“Jongens! Ik heb ’t goudhaantje weer gezien!!”

Helemaal ‘gaar’ word je ervan. Van zitten, zitten en zitten. Na 3 dagen binnen toeven móest ik er vandaag dan ook uit. Dan houden motregen, waterkoude en grijs me niet tegen. Dan wil ik toch de natuur weer zien en kijken wat er allemaal gebeurt. Op zulke donkere dagen denk ik vaak: ‘Je ziet toch niets’. Maar dat is slechts een gedachte. Een hardnekkige, maar ik luister er nog maar zelden naar.

Leudal

Ik besloot naar het Leudal te gaan. Niet te ver weg, en genoeg bomen om te schuilen mocht het harder gaan regenen. Ik hoop met zulk weer altijd dat het niet te veel gaat druppelen, omdat er dan altijd een moment komt waarop ik het fototoestel ter bescherming in een plastic zak moet stoppen.
Balen.
Het ging dus echt wel, te veel druppelen..

6-kopie

7-kopie

8-kopie

9-kopie

Maar in die (mot)regen was het verbazend druk in de natuur. Ik hoorde heel veel vogels. Roodborstjes, koolmeesjes, staartmeesjes en kraaien. Ik zag een groepje spreeuwen in het gras, hoe mooi! En ik hoorde twee grote bonte spechten elkaar roepen.
‘Lente!’, dacht ik. ‘Het is lente in het bos!’

Hoe meer ik mijn oren spitste en om mij heen keek, hoe meer ik zag hoe druk iedereen was. Ik heb ervan genoten. Zon of geen zon, een paar druppels of heel veel druppels. De vogels en andere dieren kan het niet schelen, die wéten het: de lente komt eraan!

IJslandse pony’s

Ik had mijn camera in de plastic tas gestopt, maar haalde die er weer uit toen ik de IJslandse pony’s zag. Ik vind ze altijd leuk om te zien en te fotograferen. ‘Heel eventjes met het fototoestel in de regen moet toch kunnen’, dacht ik.
Ik had het nog niet gedacht of zag dat de pony’s mij nu ook gezien hadden en met een flink tempo recht op me af kwamen rennen!
‘Huh?!’
Ik ben niet bang voor ze, maar vond het wel wat raar.
Ik kreeg nauwelijks de kans foto’s te maken en was in een mum van tijd omsingeld.
Eentje begon te knauwen aan een veter van mijn rechter wandelschoen en een ander had mijn plastic tas te pakken.
‘Nou ja!’.

Ik heb ze geaaid en gezegd dat ik helaas niets te eten bij me had. Ik weet niet waarom ik dat zei. Ik heb nóóit eten bij me. Maar ik had wel de indruk dat ze honger hadden.
Omdat ze zo met hun neuzen tegen me aan bleven duwen en toch wel met een grote groep waren, voelde ik me op een bepaald moment niet meer zo prettig bij ze. Ik ben bij ze vandaan gelopen en terwijl ik stevige stappen zette, dacht ik: ‘Ik hoop niet dat ze gevoerd worden door wandelaars. Misschien gedragen ze zich daardoor nu zo. Hè bah. Dat zou ik echt niet fijn vinden.’

11-kopie

12-kopie

’t goudhaantje!

Door de IJslandse pony’s besloot ik een iets andere route te lopen.
Ik had geen zin meer in hen en liep hun gebied uit het bos weer in.
Ik was nog wat in gedachten bij de paarden, toen ik een vogeltje vanuit een jong dennenboompje iets verderop staande struiken in zag duiken.
Ik besefte meteen dat ik niet gezien had welk vogeltje het was, omdat ik in gedachten was. En dát is zo jammer!
Ik stond meteen stil, keek om me heen, gedachten weer bij wat er is.. niet bij wat er was, en toen zag ik ze! Goudhaantjes!
Oooooo!!! En doordat ze het zo druk hadden en vast met hun gedachten ook ergens anders waren, hadden ze mij niet gehoord! Ik kon super dichtbij ze komen!

