Over mij. En van moeten naar heel graag willen :-)

Hoi! Fotograferen is leuk! En ik vind het vooral heel leuk om foto’s te maken van de natuur. Het is een echte passie geworden, waardoor ik.. als ik ‘s avonds naar bed ga.., alweer zin h…

Bron: Over mij. En van moeten naar heel graag willen 🙂

Advertenties

Allemaal bont dikkopjes in Nationaal Park De Groote Peel!

Ik had het plannetje vanmorgen meteen in mijn hoofd zitten: Vandaag ga ik naar Nationaal Park De Groote Peel! Ik zag het al helemaal voor me hoe de zon daar de libellen en vlinders, na de afgelopen grauwe dagen, zou doen ontwaken. Ik had niet meer gelijk kunnen krijgen. Meteen bij binnenkomst, in de – hoe kan het ook eigenlijk anders – vlindertuin, zag ik een koppeltje bont dikkopjes. Yes! Ik kon toen nog niet weten hoe zeer ik verwend zou worden deze middag. Overal, allemaal, bont dikkopjes. Gewéldig!

In diezelfde vlindertuin had ik er bijna overheen gekeken: een muntvlindertje! Wat gaaf! Ik wilde bijna een natuurliefhebster, die ik even daarvoor gesproken had, nalopen en terug roepen. ‘Kom kijken! Een muntvlindertje in jullie tuin!’. Het is zo’n klein ding, dat het me niet gelukt is een scherpe foto te maken, maar wat geeft dat?! Ik heb ‘m gezien!

De vlindertuin is sowieso een aanrader. Te vaak ben ik eraan voorbij gelopen, omdat ik snel richting het ven wilde. Er staan mooie bloemen en planten, ook al vóór de tuin.

Ik besloot de rode route te lopen. Niet de kortste, niet de langste, en de knuppelbruggetjes vind ik ook altijd zo leuk om overheen te wandelen. Die zou ik dus sowieso nemen. Net voorbij het eerste ven zag ik de eerste libel. Ik hoorde hem eerder, dan ik hem zag! Het ritselde en ik zag ‘m vanuit mijn ooghoeken landen. Práchtig! Daar kwam ik voor!

60

De libel niet. Nog voor ik een tweede foto kon maken, was die alweer verdwenen.

Veenpluis en zonnedauw

De zon kwam inmiddels goed door en het was enorm genieten in de Peel. Het was ook niet te druk, waar ik ook erg van hou. Ik kom graag niet al te veel mensen tegen.
Toen ik het veenpluis ontdekte, wist ik dat ik echt een goede dag had uitgekozen. Ik ben al vaak in de Peel geweest, maar het veenpluis had ik nog nooit echt goed bekeken. Het is zo typisch en zo mooi!

91

102

Ergens in een bocht sprak een wat oudere man mét fototoestel mij aan. “Ik denk dat ik hier iets heb, waar jij wel in geïnteresseerd bent”.
Wat leuk! Hij had mijn fototoestel natuurlijk ook gezien. Ik naderde hem en ik was heel benieuwd waar hij naar wees. Ik dacht aan een speciale vlinder, of libel. Terwijl ik zijn wijsvinger volgde, zag ik helemaal niet wat hij bedoelde en gaf dat ook meteen maar toe 🙂
“Dáár”, wees hij. “Zonnedauw!”
“Is dát zonnedauw!”, riep ik verheugd. Ik had er prachtige foto’s van gezien en was meteen enthousiast. Ik herkende het vleesetende plantje op afstand niet meteen en stapte de man achterna van het pad af. Ik zag water en pollen, en probeerde me staande te houden op de pollen. Al wiebelend heb ik een foto gemaakt. Wat ontzettend leuk van deze aardige man!

89 Zonnedauw

Verder wandelend bedacht ik me dat ik echt een geweldige middag had in de Peel. Zon op mijn bolletje, veel te zien en leuke gesprekken. De tijd was ik inmiddels helemaal kwijt.

Ik had helemaal niet durven denken ook nog een prachtige rups tegen te komen. Kijk ‘m bungelen aan het takje:

117

En voorbij het laatste knuppelbruggetje zag ik nog een libel:

133

144

Nog voor ik weer bij de auto was, zag ik nog een bont dikkopje, een bont zandoogje, een citroenvlinder en een atalanta.

125

127

149

160

Wat een pracht! En weg tijd!
Ik heb bij thuiskomst eens gevraagd hoe lang ik weg moet blijven, voor ik als vermist wordt opgegeven 😉
Dat had pas zin na 48 uur werd mij verteld.
Nou! Dan ben ik benieuwd hoe dat half juni gaat!
Dan vliegen de spiegeldikkopjes in de Peel 🙂

Met een bonzend hart!

Ik zat gehurkt bij een aantal bramenstruiken aan de rand van het bosven in het Leudal. Fototoestel gericht op een bruin juffertje aan een takje. Geconcentreerd, stil, adem onder in de buik. En toen opeens! Een geweld aan hoeven! Een lawaai! Ik kreeg de kans niet rechtop te gaan staan, laat staan achter de bramenstruiken weg te duiken. Ze denderden vanuit het bos de heuvel af, de hele groep Galloways. Allemaal richting bosven, richting het water, richting mij! En ik was reuzeblij dat die éne de rem wist te vinden, vlak voor mijn neus.

