Een warm gevoel van mooie kou

Buiten zag het zo mooi koud. Dat heb ik zelden. Dat ik een warm gevoel krijg van een koud kijkende wereld. Maar deze ochtend had ik dat wel. De zon was net wakker en er hing een lichte nevel over de weilanden. De lucht zag lichtblauw, grijzig, hier en daar wat roze en licht paars. Ik wist niet hoe, maar ik wilde deze mooie kou graag op de foto zetten.

Op zich is dat opmerkelijk. Dat ik de kou in wilde. Ik moet wel ook eerlijk bekennen, dat ik dacht dat het wel mee zou vallen met diezelfde kou. Ik dacht al wandelend weinig wind te vangen en veel zonnestralen 🙂 Dat bleek erg tegen te vallen. Het was heel, heel erg koud. Zéker zonder handschoenen.

Een blubberpad gepasseerd, richting ‘mijn’ lelie-ven (dat ik zo genoemd heb, omdat ik het ontdekte toen het vol met prachtige roze lelies stond) zag ik de pony’s staan. De wei blonk bevroren en de zon liet het net op dat moment even afweten.

a

Ik bleef een paar minuten aan de rand van het weiland staan. Ik vind de pony’s heel leuk. Ze zijn klein, wat ze schattig maakt, en op de een of andere manier vind ik ze ondeugend. Ook deze keer. Twee pony’s renden rondjes alsof ze de lente zagen. Alsof ze tikkertje speelden. De anderen keken niet op of om, en deze twee beleven maar rondjes rennen. Een heerlijk, vrolijk gezicht.

Rijp

Tegenover de wei ligt het ven. Ik voelde me wat gehaast, terwijl ik die kant op liep. Ik besefte dat dat kwam, omdat ik doorliep, terwijl ik eigenlijk nog even bij de pony’s had willen blijven staan. Maar al stilstaand, was het écht koud! Bij het ven zijn nog geen lelies te zien natuurlijk, maar hier en daar wel al lente. Bevroren lente. Het zag er ijs- en ijskoud.

f

g

Zon

Het lukte me niet een plek te vinden waar ik de mooie kou, die ik voor vertrek gezien had, op de foto kon zetten. De lucht kleurde inmiddels ook niet meer rozig en de nevel was al opgetrokken. Ik baalde wel een beetje. Ik had ook niet moeten wachten met foto’s maken die ochtend, ik had meteen plaatjes moeten schieten toen ik het zag. Ma ja.

Ik besloot terug naar de auto te gaan en op te warmen. Boh, wat was het koud! Ik voelde de kou aan mijn wangen en mijn verkleumde vingers zagen vuurrood. Maar ik wilde nog niet naar huis. Ik had het gevoel, dat ik nog iets moest ontdekken. Nog iets zien, wat ik nog niet eerder had gezien. Dus ik reed een stukje door, richting de Banen in Nederweert.

Na daar wat rond gestruind te hebben, ben ik er tegenover een pad in gelopen. Een stukje bos met heel veel vogels die zich allemaal lieten horen, maar niet zien. Ik was blij met de zon, die kleur gaf aan het groen. Het pad werd steeds drassiger, steeds natter, steeds smaller. Ik zag steeds meer water, en ook meer greppels. Het water was licht bevroren en de zon gaf er een hele mooie schittering aan.

j

k

Daar, op dat punt, besloot ik om te keren. Het was mooi geweest. Ik hoopte nog een bijzonder vogeltje te zien, maar het kon niet iedere wandeling feest zijn toch? Tegelijkertijd vond ik dat ik niet moest ‘zeuren’. Ik had bij de Banen de boomklever gezien. Zo’n mooie vogel! En ik had overvliegende zwanen gezien. En veel reigers. En zojuist nog, net voor het bereiken van deze greppel, dacht ik nog twee winterkoninkjes gezien te hebben. Dus!

Dus! 

En dus liep ik door het natte gras terug, genietend van de liedjes van vogels die ik lang niet allemaal thuis kon brengen. Ik hoorde zacht geklop en dacht op dat moment nog: ‘te zacht voor een specht’. Opeens, recht voor mij, flits! Ik zag meteen dat het een opmerkelijk vogeltje was en het kruiste zijn vlucht met mij. Mijn ogen vonden het beestje daarna, laag, tegen de stam van een boom. Licht geklop!

l Kleine bonte specht

Wauw! Een kleine bonte specht! Echt! Een kleine bonte specht! Oh, wat gaaf!
Door de lens van mijn camera heb ik zo genoten. Wat een leuk beestje! Wat bijzonder dat ik ‘m mocht zien! Ik maakte foto’s en foto’s en foto’s. Ik dacht aan wat ik kort geleden nog gelezen had: “Je houdt pas op met foto’s maken als de vogel gevlogen is” 🙂

Dus! Ik heb veel foto’s. En zeker niet allemaal goed. Uiteindelijk kies je er eentje als de mooiste uit, maar ik heb er ook twee,.. die vind ik erg leuk. Ze geven aan hoe moeilijk het eigenlijk is, zo’n vogeltje goed op de foto te krijgen. Ze blijven bewegen, ze blijven draaien. Dan zie je soms hun prachtige rug! en soms lijken ze zich dan wel te verstoppen:

l2 kleine bonte specht

l4 kleine bonte specht

 

 

Advertenties

7 gedachtes over “Een warm gevoel van mooie kou

  1. Zó herkenbaar jouw verhaal, ik doe dat ook vaak, met camera heerlijk rondzwerven en steeds op zoek naar dat éne…en uiteindelijk ontvouwt dat moment zich recht voor je neus! Echt genieten, mooie foto’s!

    Liked by 1 persoon

  2. prachtig geschreven weer Caroline. wat geniet ik altijd van je schitterende foto’s, en vooral van je aanstekelijke enthousiasme. en van je oneindige dankbaarheid voor wat Moeder Natuur ons allemaal laat zien. en wat vertaal je dat altijd mooi voor ons. zalig. encore!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s