Voor de warmte de dag weer zou vangen..

Het is al een paar dagen goed warm in Limburg. Volop zon en temperaturen tot ruim boven de dertig graden. Ook vandaag. Ik besloot te gaan wandelen nog voor de warmte de dag weer zou vangen, en stond rond 9.00 uur aan de rand van het Leudalbos. Heerlijk. Na drie meter tussen de struiken en onder de bomen hoorde ik mezelf als vanzelf wat dieper ademen. En uitademen. Loslaten, rust..

Ik liep naar de plek waar ik vorig jaar veel weidebeekjuffers had gezien en hoopte er daar deze ochtend ook weer wat te spotten. Het was rond de 19 graden. Nog best aangenaam voor vlinders en libellen dacht ik. Nog voor ik de eerste bocht van het smalle pad voorbij was, zag ik de eerste prachtig donkerblauwe libel tussen de lange grashalmen vandaan komen. Schitterend. Iedere keer opnieuw vind ik ze weer schitterend om te zien: weidebeekjuffers.

Weidebeekjuffer (man)
Weidebeekjuffer (vrouw)

Verder over het pad richting het bos genoot ik van verschillende kleuren juffertjes, veel lieveheersbeestjes, schorpioenvliegen, en hier en daar zag ik nachtvlinders opvliegen. Omdat het pad zo smal was en ik er niet vanaf wilde in verband met teken, heb ik er weinig foto’s gemaakt. Ook dit bont zandoogje zat te ver van het wandelpad om er een macrofoto van te maken, maar eigenlijk is een beeld van de vlinder in zijn omgeving ook heel mooi.

6 - kopie
Bont zandoogje

Twee ! spechten

Eenmaal in het bos viel het me op hoe druk de vogels nog waren. En nog helemaal in hun eigen doen. Althans, zo leek het. Alsof ze nog door niemand gestoord waren. Ik zag merels, roodborstjes, een boomkruiper, boomklevers en een hele groep koolmeesjes. Maar toen ik twee ! spechten zag, werd ik weer helemaal overdonderd door mijn eigen enthousiasme. Wat een cadeautjes toch iedere keer weer! Twee spechten! Ze vlogen samen van boom naar boom, en ik had heel erg veel geluk ze eventjes voor de lens te krijgen.

7 - kopie

Op naar het ven, want ik kwam eigenlijk voor vlinders en libellen. Vooral libellen. Vlinders verwachtte ik niet zoveel.

De libellen dachten vast in dezelfde trend als ik: ‘Nu nog even vliegen! Voor de warmte de dag vangt!’ Want er ging er maar zeer sporadisch eentje zitten en slechts voor enkele seconden.

8 - kopie
Viervlek
15 - kopie
Platbuik (man)

Groot dikkopje!

Geconcentreerd bezig met het ‘vangen’ van een libel vloog er plots iets oranjes in beeld.
‘Uh?!’
Ongelooflijk!
Zomaar opeens uit het niets was er een groot dikkopje aan komen vliegen en het parkeerde netjes op een bramenblad vlakbij mij in de buurt.
Geweldig!
O! Geweldig!
Mijn eerste groot dikkopje dit seizoen!

11 - kopie

12 - kopie

13 - kopie

14 - kopie

Het begon al aardig warm te worden en ik besloot niet verder te proberen libellen te fotograferen, maar om te keren richting de auto.
Een blik op de klok van mijn mobieltje leerde dat het pas 10.00 uur was.
10.00 uur en al zo warm!
Terwijl ik mijn mobiel aan het opbergen was, zag ik vanuit mijn ooghoeken iets roods.
Een kleine vuurvlinder?
Niet dat die rood zijn, maar die kunnen vanaf een afstandje wel eens zo ogen.

Nee!
Het was een sint-jacobsvlinder!
Er vlogen er twee!
‘Eén op de foto is genoeg!’, dacht ik, en ik liep die kant op, het vlindertje nauwlettend in de gaten houdend.

