Muggen, muggen en nog eens muggen. Maar ook het bont dikkopje!

Mei is warm dit jaar. Terwijl ik dit nu zit te schrijven, loopt het kwik buiten alweer op en zal vanmiddag ruim de 30 graden halen. Het lijkt hoog zomer, het is pas mei. Lente nog. Super enthousiast was ik, toen ik op 25 mei het plan vatte, om nu dan echt naar nationaal park De Groote Peel te gaan. Vandaag zou ik het niet bij enkel het plan laten. En eind mei, begin juni,.. dan vliegen in De Groote Peel de bont dikkopjes!

Ik was redelijk op tijd in de Peel, en zag dat de zon nog niet overal de dauwdruppels had doen oplossen. Geweldig mooi vind ik dat. Druppels op bloemen, bladeren, insecten. Op een plant als de vrouwenmantel blijven ze nog eens extra lang liggen.

Druppels op een blad van de vrouwenmantel

In het groen naast een houten vlonder aan het begin van de wandelroutes viel mijn oog op een rups. Ik kon er niet zomaar van alle kanten bij, dus moest het doen met het tegenlicht van de zon. Het geeft wellicht wat minder duidelijke beelden, het was wel prachtig om te zien.

Plakker

Vanuit mijn ooghoek zag ik een wandelaar naar me toe snellen. “Ben je een vlinder aan het fotograferen?”, vroeg hij zeer nieuwsgierig en zijn enthousiasme met moeite onderdrukkend. “Nee”, zei ik. “Een rups”.
“O”, klonk het teleurgesteld.
Om vervolgens met enthousiaste stem weer te vervolgen: “Maar ik zoek het bont dikkopje, heb jij er al een gezien?!”

De man bleek van ver te komen, speciaal voor dit specifieke vlindertje. Ik zag hem later nog eens. Naast een pad zocht hij de bramenstruiken blad voor blad af. Prachtig vind ik dat. Wat een enthousiasme, wat een interesse, wat een passie. Ik hoopte uiteraard ook het bont dikkopje tegen te komen. Ik hoopte dat het me gegeven was, want dat blad voor blad zoeken.. dat is niets voor mij. Daar ben ik dan net weer wat té ongeduldig voor.

Ik wandelde de man dus voorbij ondanks zijn verzoek met zijn tweetjes te zoeken. Tussen de bramenstruiken en de varens genoot ik van de vele juffertjes die zich al zwevend leken voort te bewegen.

Lantaarntje
Azuurwaterjuffer
Variabele waterjuffer

Foto’s maken was nog niet zo gemakkelijk.
Bij de vlonder was ik al lek geprikt door de vele muggen, ook hier rond het wandelpad zaten er weer .. héél véél!
Terwijl ik probeerde scherp te stellen hoorde ik ze zoemen rond mijn oren. Ik voelde hoe er meerdere landden op mijn vingers, er zat er zelfs één op mijn wenkbrauw!
Ik wilde dus zo snel mogelijk een foto maken, de krengen van me afslaan, en doorlopen.

Ik liep het pad af, keek af en toe nog eens om naar de zoekende man, tot ik hem niet meer zag. Ondertussen had ik nog geen bont dikkopje gezien, ook geen enkele andere vlinder. Ik begon me af te vragen of het misschien niet toch al wat te warm was. Juffers en libellen zaten er trouwens genoeg. Ontzettend genieten om die boven de vennen te zien jagen. Ik heb natuurlijk wel geprobeerd foto’s van de libellen te maken, maar helaas. Ze zaten niet lang genoeg stil, of zij zaten wel stil, maar schrokken van mijn bewegingen in een poging de muggen van me af te slaan.

Het bont dikkopje!

Juist daar, waar ik getwijfeld had: links of rechts. Dáár zag ik in het gras kleine bruine vleugeltjes. Zou het, zou het, zou het? Langzaam en voorzichtig stapte ik dichterbij en hoe dichterbij ik kwam, hoe groter mijn hoop werd. Ik dacht aan de zoekende man. Als dit een bont dikkopje was, dan was hij te ver weg om hem te waarschuwen. Hoe jammer was dat! Nog dichterbij en nog dichterbij en jaaaaaaaaa! Het was een bont dikkopje!

