Winter aan de grond, lente in de bomen

Moe. Ik ben al dagen moe en ik heb al dagen last van mijn lijf. Ik wijt het graag aan het weer. Vochtig en koud, temperaturen onder nul. Eigenlijk is dat onzin. Nou ja, niet helemaal, maar een beetje wel. Reumatische klachten, althans de mijne, zijn grillig. Dus ja, ik heb last als het vochtig en koud is, ma ja, ook wel eens als het vochtig en warm is en ook wel eens als het droog en koud is, en ja hoor.. ook wel eens bij.. vul maar in.

Na een dagje of twee pijn en vermoeid zijn, raak ik meestal in een innerlijke strijd. Wel naar buiten of niet naar buiten. Wel bewegen of niet bewegen. Rustig aan doen, of juist energie opdoen. Het vergt dan eigenlijk wel moed om te luisteren naar mezelf.. of juist niet. Het is lastig hoor! Maar het komt altijd goed, het gaat altijd weer voorbij. En zoeken naar oorzaken, zou ik eigenlijk niet meer moeten doen. Want eigenlijk is het simpel. Ik heb twee reumatische aandoeningen. Punt. Dát is de oorzaak.

Tungelroyse beek

rf

Vanmorgen was het van hetzelfde laken een pak. Wel gaan of niet gaan.. Eigenlijk was er al een besluit genomen,.. de stemmetjes in mijn hoofd vonden het alleen nog leuk een beetje na te discussiëren. Dus ik ging. Dichtbij huis en voor een kwartiertje. Naar de Tungelroyse beek. Hahahaha! Ik moet er nu zelf om lachen. Een kwartiertje. Dat gaat natuurlijk niet. Het was prachtig buiten! Een zilveren grond onder een gouden zon. Alle vogels hadden plezier en het water liet zich van alle kanten, ook bevroren, bewonderen.

ef

Meteen aan het begin zag ik al dat ik veel moois ging zien. Aan de oever van de beek, daar waar de zonnestralen de grond nog niet geraakt hadden, versierde koning winter grassprieten, overgebleven herfstbladeren en van allerlei groen waar ik de naam niet van ken. Zó mooi.

if

Energie

De grond was drassig en terwijl ik verder liep, kraakte hier en daar wat licht bevroren water onder mijn gympen. Binnen een kwartier was ik niet té moe, en kon ik ook niet niet meer lopen, waar ik wel even bang voor was geweest. Binnen een kwartier was ik alles vergeten en kreeg ik zoveel energie, dat ik helemaal vergat dat ik het rustig aan zou moeten doen. Dat is wat de natuur doet, dacht ik. De natuur geeft energie. De lucht, het groen, het fluiten van de vogels. De natuur maakte waar ik zo tegen op zag, zo goed te dragen.

sf

y

Winter aan de grond, lente in de bomen

Terwijl ik zo naar de grond aan het kijken was, merkte ik dat ik niet alleen was. Vanuit mijn ooghoeken zag ik een pimpelmees nauwlettend mijn bewegingen volgen. Wat een ding. Kopje recht, kopje scheef, een takje hoger, een takje lager. Erg leuk.

Daar boven in de bomen was het heel anders dan aan de grond. Zo’n verschil! Winter aan de grond, lente in de bomen. Ik kan het niet anders verwoorden.


De vogels vonden het allemaal prima. Ze genoten zichtbaar van de zon en waren druk met weet-ik-niet-wat. Hier en daar zag ik er tussen het riet. Sommige scharrelden tussen wat hoger gras. En toen! Toen zag ik opeens wat geels tussen de elzenpropjes. Ik dacht: “Nee! Dat kan niet! Oh wat zou dat gaaf zijn, een sijs? Echt een sijs?! Meer sijzen? En ze vliegen niet meteen weg?”

En ik heb ‘m! Ik heb een sijs op de foto! Mijn eerste, en redelijk goed gelukt. Natuurlijk moet het een volgende keer scherper, maar hey! Ik ben hier heel blij mee!

Sijs 2f

Tadaa!

Ik moet het geluk met mij hebben gehad vanmorgen, want met de sijs was het nog niet klaar. Het kwartier was allang om, en het half uur ook. Met een uurtje zal het ook niet gedaan zijn geweest, want ik keek mijn ogen uit. Natuurlijk ben ik nu moe, maar nog altijd geniet ik na. Vanmorgen gaf zoveel energie, dat ik ‘gewoon’ nu nog aan het tikken ben. Want ik moet het wel kwijt, grin. Ik heb ook een putter gezien!

Putter in Els 1f

Advertenties

7 gedachtes over “Winter aan de grond, lente in de bomen

  1. Wat ben jij een heerlijke natuur genieter. Bijna het zelfde gevoel wat ik heb als ik na de speedway ga s morgens vroeg. Een dag die langzaam en rustig ontwaakt en enkele uren later bruist van energie. Genieten van simpele dingen om ons heen heerlijk. Groetjes aan Wim.

    Liked by 1 persoon

  2. Prachtig geschreven Caroline! En zo herkenbaar met zo’n pijnlijk lichaam te moeten strijden. Altijd de keus te moeten maken om iets wel of niet te doen om wel of niet meer of minder pijn te krijgen, kost veel energie! Ook ik krijg die energie altijd dubbel en dwars terug van de natuur. En meestal is het de extra pijn waard! Ik wens je veel wijsheid en energie toe.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s