‘Dit is het!’
Ik dacht het en wist het meteen.
Dit zouden dé foto’s van de dag worden.
Genieten met een super grote G om dit supermooie vogeltje zo vlak voor je lens te zien.
Ze zijn écht mooi!
Kijk nou hoe geel! Hoe mooi!
Hoe heb ik nu zo’n heel verhaal over mijn wandeling kunnen schrijven, en dit moment zo uit kunnen stellen.
Jongens! Ik heb ’t goudhaantje weer gezien!!

dsc_0070-kopie-kopie

21-kopie-kopie

* Zojuist vernomen op twitter!
Het is zélfs het vuurgoudhaantje!!
Zo blij mee!!

Advertenties

20 gedachtes over ““Jongens! Ik heb ’t goudhaantje weer gezien!!”

  1. Een fantastische wandeling zeg 😀 dan vergeet je het gure weer snel !!
    Wat gaaf het goudhaantje maar het verhaal met de ijslanders vind ik toch ook wel heel apart .
    Je hebt mij ervan overtuigd dat er met grauw weer toch genoeg te beleven valt.
    Dank je voor weer een prachtig blog🌿

    Liked by 1 persoon

  2. heerlijke blog Caroline! En altijd gaan….er is altijd wel ergens een verrassing, wat jij had met de (vuur)goudhaantjes had ik met de staartmeesjes, volkomen onverwacht opeens zo’n kadootje! Dan moet je de brutale pony’s maar voor lief nemen, honger hadden ze niet, ze zien er toppie uit! :)) prachtige foto’s!

    Liked by 1 persoon

    1. Dankjewel Miek! En je hebt helemaal gelijk. Altijd gaan. Iedere keer, als ik weer getrakteerd word op een verrassing, besef ik dat weer. Die pony’s.. je zult zien dat ze gevoerd worden.. en lastiger worden.. al hoop ik écht van niet! Dank voor je reactie!

      Like

  3. Heel herkenbaar Caroline, als ik dagenlang thuis zit word ik gek en moet ook de natuur in. Ben blij voor je dat je die wandeling in het Leudal zo goed heeft gedaan ondanks het grauwe weer. en dat je hebt mogen genieten van je ontmoeting met het goudhaantje. Ik ben op de Meinweg ook eens omsingeld geworden door opdringerige pony’s en hoorde later van de boswachter dat wandelaars die beesten voeren en dat ze daarom zo opdringerig worden. En bedankt voor de prachtige foto’s.

    Liked by 1 persoon

    1. Dankjewel! Nou, jouw verhaal over de pony’s en wat de boswachter daarover heeft gezegd, bevestigt mijn vermoeden wel. Heel jammer. Wandelaars zouden de dieren zoveel mogelijk met rust moeten laten, zodat ze het meest zichzelf in de natuur blijven. Dat vind ik het mooist om te zien.

      Like

  4. Wat een geweldig enthousiast blog weer,Caroline, een genot om te lezen!
    Wat gaaf dat je het vuurgoudhaantje gezien hebt! Helemaal Top! Miek en ik zijn er wel eens druk mee geweest maar op de foto is ons nooit gelukt!

    Liked by 1 persoon

  5. Het hele blog lezend dacht ik, het is zelfs een Vuurgoudhaantje, helemaal leuk. Maar je bent al op de hoogte zie ik onderaan gekomen. En het vogeltje staat er jaloersmakend leuk op.
    Pfff, die paarden .. ben een beetje bang voor paarden. En hoewel jij eigenlijk niet bang voor ze bent kan ik me je opgelaten gevoel wel goed voorstellen.

    Liked by 1 persoon

  6. Een leuk geschreven verhaal over de wandeling die je maakte. Met paarden heb ik niets, maar met Goudhaantjes des te meer. Ik heb dit jaar al vele pogingen gedaan ze vast te leggen, met wisselend succes. Een Vuurgoudhaantje ben ik dit jaar echter nog niet tegen gekomen. Ik ben dus wel lichtelijk jaloers. Hij staat er bij jou, ondanks de slechte lichtomstandigheden en het ADHD karakter van deze beestjes toch super op.

    Groetjes, Dick
    PS: ik zag da je me bent gaan volgen op Google+. Daar ben ik zelf niet zo actief, dus ik ga je nu lekker hier volgen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s