Bont dikkopje in het gras

Het was het waard om al die muggen te laten meegenieten.
Ik heb me later nog verbaasd over de zwermen rond mijn enkels.
Ik had mijn sokken over mijn broek getrokken, maar dat hield ze niet allemaal tegen.
Jeetje nog an toe.
Maar het zien van het prachtige bont dikkopje deed het me toch vergeten.

Icarusblauwtje

In tegenstelling tot het bont dikkopje zie ik het icarusblauwtje heel regelmatig. En toch is het iedere keer weer een dansje waard als ik dat hele mooie blauw zie. Dat blijft bijzonder, iedere keer weer. Ik zag er meerdere, later ook vrouwtjes. Ze cirkelden om elkaar heen. De ene keer heel gezellig, de andere keer – zoals op de laatste foto – liet het vrouwtje duidelijk merken er even geen zin in te hebben.

Icarusblauwtje

Vlak voordat ik weer bij de auto was, zag ik nóg een rups van de plakker. Hoe grappig! Alsof iets wist dat ik het tegenlicht zo jammer vond aan het begin van mijn wandeling, kreeg ik nu een tweede kans. Helemaal super! Kijk eens wat een prachtig beestje het is! Geweldig fijn om de wandeling in de Peel mee af te sluiten.

Plakker

 

Advertenties

Keversbroek, wat ben ik blij met jou

Het is 17 mei met een zonnetje en een lekkere temperatuur.
De afgelopen dagen waren nog druk, na de expositie, vooral in mijn hoofd.
Zoveel indrukken, emoties, zoveel verhalen die de revue passeerden en die ik allemaal een plekje wilde geven. Vandaag was het voor het eerst, dat ik weer wat langer rustig de natuur in wilde, en net deze dag had ik geen auto.

Om deze reden werd het de fiets pakken en richting Keversbroek. Niet naar het Groenewoud in Swalmen, de Peel in Ospel, de Beegderhei in Beegden, of De Doort in Echt. Allemaal plekken waar ik nog zo graag naar toe wil in de lente. Ik weet niet of het gaat lukken. Op de een of andere manier – en dat zal iedereen zo nu en dan wel ervaren – wordt mijn leven op het moment ingevuld in plaats van dat ik het zelf invul. Met leuke dingen wel te verstaan, dus eigenlijk geen probleem. En toch..

Keversbroek dus. En wat ben ik blij met Keversbroek, een natuurgebied van natuurmonumenten dat vanaf Kelpen-Oler doorloopt tot bij ons in Leveroy. Gewoon op mijn fiets te bereiken. Hier en daar afstappen, kleine stukjes wandelen. En dan zoveel zien. Zovéél! Het doet echt niet onder voor al die andere natuurgebieden waar ik eigenlijk naartoe wilde.

Azuurwaterjuffer man
Azuurwaterjuffer vrouw
Paringswiel azuurwaterjuffers
Waterleliemot
Bruine korenbout
Bont zandoogje
Landkaartje, voorjaarsgeneratie
Hooibeestje
Icarusblauwtje, vrouwtje

Lopend tussen het hoge gras, in een wei, zag ik opeens twee oren. Een ree! Ik bleef stokstijf staan. Ik keek nog eens en nog eens. Ja, echt. Een ree! Op nog geen anderhalve meter afstand. Het beestje bleef óók heel stil staan. De oren gespitst richting mij. Heel eerlijk wist ik vanaf dit moment niet wat ik moest doen. Ik wilde de ree niet laten schrikken, maar ik kon daar toch ook niet eeuwig geruisloos blijven staan?

Ik besloot zo zachtjes mogelijk te draaien en terug richting mijn fiets te lopen. Ik hoopte dat de ree zou blijven waar het was, en zou snappen dat ik het met rust zou laten. Helaas. Bij mijn eerste beweging schoot het al meteen weg. Een stukje verderop keek het nog even om.

Twee oren
Ree kijkt nog even om

Even was ik wat teleurgesteld en verdrietig.
Ik had toch een prachtig beest laten schrikken en onbedoeld weggejaagd.
Tegelijkertijd was het natuurlijk enorm genieten.
Wat een mooie ontmoeting, prachtig om mee te maken.

Mijn eerste expositie: wauw!

Wat vond ik het spannend, wat heb ik ernaar uitgekeken, wat ben ik er veel mee bezig geweest. Zeker ook in mijn hoofd. En dan is het nu maandag 14 mei, en is het allemaal alweer voorbij. Mijn eerste expositie. Wauw! Wat heb ik genoten, wat vond ik het leuk om te doen, en wat was ik blij met alle bezoekers. Alle aanwezigen via deze weg nogmaals: bedankt!

