Dan weet je dat je bent, waar je moet zijn

Het is inmiddels 14 februari en ik ben ziek. Niet de griep, dat wens ik vol te houden. Ik heb geen koorts en ik heb geen spierpijn. Maar ik heb wel een hoofd vol snot, een zere keel van het hoesten en flink hoofdpijn. Al dagen. Ik kan geen dropje meer zien en ik begin ook genoeg te krijgen van de ricola snoepjes. Niets helpt echt, wat ook geldt voor de kamillethee met honing. De gemberthee met honing. De vele vers geperste sinaasappelen en alle kiwi’s die bomvol vitamines zouden moeten zitten. Het zal allemaal wel. Het helpt allemaal niet. Al dagen ziek ik het maar uit en vandaag voor het eerst lijk ik er weer een beetje beter aan toe te zijn. Eindelijk tijd dus voor het sneeuwblog.

En nu maar hopen dat iemand daar nog zin in heeft. In een sneeuwblog. Ik bedoel. Buiten wordt het lente. De zon schijnt, lenteklokjes, sneeuwklokjes, krokussen, het schiet allemaal uit de grond nu. Kom ik daar nog even aan met een sneeuwblog. Maar ik vind het werkelijk doodzonde om het blog dan maar niet te maken. Het was er veel te mooi voor. Op 23 januari 2019 lag er tussen de 3 en de 5 cm sneeuw en het was werkelijk prachtig. Eindelijk wandelpaden in het bos die compleet wit zagen. Nee nergens kwam nog zand of modder of een takje of sprietje gras er bovenuit. Er lag een pak sneeuw en je kon er met je voeten heerlijk doorheen schuifelen.

Ik had me eigenlijk voorgenomen naar het Leudalbos in Haelen te gaan. Daar staan ook veel dennenbomen en sneeuw blijft daar altijd zo heel mooi op liggen. Maar hé, dat was toch wel zeker twee minuten verder rijden dan het Leudalbos in Heythuysen en zoveel geduld had ik niet hoor. Het was dus het Leudalbos aan de Busjop-zijde geworden. Al wandelend en weinig heel mooie dennenbomen tegenkomend vroeg ik mij af of ik wel de juiste ‘keuze’ gemaakt had.

Tot ik een pad inliep waar nog niemand was geweest.
Ik zag geen voetafdrukken, enkel sporen van vogels.
En opeens! Opeens stond ik daar oog in oog met een reeke.
Zo lief! Zo’n schattig mooie oogjes! En het stond daar en het bleef staan! Magisch!
Het keek me aan en stapte daarna een stukje verder. Het snuffelde wat aan een boomstam, aan wat laag hangende takken en leek toen iets van de grond te eten. Hierna keek het mij weer rustig aan. Wauw!

Ik begreep dat ik wel degelijk de juiste ‘keuze’ had gemaakt.
Ik was op het juiste moment, op de juiste plek, ik had het nog nooit eerder zo zeker geweten. Hier hoorde ik te zijn. Zó mooi, zó genieten, zó bijzonder.

Na een tijdje draaide de ree om en liep bij mij vandaan. Ik dacht op een bepaald moment: “Als je daar nu eens oversteekt, wat zou dat gaaf zijn.”
Ik pakte mijn camera en stelde scherp op de plek waar ik de oversteek wenste.
Haha, wat zou dat apart zijn, en wat zou het een mooie foto geven, dacht ik.
Ik had het nog niet gedacht of de ree verscheen voor mijn lens! O wauw! Ik vergat bijna de foto te maken! Wat was dit gááf! Niet te geloven toch?! Echt dan weet je het hoor! Dan weet je dat je bent, waar je moet zijn.

18 gedachtes over “Dan weet je dat je bent, waar je moet zijn

  1. Fantastisch blog en zeker geen straf om te lezen en te zien🙌🏽 Juist voor alle mensen die even niet op pad kunnen, is dit zó mee genieten.
    Ik kwákkel ook en ik wens je beterschap!

    Liked by 2 people

  2. Hier in Fryslân staat het leven ondanks het voorjaarsweer vandaag toch al goeddeels in het teken van sneeuw. Wij denken hier terug aan de zware sneeuwstorm die ons precies 40 jaar geleden dagenlang in zijn greep hield (https://www.onweer-online.nl/forum/topic/44402/terugblik-winter-in-nederland-1978-1979/)
    Daar kan jouw sfeervolle sneeuwserie nog best bij. Vooral de foto’s met de ree zijn heel mooi.
    Morgen de zon maar in om vitamientjes op te doen …? Beterschap.

    Liked by 1 persoon

  3. Die niet-griepverschijnselen die je beschrijft komen mij bekend voor. Komt er bij mij nog bij dat sinds wij oppassen op ons eerste kleinkind (dat ook naar een dagopvang gaat!) ik van de ene verkoudheid in de andere rol. Maar daarom niet getreurd. Je bent er op het juiste moment toch op uit getrokken met je camera en er een mooi blogje aan over gehouden. De ontmoeting met de ree is top, blijft altijd heel bijzonder. Enne… niks te laat hoor. Alles mag, niks moet. Ik heb ook nog twee sneeuwblogjes in de planning, maar dat wordt denk ik nog een maandje later…
    Groet, Dick

    Liked by 1 persoon

    1. Och wat heerlijk oppassen op het eerste kleinkind. Dat is genieten, zeker weten. Heel herkenbaar, de ziektekiemen die die kleintjes bij zich kunnen dragen. Naarmate ze groter worden, wordt dat gelukkig minder. Dankjewel voor je verdere rustgevende en fijne reactie; ‘Niks te laat’. Ik ben heel benieuwd naar jouw sneeuwblogjes. Groetjes, Caroline

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s