voorjaar. Het leek lente. Tot en met bloeiende katjes aan toe.

15

Je zou er van in de war raken. Je zou denken: ‘Ben ik nu gek? Of is de natuur gek?’
De natuur past zich gemakkelijk aan, althans, ik geef er de voorkeur aan dat te denken. Ik hou ervan te denken, dat de natuur doet, wat ie doet. Dat die gewoon meegaat met het leven, of eigenlijk gewoon het leven is. Niets goed, niets fout, het gaat gewoon zoals het gaat.
Nu ik nog.

Herfst in de zomer

In de zomer had ik ook zo’n momenten.
In de zomer heb ik het graag 23 graden met een zonnetje aan een strak blauwe hemel. Maar hee! Er waren dagen, dat de zomer daar heel anders over dacht. Te nat, te veel regen, te donker. Dagen dat ik dacht: ‘Het is herfst in de zomer!’.
Maar weet je? Op de dagen dat ik mooie foto’s heb kunnen maken, was het weer perfect! Al heb ik geen idee meer hoe het weer toen was of had moeten zijn 🙂


Seizoenhopper

Nu het buiten weer zo grijs is en er geen einde aan de regen lijkt te komen, zou ik wel heel snel willen kunnen wisselen. Het lijkt me best fijn als je zo, huppa, kon hoppen tussen de seizoenen. Te koud in de winter? Huppa.. even toeven in de zomer. Te warm in de zomer? Huppa, even toeven in de winter. Liever iets er tussenin? Geen probleem. Hop, hop.. daar hebben we de herfst en de lente voor. En ja hoor.. ook in die laatste twee seizoenen zijn er dagen dat ik door het fotograferen en zoeken naar moois, vergeten ben wat voor weer het die dag was.

E Heksenschermpje

Dus hoppen tussen alle vier de seizoenen is zo gek nog niet! Op Twitter is er een fantastisch woord voor verzonnen. Ik vind het geweldig! Op druilerige dagen als deze duik ik in mijn fantasie en huppa!: ‘Ik denk dat ik #seizoenhopper word!’