De coolste wandeling ever!

Wat is dat gaaf. Wat is het ontzettend, ontzettend, ontzettend gaaf om reeën te zien in het wild. Om eerst nog te denken: ‘Uh? Een hond?’ en dan dat besef: ‘Een ree!’ Tussen de bomen en takken door zag ik ‘r bewegen. En toen nog één, en nog één, en nog één! Mijn hart ging tekeer en ik hoorde mezelf ademen. Jee. Echt. Vier reeën op misschien 15 meter afstand.

Ik was eigenlijk net van het pad af gegaan, omdat ik een citroenvlinder gespot had tussen kale bramenstruiken. Daar had mijn hart ook al een sprongetje van gemaakt. Het zou mijn eerste zijn! Mijn eerste vlinder dit jaar!
Dus heel even stond ik in dubio, ook al was dat een tiende van een seconde, en toen probeerde ik meer te zien. Meer van de reeën.

Het was nog lastig om ze in het vizier van mijn fototoestel te krijgen. Al die bomen, al die takken. En de prachtige beesten bleven ook niet stil staan. Stel dan maar eens scherp. Wat is dat moeilijk en wat heb ik een respect voor al die natuurfotografen, die dat wel lukt. Maar ik wilde ze wel graag vastleggen. Ik wilde heel graag thuis kunnen laten zien, wat ik had gezien. Het was zó gaaf. Dus ik heb een poging gedaan.

DSC_0140 - kopie

Dat moment dat er dan eentje jouw kant op kijkt. Je aankijkt. Hoe speciaal is dat?! Ik vond het zo mooi. Zo gaaf. Wat een ontmoeting! En het dier bleef kijken en ik heb geen idee, wat het dacht. Ik weet wel wat ik dacht: ‘Wat ben je mooi. Wat heb je mooie, lieve ogen.’

DSC_0156 - kopie

Toen zij verder stapten, zag ik de citroenvlinder weer. Jeetje, wat een geluk vandaag! Dat mij dat zo gegund wordt! Ik hoorde mezelf zeggen: ‘Niet verder het bos in vliegen. Ga alsjeblieft ergens zitten. Nee, nee. Niet die kant op. Joehoe! Hier ben ik! Ja, ja. Jaaaa.. Deze kant. Deze kant..’ Tien meter van mij vandaan landde de vlinder tussen de bladeren op het bospad. Ik liep die kant op. Mijn ogen steeds gericht op de plek en maar hopen dat het beestje niet toch ongezien nog ergens anders heen fladderde….

En ik heb ‘m! Mijn eerste vlinder dit jaar! Joehoe! Wat mij betreft is het zo ver hoor! Wat mij betreft is het lente!

DSC_0151 - kopie

Eigenlijk zou ik hier moeten stoppen.
Stoppen met het blog en weer gaan genieten van de lente.
Buiten schijnt de zon volop en uit de wind voel je de warmte van de stralen. Het is heerlijk.
Maar ik heb nog iets te vertellen.
Iets wat ik ook heel gaaf vond.
Iets wat minder gaaf lijkt, door de reeën en de eerste vlinder van het jaar, maar hey!, ook een bonte specht zien is gaaf.
En het hele gave was, dat ik door deze specht dit bospad in gelopen was. Dit ene bospad met reeën, de vlinder, en dus de grote bonte specht.
Alles bij elkaar op één pad.
En die specht? Die specht vloog van boom naar boom en ging hier en daar zitten. Alsof hij me gelokt had en het hele schouwspel had bekeken.

DSC_0126 - kopie

 

Advertenties