17 - kopie

Super tevreden was ik.
Wat een wandeling weer, wat had ik weer veel gezien!
En eigenlijk precies ook van alles wat ik niet verwachtte en waar ik niet aan had gedacht.
Tjonge, het groot dikkopje!
Echt niet verwacht, niet gedacht, niet gehoopt.
Het was er!

Gouden lijfje

Op een open stuk met bramenstruiken langs het wandelpad, maar verder ook veel heide, zag ik opeens nog een prachtlibel vliegen.
Wauw, wat was die mooi!
Hij of zij had een gouden lijfje en lichtblauw in het gezichtje.
Echt waar, zo mooi!

18 - kopie

20 - kopie

Tis toch net goud?
Of niet dan?

Me afvragend wat voor libel die mooierd zou zijn, liep ik verder.
Stuk bos weer in, stuk bos weer uit, richting het smalle pad.
Ik had nog uren kunnen blijven, en het idee dat ik enorm veel gezien had, toen mijn oog viel op een vlaamse gaai.
Nee joh!
Zou dit me dan ook nog gaan lukken?
Zo gaaf!..
Eindelijk ook eens een beetje goede foto van een vlaamse gaai!

23 - kopie

24 - kopie

Advertenties

‘Mijn’ droomweide !

Het was vandaag veel beter weer dan dat ik had verwacht.
Geen enkel wolkje aan de helder blauwe lucht en volop zon.
Wauw, heerlijk!
Ik besloot te gaan fietsen.
Op een andere manier bewegen dan wandelen is super goed voor me, en er stond weinig wind.
Wel zo prettig 😉

Op de fiets, de trappers rond, mijn haren wapperend.
Ik voelde me vrij.
Soms vóel je dat.
Dan streelt de zon je huid, dan doet je lijf wat je wilt, dan wipt het puntje van je neus, en voelt je hoofd héél licht.
Ik voelde me vrij en avontuurlijk, en ik besloot te gaan ontdekken.
Jazeker.. ik ging op ontdekkingsreis!

Vlindercorridor

En dus fietste ik richting Keversbroek, waar ik een vlindercorridor wist, maar waar ik vorig jaar niet bij had gekund.
Het gras stond toen meters hoog en het was er, door de natte maand juni, enorm drassig.
Geen doorkomen aan toen, maar nu vast wel!

Het ging een lichte berg op richting spoor en daar ging ik de bocht om.
In mijn hoofd was ik al honderd meter verder, nog een bocht door, een stukje bos voorbij, richting een strook bomen.. ik wilde dat ‘nieuwe’ terrein ontdekken!
Toch vonden mijn voeten abrupt de rem toen ik iets roods in de berm zag staan.
Een klaproos?
Een klaproos?!
O!! Een klaproos!!!

1 - kopie tw insta fa

3 - kopie tw insta fa

Ik vind die zo mooi!
Het is echt mijn lievelingsbloem.
Die kleur, die vorm, het open gaan bij zonlicht..
Mijn ritje op de fiets was meteen al geslaagd en af.
Ik had gewoon al een klaproos gezien!

Natuurlijk fietste ik na het genieten van het mooie rood wel door.
Honderd meter verder, bocht door, stukje bos voorbij..
Even later was ik op een stukje natuur in Keversbroek waar ik nieuwe dingen zou gaan zien.
En het was meteen raak.
Nog voor de vlindercorridor zag ik ‘m vliegen.
Een landkaartje!

4 - kopie

5 - kopie

De vlindercorridor weet ik te vinden, omdat ik vorig jaar daar in de buurt een vrijwilliger van Natuurmonumenten sprak.
Wat een leuk gesprek was dat!
Hij vertelde wat er allemaal te zien was in het gebied en waar.
En toen hij mijn vlinderfoto’s op mijn toestel zag, verklapte hij me de vlindercorridor. Speciaal aangelegd om de kleine ijsvogelvlinder te behagen!
Zodra ik die er zie, moet ik het ‘m wel zeggen!

21 - kopie
De vlindercorridor: aan beide kanten staan hoge bomen, daartussen bramenstruiken, een slootje, en als het begaanbaar is.. een smal (wandel)pad.