Ik zag de dieren het water in lopen, terwijl ik langzaam van de groep wegliep. Ik bedacht me dat het gewoon een stel pubers waren geweest, die dolgraag wilde plonzen. Misschien hadden ze onderweg van de heuvel naar beneden wel gedacht: bommetje! Hahaha.
Maar ik ademde toch nog even wat sneller hoor! Ik liep langzaam van ze weg met een bonzend hart. Jeetje, wat hadden ze mij laten schrikken.

3

2

4

Omringd door weidebeekjuffers

En de foto van het juffertje? Niet scherp natuurlijk. Jammer, maar niet heel erg. Ik was het bos ingelopen via Aan de Watermolen, wat start met een smal paadje langs een beek. Ik twijfel even of dat de Tungelroyse beek is. Het zou best kunnen. Hoe dan ook. Na ongeveer 15 meter raakte het daar dichter begroeid met veel brandnetels. Het was een magisch gezicht hoe vanuit die begroeiing geen vijf, geen tien, maar misschien wel vijftien weidebeekjuffers opvlogen. Mannetjes en vrouwtjes. Al die vleugeltjes en die prachtige blauwe en groene kleuren. Het was zo mooi. En bij iedere stap die ik zette, hoe voorzichtig ook, zag ik er weer opvliegen.

6

7

Eenmaal bij de beek vandaan en in het bos zag ik waar ik vandaag voor wilde gaan. Groen. Veel groen. Ik wilde vandaag even blaadjes horen ritselen en takken horen kraken. Ik wilde bomen ruiken en vogels horen. Heerlijk.

10

11

Tussen de bladeren, het gras en ander groen zat van alles verscholen. Toen ik vertrok richting het Leudal scheen de zon volop, maar binnen een kwartier na aankomst was deze verdwenen. Daar had ik wel even van gebaald, want zonder zon vliegen libellen en vlinders veel minder. Ze zijn dan moeilijker te vinden, maar ik heb inmiddels geleerd: ze zijn er wel! En dus zag ik behalve de weidebeekjuffers ook blauwe waterjuffers, kevertjes en uiteindelijk zelfs het oranjetipje!

13

14

15

 

Alles weer voor de eerste keer

Grote, mooie ogen, die verwonderd de wereld in kijken. Ik hou ervan. Ik hou ervan dingen voor het eerst te zien, voor het eerst te ruiken, voor het eerst te horen. Ik hou ervan ze te ontdekken. Want,.. de allereerste keer is iets meestal alleen maar mooi. De kleur, de vorm, het geluid. Het heeft geen naam, geen bedoeling, en al helemaal geen consequenties. In dat moment zijn de dingen meestal op hun mooist. Ik hou van dat moment.

Vorig jaar heb ik véél van die momenten beleefd. Met de camera in de hand stapte ik toen een heel andere wereld in. Door de lens zag ik opeens veel en veel en veel meer, en vanuit heel andere hoeken dan dat ik ooit gekeken had. Ik had geen weet van de klein formaat vlindertjes, ik had geen weet van de elfenvleugeltjes van juffers en libellen, ik wist niet dat ook lieveheersbeestjes mij vrolijk stemmen en vogels vriendjes kunnen zijn.

Duizend dansjes dansen

Dit jaar zie ik het allemaal weer terug. Heerlijk! En het is tóch weer voor de eerste keer. Het is het eerste frisgroene blaadje aan een boom, deze lente. De eerste fladderende vlinder, de eerste vliegende libel..
En ik merk dat ik bij iedere nieuwe ‘eerste’ keer een dansje dans. Ik vind het zó geweldig. Ik vind het zó geweldig, dat ik al die gouden momentjes van vorig jaar één voor één weer voorbij zie komen.

20 april 2016 - kopie
Eerste boomblauwtje.
h
Eerste vuurvlinder
3 Hooibeestje 3 mei 2016
Eerste hooibeestje
b - kopie grote roodoogjuffer
Eerste grote roodoogjuffer
6 mei 2016 2 Vuurjuffer
Eerste vuurjuffer
2 - kopie
Eerste weidebeekjuffer

Ook de nachtvlinders laten zich weer zien!

6 Dwerghuismoeder
Eerste dwerghuismoeder
n
Eerste gewone heispanner

De aller aller allereerste keer

Ík heb nog lang niet alles voor de tweede keer, voor het eerst gezien. Ik heb natuurlijk nog lang niet álles gezien! Er is zoveel te ontdekken. Het doet me voor ik naar bed ga ’s avonds verheugen op een nieuwe dag. Het doet me als het regent, verheugen op de zon. Het doet me als het flink tegenzit, tóch weer glimlachen. Al die natuur.. het dóet me wat.

En de afgelopen zonnige dagen hebben me extra blij gemaakt. Ik heb foto’s kunnen maken van een vlinder, waar ik nog niet eerder foto’s van had kunnen maken. Ik had ‘m zelfs nog niet eerder gezien! Dat vind ik gaaf. Dat vind ik echt heel gaaf: de aller aller allereerste keer. Dansje! 🙂

8
Mijn aller aller allereerste landkaartje, voorjaarsgeneratie