Gisteren liep ik in een sprookjesbos!

De zon straalde en de hemel zag strak blauw. Wat een mooie ochtend! Ik had me van alles voorgenomen, maar het duurde niet lang of ik besloot dat van niets, iets terecht zou komen. Ontbijten, douchen, spijkerbroek aan. In de gang stonden mijn wandelschoenen ongeduldig te wachten. De neuzen mijn kant op alsof ze zelf naar me toe zouden lopen als het te lang zou duren.

De Doort

Ik besloot naar De Doort in Echt te gaan. Mijn nicht had er al een boomkikkertje gezien en ik dacht.. ‘zon, strak blauwe lucht.. zou moeten kunnen!’.

Maar in de auto zag ik het al. ‘O jee, wolken’.
Er kwamen niet een paar wolken aan drijven. Ook niet van die grote, mooie, witte, wollige wolken. Nee. Het werd grijs. En hier en daar nóg grijzer.
Ik parkeerde de auto en liep snel het natuurgebied in.
‘Nog heel eventjes zon, nog heel eventjes zon’.

Ik zag een aalscholver overvliegen, ik hoorde de tjiftjaf, ik zag een dagpauwoog en een citroenvlinder, en ik genoot! Meteen! Heerlijk, wat was er veel te zien.

Toen ik voorbij de weide was en het bos zag, keek ik echt mijn ogen uit.
Tussen de stammen op de grond.. pinksterbloemen!
Niet één, niet twee, maar een heleboel!
Wauw! O, wat vond ik dat mooi! In mijn fantasie zag ik ook al allemaal oranjetipjes fladderen.

2 - kopie tw

3 - kopie tw

Ik heb er een heel tijdje van genoten. Boven mij werd het donkerder en donkerder, maar dat kon me zo heel veel niet schelen. Ik zou een ander keertje wel terugkomen voor de boomkikkertjes. Ik liep verder langs graslanden en op een andere plek het bos weer in. Hoewel de bomen nog niet veel blad hebben, waren er maar een paar regendruppels die het echt tot beneden redden. Heel erg nat werd ik dus niet.

Sprookjesbos

Terwijl ik tussen de bomen doorliep werd het stiller en stiller in mijn hoofd. Het was er zo mooi. Op de bosbodem lag een tapijt van bosanemoontjes. Overal. Links, rechts, voor en achter mij. Ik was helemaal alleen en om mij heen hoorde ik takjes ritselen, vogels tjirpen, muisjes piepen. Ik kon alleen maar luisteren en kijken.

8 - kopie tw

9 - kopie tw

18 - kopie tw

17 - kopie tw

10 - kopie tw

11 - kopie tw

20 - kopie tw

21 - kopie tw

22 - kopie tw

25 - kopie tw

27 - kopie tw

28 - kopie tw

En foto’s maken natuurlijk. Eerst kijken, eerst genieten, dan foto’s maken, en nog meer genieten. Door de lens zie je toch altijd weer andere dingen, dan met het blote oog. Het is toch weer net een andere wereld. Ik zag zoveel dat ik niet wist waar te beginnen en ook niet waar te stoppen. Toch komt dat moment van verder wandelen iedere keer weer en eigenlijk als vanzelf.

12 - kopie tw

13 - kopie tw

15 - kopie tw

Normaal gesproken ben ik veel meer van de vogels, de vlinders, de insecten, beestjes. Bloemen vind ik prachtig, maar iedereen heeft een voorkeur.. denk ik. Deze wandeling draaide eigenlijk alleen maar om de bloemetjes. Wat was het mooi en wat was ik betoverd door ze. Wat vind ik dat besef dan ook mooi. Dat besef dat de natuur me blijft verrassen en me steeds opnieuw, opnieuw doet kijken,.. nieuwe dingen laat zien.

Maar ja. Toén zag ik dit kevertje!
Althans.. ik dacht dat het een kevertje was.
Maar Twitter leerde mij al snel dat het een wants is.
De dovenetelwants.
Dat dat dan zo’n mooie kleuren heeft, kruipt en je aan lijkt te kijken.
Dan spring ik toch net ietsje hoger, dan bij een bloem 😉

29 - kopie tw

31 - kopie tw

32 - kopie tw

 

Advertenties

Verschrikkelijk. Wat ’n ellende: regen

Wat een titel voor een blog!
‘Verschrikkelijk. Wat ’n ellende: regen!’
Zo zak je natuurlijk meteen weg in donkere wolken en nattigheid.
In een sfeer waar niemand, althans dat denk ik, voor zijn plezier in zit.
Ik dus ook niet.

En toch vind ik het verschrikkelijk en ellendig. Regen.
En wil ik dat zeggen ook.
Ik kan er altijd even tegen, en dan is het snel klaar.
Dan kan ik niets anders dan roepen:
“U heeft weer gewonnen Regen. U heeft het weer voor mekaar.
Ík baal.”

Tegenoffensief

Maar nu ga ik er eens lekker tegenin.
Stomme regen.
‘Je moet niet denken, dat je me deze keer eronder krijgt!
Ik zal jou eens laten zien!, Regen.
Wat een moois ik vaak zie, terwijl jij zo hard je best doet.
Heel veel moois! Puh!

Kijk eens hoe mooi jij de takken van de bomen in het bos maakt:

5-kopie

7-kopie

En hoe blinkend hun stam:

18

Kijk eens hoe schoon de paddenstoelen worden:

11

DSC_0129

Hoe gezellig ze schuilen bij elkaar!

E Heksenschermpje

Natuurlijk zijn dit allemaal herinneringen!
Mooie herinneringen.
Aan dagen dat het regende, en er tóch iets op mijn pad kwam.
Dat heb jij gedaan, Regen.
Dankjewel daarvoor.
Een dingetje wil ik nog met je delen.
Omdat ik daar altijd aan denk als je regent.
Omdat ik ‘m 1 keer zag en daarna, tot nu, nooit meer.
Op een regenachtige dag:

Kleine bonte specht

l Kleine bonte specht

l2 kleine bonte specht

Je snapt, het is gedaan met Regen.
Ze klettert buiten maar door.
Voorlopig geen narigheid meer in mijn hoofd door Regen.
Dat is voor een tijdje weer klaar.
En mocht ze toch een kiertje van de deur open krijgen, dan heb ik nóg een tegenoffensief.
Dan kruip ik op de bank onder een wollen deken.
Dan ga ik luisteren naar de vogels en weet ik weer:
‘Potverdikke Caroline, die hebben de lente in hun bol.
Of het nou regent, of niet.’