Ik parkeerde mijn fiets, liep de corridor in, en zag meteen nog meer landkaartjes, libellen, boomblauwtjes, witjes, een citroenvlinder, en allemaal gingen ze niet zitten voor een foto.
Maar dat kon me helemaal niet schelen!
Jeetje! Wat was dit genieten!
Wat was het er warm zo uit de wind, wat klonken er ontzettend veel vogelgeluiden in de bomen langs de corridor, wat was het heerlijk glinsterende zilveren vleugeltjes te zien, en de vlinders te zien fladderen!
Het was eigenlijk onbeschrijflijk mooi om dat allemaal zo te zien en al net zo onbeschrijflijk hoe dat het voelde.

‘Mijn’ droomweide

Wat ik toen nog niet wist, was dat het nóg mooier zou worden.
De corridor kwam uit op een weide met een prachtige waterpoel.
Ik wist niet wat ik zag.
De poel lag te schitteren in de zon en was omgeven door groen gras met heel veel pinksterbloemen, zoveel boterbloemen, en nog meer uitgebloeide pluizige paardenbloemen.
Ik liep er doorheen en genoot.
Allemaal vlindertjes.
Allemaal vlindertjes en ik kon niet kiezen welke ik zou fotograferen.
Ik heb een hele tijd helemaal niets gefotografeerd.
Ik heb een hele tijd genoten van het weidse op die plek.
Van de kleuren, de geuren, het alleen zijn, hier.
Het vrij voelen, de zon voelen, kijken en ruiken, en nog eens kijken.

Ik zag heel veel witjes, heel veel landkaartjes, ik zag vuurvlindertjes, boomblauwtjes,.. en nog veel meer… en nee.. ik heb dat alles niet allemaal op de foto gezet.
Ik heb vooral genoten.

6 - kopie

8 - kopie

14 - kopie

Na een tijdje,.. ik weet niet hoe lang,… liep ik weer terug de vlindercorridor in.
Vol energie, vol vreugde.
Aan het eind keek ik omhoog, geen idee waarom, en zag ik hoe mooi blauw de lucht was, maar ook twee bomen waarvan ik dacht: ‘Die móeten op de foto. Wat een pracht!’

18 - kopie tw

19 - kopie tw

Ik stapte weer op mijn fiets en wil eigenlijk ook even laten zien wat ik dan zie.
Deze middag besefte ik namelijk weer eens te meer hoe mooi ik eigenlijk woon.
Hoe dichtbij het eigenlijk zo ontzettend genieten is.
Het is allemaal nog geen 10 minuutjes van mijn huis.

27 - kopie

28 - kopie
Sprokkelhout voor hagedissen.

36 - kopie

Zo nu en dan stap ik af en kijk ik goed om mij heen.
Ver weg en dichterbij.
Dichtbij zag ik vanmiddag nog een kevertje klauteren in een grasspriet.
Ik voelde mijzelf een reus :-))
Ik zag ook nog hooibeestjes, een dwerghuismoeder en een mi-vlinder.

35 - kopie - kopie tw

37 - kopie tw dwerghuismoeder

40 - kopie Mi-vlinder tw

Die Mi-vlinder wilde niet anders op de foto dan zo.
Alles in het zicht! 😉
Hoe ik ook om hem heen probeerde te lopen, hij draaide zich telkens weer om!

Op het laatste stukje fietsen naar huis, staat deze boom.
Die wil ik, nu ik toch bezig ben, ook nog even laten zien.
Ieder seizoen staat hij te stralen, alleen en supersterk.
In de herfst, de winter, de lente, en straks ook weer in de zomer.
Ik kijk er altijd even naar.. mijn ‘droomboom’.

42 - kopie

En als dan ook de libellen er zijn!… :-)

6 mei, de zon schijnt en ik weet het zeker:
Vandaag móeten er libellen te zien zijn.

