Terugblik op een mooie wintermorgen op de Beegderheide

Advertenties

“Jongens! Ik heb ’t goudhaantje weer gezien!!”

Helemaal ‘gaar’ word je ervan. Van zitten, zitten en zitten. Na 3 dagen binnen toeven móest ik er vandaag dan ook uit. Dan houden motregen, waterkoude en grijs me niet tegen. Dan wil ik toch de natuur weer zien en kijken wat er allemaal gebeurt. Op zulke donkere dagen denk ik vaak: ‘Je ziet toch niets’. Maar dat is slechts een gedachte. Een hardnekkige, maar ik luister er nog maar zelden naar.

Leudal

Ik besloot naar het Leudal te gaan. Niet te ver weg, en genoeg bomen om te schuilen mocht het harder gaan regenen. Ik hoop met zulk weer altijd dat het niet te veel gaat druppelen, omdat er dan altijd een moment komt waarop ik het fototoestel ter bescherming in een plastic zak moet stoppen.
Balen.
Het ging dus echt wel, te veel druppelen..

6-kopie

7-kopie

8-kopie

9-kopie

Maar in die (mot)regen was het verbazend druk in de natuur. Ik hoorde heel veel vogels. Roodborstjes, koolmeesjes, staartmeesjes en kraaien. Ik zag een groepje spreeuwen in het gras, hoe mooi! En ik hoorde twee grote bonte spechten elkaar roepen.
‘Lente!’, dacht ik. ‘Het is lente in het bos!’

Hoe meer ik mijn oren spitste en om mij heen keek, hoe meer ik zag hoe druk iedereen was. Ik heb ervan genoten. Zon of geen zon, een paar druppels of heel veel druppels. De vogels en andere dieren kan het niet schelen, die wéten het: de lente komt eraan!

IJslandse pony’s

Ik had mijn camera in de plastic tas gestopt, maar haalde die er weer uit toen ik de IJslandse pony’s zag. Ik vind ze altijd leuk om te zien en te fotograferen. ‘Heel eventjes met het fototoestel in de regen moet toch kunnen’, dacht ik.
Ik had het nog niet gedacht of zag dat de pony’s mij nu ook gezien hadden en met een flink tempo recht op me af kwamen rennen!
‘Huh?!’
Ik ben niet bang voor ze, maar vond het wel wat raar.
Ik kreeg nauwelijks de kans foto’s te maken en was in een mum van tijd omsingeld.
Eentje begon te knauwen aan een veter van mijn rechter wandelschoen en een ander had mijn plastic tas te pakken.
‘Nou ja!’.

Ik heb ze geaaid en gezegd dat ik helaas niets te eten bij me had. Ik weet niet waarom ik dat zei. Ik heb nóóit eten bij me. Maar ik had wel de indruk dat ze honger hadden.
Omdat ze zo met hun neuzen tegen me aan bleven duwen en toch wel met een grote groep waren, voelde ik me op een bepaald moment niet meer zo prettig bij ze. Ik ben bij ze vandaan gelopen en terwijl ik stevige stappen zette, dacht ik: ‘Ik hoop niet dat ze gevoerd worden door wandelaars. Misschien gedragen ze zich daardoor nu zo. Hè bah. Dat zou ik echt niet fijn vinden.’

11-kopie

12-kopie

’t goudhaantje!

Door de IJslandse pony’s besloot ik een iets andere route te lopen.
Ik had geen zin meer in hen en liep hun gebied uit het bos weer in.
Ik was nog wat in gedachten bij de paarden, toen ik een vogeltje vanuit een jong dennenboompje iets verderop staande struiken in zag duiken.
Ik besefte meteen dat ik niet gezien had welk vogeltje het was, omdat ik in gedachten was. En dát is zo jammer!
Ik stond meteen stil, keek om me heen, gedachten weer bij wat er is.. niet bij wat er was, en toen zag ik ze! Goudhaantjes!
Oooooo!!! En doordat ze het zo druk hadden en vast met hun gedachten ook ergens anders waren, hadden ze mij niet gehoord! Ik kon super dichtbij ze komen!

‘Dit is het!’
Ik dacht het en wist het meteen.
Dit zouden dé foto’s van de dag worden.
Genieten met een super grote G om dit supermooie vogeltje zo vlak voor je lens te zien.
Ze zijn écht mooi!
Kijk nou hoe geel! Hoe mooi!
Hoe heb ik nu zo’n heel verhaal over mijn wandeling kunnen schrijven, en dit moment zo uit kunnen stellen.
Jongens! Ik heb ’t goudhaantje weer gezien!!

dsc_0070-kopie-kopie

21-kopie-kopie

* Zojuist vernomen op twitter!
Het is zélfs het vuurgoudhaantje!!
Zo blij mee!!