De sieraden van Koning Winter

Wij doen dat graag. Zonder echte planning, zonder haast en een moeten, ons oppakken en gaan. We zien wel waar we uitkomen en wat we tegenkomen. Het geeft ons de meest fijne dagen. Deze dag had Sem studievrij en wilden we er graag op uit. We sliepen in de ochtend uit, deden rustig aan, en vertrokken net na de middag. Heel, heel vaak gaat het dan richting Zuid Limburg en soms, soms gaat het vanaf daar nog een stukje verder.

Lac de la Gileppe

Via de A2 tunnel in Maastricht ging het richting Luik en vandaar dieper België in.
Zo gek! Opeens is het dan helemaal wit. Alsof je pats-boem de winter in rijdt. In Maastricht was het nog ‘lente’, heel efkes de grens over veranderde niet alleen het landschap, maar ook het seizoen.
Prachtig!

5-kopie-tw-fa

6-kopie-tw-fa

Er lag veel sneeuw. Op de een of andere manier went dat snel. Je ziet de takken buigen, de wegen wit begrensd, en na een tijdje voelt dat als normaal. Maar toen ik een bankje zag bij Lac de la Gileppe dacht ik: ‘Jeetje ja. Hier ligt echt veel sneeuw’.

8-kopie-fa

Het ging glibber de glibber over de weg en glibber de glibber over de stoep, waardoor ik al snel riep: “Laten we het bos in gaan! Daar is de ondergrond anders en is het vast veel minder glad!”
We vonden een korte wandel rondweg. Perfect voor ons. Niet stijl omhoog of stijl omlaag, en niet te lang. Al snel lag ik helemaal achterop. Niet omdat het pad te zwaar voor me was, maar omdat ik veel en veel en veel te veel moois zag. Wauw! Overal hingen sieraden. De sieraden van Koning Winter in het bos.

15-kopie-tw-fa

18-kopie-tw-fa

21-kopie-tw-fa

28-kopie-tw-fa

30-kopie-tw-fa

Ik zag zo veel dat ik bijna vergat naar het totale plaatje te kijken. En dat was minstens even mooi. Een pad bedekt met een flink pak sneeuw. Boomstammen, takken, hulst. Wit. In zo’n winterbos wandelen.. het heeft iets sprookjesachtigs.

22-kopie-blog

25-kopie-tw-fa

26-kopie-tw-fa

27-kopie-tw-fa

Baraque Michel

Vanaf hier zijn we richting Baraque Michel gereden. We hoopten dat het daar minder druk zou zijn dan in een weekend, maar jeetje.. ook op deze doordeweekse donderdag reden volle bussen af en aan. We zijn daarom enkele honderden meters voor dit bekende plaatsje in de Belgische Hoge Venen gestopt en weer het bos in gegaan. Vast net zo mooi en stukken rustiger.

48-kopie-tw-fa

49-kopie-fa

51-kopie-tw-fa

52-kopie-tw-fa

Uiteindelijk hebben we vanaf Eupen een rondje van 75 kilometer gereden door de Hoge Venen en de Eifel. We zijn van alles tegen gekomen en hebben van alles gezien. Zulke ritjes zijn onvoorspelbaar en vaak onvoorstelbaar mooi. En soms.. soms worden ze met een prachtige zonsondergang helemaal in stijl afgesloten.

54-kopie-fa

58-kopie-tw-fa

59-kopie-tw-fa

 

Advertenties

Rijp in de winterzon. Prachtig!

Het vroor -8 rond half acht in de ochtend. Mijn dochter en haar vriendinnen fietsen er drie kwartier over om op school te komen. Hartstikke stoere meiden! 😉 Toch waren ze heel blij, dat ze deze ochtend gebracht en gehaald zouden worden. Ik zou ze halen, en al best op tijd voor een schooldag. Rond 12.30 uur. Laat nou vlak achter hun school een prachtig natuurgebied liggen: De Beegderheide. Ik dacht: dát combineer ik mooi met een wandeling.

Zwanen in de Tungelroyse beek

Buiten was het wit. Het zag er prachtig uit. Witte daken, wit gras, witte spinnenwebben.. Alles was bedekt met een laagje rijp. Maar voor hoe lang? Ik ben ’s ochtends niet de snelste. Mijn spieren en gewrichten hebben wat meer tijd nodig om van stram en stijf en pijnlijk naar ‘oké wij willen bewegen’ te gaan. Maar het lukte! Toen ik eenmaal in de auto stapte, zag het buiten nog steeds heel mooi winters.

Net buiten ons dorp ligt de Tungelroyse beek. Ik voelde me gehaast, want wilde nog wit zien op de Beegderheide en de zon liet zich goed zien. Maar daar bij de beek vonden mijn voeten meteen de rem. Zwanen! Mooie witte zwanen in de beek! Uitstappen en foto’s maken of doorrijden? ‘Uitstappen!’, dacht ik. ‘Pak het moment.’

4 - kopie klein + handtekening

2-kopie-tw-fa-insta

1-kopie-tw-fa

Rijp in het zonlicht

Koud! Met blote handen bediende ik het fototoestel, want dat lijkt me geen doen met handschoenen. Maar koud! Écht koud!

Een kleine twintig minuten later stond ik voor een bevroren poortje op de Beegderheide en dacht: ‘Blijven bewegen. Dan blijf je het langst warm.’

13-kopie-tw-fa-insta

14-kopie-tw-fa-insta

16-kopie-blog

De kleine vennen waren licht bevroren en de heide er omheen wit uitgeslagen.