Op de social media is er ook met mij meegeleefd. Iets wat ik heel erg heb gewaardeerd. Hoe jammer is het dan als er volgers niet bij kunnen zijn vanwege bijvoorbeeld de afstand. De vraag kwam om een blog te schrijven, zodat ook zij er toch een beetje bij kunnen zijn.
Leuk! Doe ik! Bij deze!

De foto’s

Vijftien foto’s had ik uitgekozen.
Wat is dat moeilijk.
Ik heb inmiddels zoveel foto’s en ik wilde eigenlijk zoveel laten zien.
Want dat was mijn doel met de expositie.
De natuur laten zien.
Laten zien hoe mooi de vlinders, de libellen, de bloemen, het bos, de lucht,..
hoe mooi álles is.
Ik wilde graag mijn enthousiasme delen en ik hoop, dat dat een beetje gelukt is.

1 70 x 100
Kleine vuurvlinder
2 70 x 100
Weidebeekjuffer
14 70 x 50
Katjes
15 70 x 50
Macro opname katjes
13 A3
Besneeuwde takken
11 A3
IJsklompjes
6 A3
Lupine
4 A3
Vijfvlek-sint-jansvlinder
8 A3
Omgevallen paddenstoel
9 A3
Zonsondergang
7 70 x 50
Paardenbloem
Boomblauwtje
Boomblauwtje
5 70 x 50
Vliegenzwam
10 70 x 50
Sieraad van koning winter
12 70 x 50
IJsdruppel

Bezoekers

Zaterdag was een heel geslaagde dag met een gezellige groep bezoekers. Wat vond ik het leuk dat de wethouder Kunst & Cultuur van de gemeente Nederweert er ook was! Ik heb een leuk gesprek met hem gehad en heel misschien leidt dit zelfs weer tot iets nieuws. Blij werd ik bij het zien van vrienden en vriendinnen, maar ook van familieleden die ik al heel lang niet meer gezien had. Hoe tof dat ze mijn expositie kwamen bezoeken en we ook weer een beetje konden bijkletsen.
Twitter volgers en contacten via Facebook waren er ook, en ja, dat vond ik heel gaaf. Hoe ontzettend leuk dat ze de moeite namen te komen kijken, genoten, en we even in het echie ons enthousiasme voor de natuur konden delen.

De zondag was natuurlijk moederdag. Een regenachtige dag. Hoewel ik de hoop had, dat het deze dag juist vanwege het wat mindere weer net zo druk zou worden als zaterdag, was dat niet het geval. Erg was dat niet, want het stelde mij nog meer in staat met aandacht bezig te zijn met bezoekers. Ik heb heel erg leuke gesprekken gehad, en ben heel erg blij met alle fijne reacties op mijn foto’s.

 

 


Wat óók heel tof was, waren de enthousiaste reacties op mijn presentatie over dagvlinders. Ik had er foto’s in verwerkt van vlinders die ik tijdens mijn wandelingen tegen ben gekomen. Ik wilde deze prachtige diertjes graag wat extra aandacht geven, omdat zij mij altijd nóg vrolijker maken. Net als de juffers en libellen trouwens. Misschien maak ik daar een eventuele volgende keer ook wel een presentatie van.

Samen met mijn man had ik ook nog een vlog gemaakt.
Ter introductie van mijzelf.

Ik heb ontzettend genoten van twee dagen expositie, en ben heel erg dankbaar dat ik dit heb mogen meemaken. Dit pakt niemand mij meer af. Ik zie het als een mijlpaal in mijn leven, en misschien laat ik hier wel heel veel mee achter mij. Misschien stelt het mij wel in staat om vooral weer vooruit te kijken. Om te geloven in mijzelf. Deze expositie zegt mij eigenlijk: Yes! I can do this!

Uiteraard dank ik Stichting Kunst en Cultuur Maasgouw voor alle ondersteuning en het vele werk dat er is verricht. Dankbaar ben ik ook Erik Verhees voor het vertrouwen in mij en het voor mij mogelijk maken dit een keertje te mogen meemaken. Ik vond het heel bijzonder.

 

 

Tot slot een kleine greep uit het gastenboek.
Omdat ik er zo blij mee ben.