Het is grappig te merken hoe ongeduldig ik word vanaf het moment dat ik weet dat ze er zijn.
Vanaf dan zit ik eigenlijk te wachten.
Te wachten tot de zon volop schijnt, te wachten tot de temperatuur richting de 20 graden gaat, te wachten op een helder blauwe hemel, zodat ik de vleugeltjes als zilver in de zon kan zien glinsteren.
Zo mooi…

Vol verwachting ging ik deze dag dan ook terug naar de plek waar ik eerder al één smaragdlibel had gezien.
Eentje!
Vandaag zouden het er vast en zeker meer zijn.
Meer soorten ook. Ik hoopte er zo op!

Platbuik

Ik wandelde door een veld en voorbij het veld.
Een veld waar ik ’s zomers altijd al meteen heel veel libellen zie.
Er zat er niet eentje.
Ook nog steeds geen nachtvlinders, het vuurvlindertje zag ik niet, en ook geen rupsen.
Mmmm 😐
Misschien was het nog wat te vroeg, nog wat te koud..

Aan het einde van het veld staat een rij bomen en daar ligt ‘mijn vlinderstrook’.
Uit de wind en het is er meestal warmer.
Ik spotte er vooral klein geaderd witjes.

8 - kopie tw

6 - kopie

Terwijl ik zo naar ze zat te kijken, zag ik verderop opeens iets glinsteren in het gras.
Zilveren vleugeltjes!
Zou het?!
Jaaaaaa!! Een libel!
Ik slaakte een enthousiast gilletje en het beestje vloog tegelijkertijd op :-))
Mijn hart bonkte en ik ging er meteen achteraan.
‘Ga zitten, ga zitten!’, dacht ik.
‘Chips ja.. tis niet gemakkelijk.. libellen.. nu weet ik het weer!’.
Na een paar minuutjes ging het beestje dan toch weer zitten.
Niet op een plek waar ik er gemakkelijk bij kon, en niet lang,.. maar ik kon van redelijk dichtbij weer genieten.
Het was een platbuik, helemaal ‘vers’.
Zo mooi!

3 - kopie tw

Juffertjes

Onder de bomen aan het eind van het veld staan ook bramenstruiken.
Er zitten vaak veel insecten op.
Ik was in de buurt van waar ik eerder die éne smaragdlibel had gezien, maar bedacht me dat juffertjes graag de bramenblaadjes op zoeken.
Na even speuren zag ik er inderdaad één zitten!
Het beestje was echter net zo snel weer ‘gevlogen’! :-))

Terwijl de tijd verstreek, werd het ook warmer, en uiteindelijk zag ik meerdere juffertjes glinsteren in de zon.
Ik vind het werkelijk heerlijk dat ze er weer zijn.

9 - kopie tw
Grote roodoogjuffer
18 - kopie tw
Azuurwaterjuffer

Smaragdlibel

De zon kroop hoger en ‘opeens’ leek het alsof heel de natuur op deze dag had zitten wachten.
‘Opeens’ zag ik overal zilveren vleugeltjes in de lucht glinsteren en zag ik ook meer dagvlinders.
Op de plek waar ik eerder de smaragdlibel zag, spotte ik nu een landkaartje, oranjetipjes, citroenvlinders en bont zandoogjes. Geweldig!

En jaaaa!! Daar zag ik ‘m weer!
De smaragdlibel!
Jawel, weer maar eentje, maar dat kon nu even niet schelen.
Ik zag ‘m weer! En deze keer ging hij lekker dichtbij aan een blad hangen.

10 - kopie tw

12 - kopie tw

11 - kopie tw

Ongeduldig als ik was en uitkijkend naar meer libellen, besloot ik wellicht te vroeg richting een andere plek te wandelen. Achteraf had ik misschien wat langer bij die ene smaragdlibel moeten blijven om te zien of er zich nog meer zouden laten zien. Ma ja… ik moest en ik zou hè?! ;-))

Viervlek

Aangekomen bij die andere plek, een lager gelegen ven, zag ik inderdaad veel meer libellen. Genieten!
Ik vond het alleen wat jammer dat ze allemaal van dezelfde soort waren, maar wat zeur ik dan eigenlijk hè?! Begin mei…

24 - kopie tw
Viervlek

25 - kopie tw

29 - kopie tw

28 - kopie tw

Begin mei en de zon laat zich steeds vaker zien en de temperatuur gaat steeds vaker de 10 graden voorbij.
Heerlijk!
En als dan ook de libellen er weer zijn?!.. dan kan eigenlijk geen enkele wandeling meer stuk 😉

‘Op naar de vlinders in de wind!’