23-kopie-blog

24-kopie-blog

25-kopie-blog

Ik had de zon steeds achter mij gelaten. Meestal is dat fijner met fotograferen. Maar ik heb wel geleerd regelmatig om mij heen te kijken, omdat vanuit een ander gezichtspunt, vanuit een andere lichtinval, iets er opeens heel anders én veel mooier uit kan zien. Toen ik dat hier op de Beegderheide deed, stopte ik heel even met ademen.
Wauw. Wauw wat zag het er tegen de zon in mooi uit. Magisch! Sprookjesachtig!
En ik hoop zo, dat het me een beetje gelukt is die sfeer met de camera te vangen:

32-kopie-tw-fa-insta

34 - kopie klein + handtekening

35-kopie-tw-fa

Ik heb er echt wel eventjes, al bewegend, naar staan kijken. Ik denk dat ik precies op het juiste moment op de juiste plek was. Heel veel geluk dus. Geluk dat de zon net op dat moment de wereld zo’n prachtige ‘look’ gaf.

Daarna ben ik verder gelopen naar het grote ven, waar de wind mij ving. Koud! Ik besloot daar, ter plekke, ook niet te lang meer te blijven. Hoe mooi het ook was. Ik voelde mijn tenen al niet meer en mijn handen deden zeer.

44-kopie-blog

Terug naar de auto dus. Maar niet zonder ook naar de details in de natuur gekeken te hebben. Ik hou daarvan. De kleine dingen. Of de dingen van heel dichtbij. Hoe het me met zulke koude handen en zonder statief toch gelukt is?.. ik heb geen idee. Passie doet branden, denk ik. Je vergeet obstakels en doet.
En het lukt.

54-kopie-tw-fa

55-kopie-tw-fa

58-kopie-tw-fa

59-kopie-tw-fa

Wat een teleurstelling: geen sneeuw.

Ik had écht gedacht dat er vanmorgen sneeuw zou liggen! Zeker 5 centimeter, want voor Zuid Limburg was 10 centimeter voorspeld. Ik was al flink enthousiast gemaakt op twitter. Daar babbelden we al over een witte wereld, en verschenen gisteravond al foto’s en filmpjes van de eerste sneeuwval. Ik denk dat dat in Zuid Holland was. Hoewel het daar toen niet bleef liggen, gingen ‘we’ er vanuit dat het dat hier wel zou doen.. als de witte vlokken hier eenmaal naar beneden zouden komen dwarrelen. Toen ik naar bed ging, dacht ik dan ook echt, wakker te worden in een witte wereld.

Ik weet niet of het door het enthousiasme kwam, of door de harde wind. Ik sliep slecht. De rolluiken klapperden en ik hoor mijzelf nog denken: ‘Ja zeg, op deze manier waaien al die sneeuwbuien over!’. Rond een uur of vier ben ik even naar beneden gelopen, via het keukenraam keek ik het donker in, en ik zag nog steeds geen enkele witte vlok. ‘Het zal toch niet?!’

Vanmorgen was het dan zo ver. Om 6.45 uur ging de wekker. Zou het? Zou er sneeuw liggen? Ik maakte mijn dochter wakker en liep op blote voeten weer naar beneden. Ik zag het al voor ik het keukenraam echt dicht genaderd was. Het keek nog te donker buiten. Er lag niets! Helemaal niets! Ondanks de prachtige voorspellingen van 5 tot 10 centimeter sneeuw, lag er helemaal niets! De wind was gaan liggen en buiten was alles klets en kletsnat. Niet wit.

Natte sneeuw

Nu was ik eigenlijk extra blij met mijn zelfgebakken broodjes. Het bakken ervan had ik gisteren verkozen boven het wandelen. Mijn dochter is dol op de broodjes en ik vind de geur in huis altijd zo lekker. De broodjes stemden me weer vrolijk. Geen sneeuw buiten, maar binnen konden we de dag starten met een heerlijk ontbijtje.

Tegen een uur of elf vanmorgen begon het hier dan toch te sneeuwen. Nou ja.. sneeuwen? Heel veel dikke vlokken natte sneeuw. En liggen blijven, ho maar! Maar ik voelde het nu wel kriebelen. Het zag er tóch winters uit buiten! En wie weet.. misschien als ik nu naar buiten ging, dat dan juist die éne echte sneeuwbui zou vallen. Dus ik ben er toch op uit getrokken.

Ik heb uiteindelijk geen sneeuw gezien, want eenmaal aan de rand van het bos brak de zon door. De zon! Echt! De zon! Dus liep ik daar.. in de zon.. maar m̩t paraplu.. want al die druppels Рwat natuurlijk sneeuwvlokken hadden moeten zijn Рvielen om de zoveel seconden op de veel te modderige bosgrond. Pas toen ik geen sneeuwvlok meer verwachtte, van de zonnestralen genoot, en om mij heen keek, zag ik het: Het bos twinkelde! Al die glinsterende druppels in het bos, wauw!

5-kopie

7-kopie

6-kopie

4-kopie

‘Spuug’ uit een boom en een prachtige roodborst

Koud en nat en geen sneeuw in het bos. Wat had ik het mij anders voorgesteld gisteravond! Toch ben ik er zeker niet voor niets op uit gegaan. Het was weer mooi en ik heb weer aparte dingen gezien. Zo kwam er ‘spuug’ uit verschillende bomen (straks eens opzoeken hoe dat ontstaat), en zag ik meerdere mooie roodborsten.

11-kopie

9-kopie

3-kopie

Ik heb toch genoten! En ach.. die sneeuw die komt nog wel!