Het waaide echt heel hard, die dag.
30 april, meivakantie.
Ik vind trouwens, dat dat niet moet kunnen.
Meivakantie in april.
Maar dat terzijde.

Het waaide echt heel hard, en de zon scheen.
En hoe!
Het moest wel een goede vlinderdag worden, maar jeetje.. zouden diezelfde vlindertjes niet van hun bloempjes af wiebelen, of mij in sneltreinvaart voorbij waaien, in plaats van dat ik ze mooi zou kunnen fotograferen?

Eigenlijk kon het me niet schelen.
Eigenlijk wilde ik heel, heel graag veel verschillende vlinders zien, en eigenlijk keek ik heel erg uit naar het eerste juffertje in het veld.
Het enthousiasme dat ik voel bij zulke gedachten… het verbaast me nog steeds.
Het kriebelt en het blijft kriebelen, tot.
Maar het automatisme waarmee ik beren op mijn weg bedenk, dat is er ook.
Ook verbazingwekkend, maar dan op een andere manier.

Het mooie aan een passie hebben, is dat het overwint.
Het overwint altijd en natúúrlijk ging ik!
Op naar de vlinders in de wind!

Oranjetipje

10 - kopie tw insta

Als eerste zag ik een oranjetipje.
Wat zijn ze mooi!
Iedere keer opnieuw als ik ze zie dan kan ik niet anders dan ze echt heel mooi vinden.
Toen ik opeens ook een vrouwtje zag en ze samen in de wind om elkaar heen zag cirkelen, maakte ik in gedachten een superdansje.
(Ik moest ze natuurlijk wel in de gaten houden)
Zo gaaf om te zien!
Toen ze samen richting het gras gingen en ik daar de kans kreeg foto’s te maken.. wauw!

13 - kopie tw

Terwijl ik verder liep zag ik ook een smaragdlibel.
‘O! Die zijn er ook al! Het was er maar eentje, maar o! misschien kom ik dan ook wel juffertjes tegen! De vuurjuffer, die vliegt al! Dat moet lukken!’

Citroenvlinder en ’t groentje

Ik zag een citroenvlinder wapperen aan een dagkoekoeksbloem.
Dat is moeilijk foto’s maken hoor!
En toch vind ik dat het best gelukt is.

20 - kopie tw

21 - kopie tw

Helemaal moeilijk was dit kleine groentje in de wind.
Maar toen kon het me al helemaal zeker niet meer schelen of de foto’s wel of niet zouden lukken.
’t Groentje!
’t Groentje op een plant met prachtig paarse bloempjes!
Het zag er schitterend uit! Het was smullen. Het was helemaal waar ik telkens opnieuw zo ontzettend enthousiast van wordt.
Wát een verrassing!

26 - kopie tw

Ik kwam later nóg een groentje tegen!
Verder zag ik ook een hooibeestje, een gehakkelde aurelia, een boomblauwtje en een landkaartje (voorjaarsgeneratie).

27 - kopie tw

30 - kopie tw

33 - kopie tw

34 - kopie tw

38 - kopie tw

37 - kopie tw

Het was heel erg genieten.
In de zon, in de wind, en zoveel zien.
Geweldig.
En het was nog niet ‘op’.
Op het laatste stukje pad voor ik weer bij de auto uitkwam, zag ik een vuurjuffer.
Precies wat ik hoopte!
Ik hoopte er eentje te zien en voilà.. daar laag bij de grond in de luwte.. mijn eerste vuurjuffer dit seizoen!

39 - kopie tw

40 - kopie tw