Paddenstoelen in de sneeuw

Het is inmiddels 15 januari 2019 en echte sneeuw, een dik pak sneeuw, hebben we nog niet gehad hier in Limburg. In Duitsland en Oostenrijk hebben ze er nu, met al de overlast, de lawines en het bijbehorende gevaar, vast genoeg van. Maar ik niet. Ik kijk er nog altijd hoopvol naar uit. Het zien vallen van sneeuw maakt me blij. Ik voel me dan weer als een kind en wil sneeuwballen gooien, sneeuwpoppen bouwen, sleeën en als eerste voetstappen achterlaten in een nog onaangetast landschap.

In de nacht van 15 op 16 december 2018 is in Limburg wel wát sneeuw gevallen. Niet heel veel. Niet genoeg om echt het gevoel te hebben in winterwonderland te zijn. Maar wel genoeg voor mij om naar het bos te willen. Ik wist dat er nog paddenstoelen moesten staan en hoe mooi zou dát zijn? Paddenstoelen in de sneeuw.

Muizenstaartje

Nou mooi hè?
En ik zag nog veel meer!

Elfenbank
Plooivlieswaaiertje
Gele trilzwam
Berkenzwam
Tonderzwam en plooivlieswaaiertjes

Mijn oog viel ook op andere winterse tafereeltjes. Bevroren sneeuw dat heel langzaam van blaadjes afschoof. En druppels..

Heel bijzondere druppels zelfs. Zoals onderstaande. Zo mooi hoe het bos hierin reflecteert. Ik zag het per toeval en moest er even voor knielen. Met aandacht keek ik in de druppel en bedacht me: ‘Deze druppel is als een traan waar het leven in reflecteert, zowel van geluk als verdriet..’

 

Advertenties

Een pareltje gevonden in het bos!

De dag voor vandaag (4 december) was ik nog wezen wandelen, maar deze dag kriebelde het ook. “Paddenstoelen, paddenstoelen, paddenstoelen”, ging het door mijn hoofd. En “voor je het weet gaat het vriezen en zie je er geen meer”. De zon stond ook zo mooi aan de hemel en het zou het grootste gedeelte van de dag droog blijven. Huppa! Ik vertrok richting het bos achter dagcamping Houtsberg in Nederweert-Eind.

Oorzwammetjes

Ik was nog maar een paar seconden onderweg toen ik vanaf een afstandje een voor mij bijzondere paddenstoel zag staan. Eentje met schubben. Ik had er al vaak foto’s van voorbij zien komen en steeds gedacht: “Zo eentje heb ik nog nooit gezien”. Ik meende dat ze meestal in groepjes stonden, maar deze stond helemaal alleen. Misschien was de rest alweer vergaan!.. Wat een geluk dan, dat ik deze nog mocht treffen!

Schubbige bundelzwam

Een wandelpaadje stijl naar beneden afdalend, zag ik een afgebroken takje liggen met kleine witte ‘roosjes’ erop. Ik ben zo blij met de tip die ik ooit kreeg: ‘Takjes omdraaien’. Ik raad het iedereen die wandelt en tijd heeft aan: draai de takjes om. Ik draaide het takje met de kleine witte ‘roosjes’ dus om, en kijk wat ik zag! Prachtige witte oorzwammetjes. O zo mooi! Ja echt zo super mooi! Nu ik de foto’s weer aan het bekijken ben, kan ik weer zo van ze genieten. Ze stalen de show.

Oorzwammetjes
Van héél dichtbij
Oorzwammetjes

Nog meer bijzonders

Op een bepaald moment moet je dan toch weer verder en het moois achterlaten. Ik leg het takje dan altijd op dezelfde plek terug en draai het ook weer precies zoals het lag. Omdat ik even verderop in de gaten kreeg dat ik ergens een andere afslag dan normaal genomen had, stond ik weer stil om me te oriënteren. Waar was ik? Terwijl ik om mij heen keek, viel mijn oog op hele kleine paddenstoeltjes tegen een stam van een boom. Wauw. Dat had ik nog nooit eerder gezien! Wauw! Kijk nou wat een moois!

Blauwgrijze schorsmycena

Ik besloot het pad te vervolgen en te hopen dat ik vanzelf weer in een omgeving zou komen, die ik zou herkennen. Zo heel groot is het bos daar nu ook weer niet.

Gewone oesterzwammen
Gewone oesterzwammen
Paarse korstzwam
Geweizwammetje
Geweizwammetje
Geweizwammetjes

Ik moet eerlijk bekennen dat ik onderweg wel genoten heb van wat ik zag, maar toch pas weer echt rustig was, toen ik weer precies wist waar ik was. Toen ben ik ook weer takjes om gaan draaien.

Gele korstzwam
Gele korstzwam

Prachtig! Deze gele korstzwam. Wat een kleur! Bam!
Het was een behoorlijke tak en het zat behoorlijk vol.
Ik heb met aandacht zitten kijken en ik ontdekte steeds meer aan vormen en structuren en zag opeens ook dat her en der regendruppels een extra schittering aan de zwam gaven. Tot ik een pareltje zag. Echt waar een pareltje in het bos! Dat zijn van die ontdekkingen die voelen als gouden momentjes en cadeautjes die in je schoot vallen. Wauw. Een pareltje in het bos!

Een pareltje!

 

 

Dit seizoen kan ik er geen genoeg van krijgen: paddenstoelen

Het is alsof ik het allemaal opnieuw ontdek, en veelal is dat ook zo. Wat zijn er toch veel soorten mooie paddenstoelen. Groot en klein en nóg kleiner, en in verschillende prachtige kleuren. Dit jaar lijk ik er veel meer te zien dan andere jaren, maar ik denk dat dat ligt aan mijn eigen kijken. Ik krijg er gewoon meer oog voor en weet beter waar ongeveer te kijken. Het maakt me zó enthousiast, ik vind het zó leuk, en ik hoef er wederom helemaal niet ver voor te gaan.

Na heel wat regen trok ik op 3 december weer eens richting het Leudalbos. Het was droog toen ik daar aankwam, na een klein uurtje begon het in het bos te druppelen, en ik stond net op tijd onder een terrasoverkapping om te schuilen tijdens een flinke stortbui. Maar wat had ik weer genoten, wat was ik weer enthousiast geweest, en wat heb ik weer veel gezien.

Eikentrilzwam
Waaierkorstzwam
Spekzwoerdzwam
Mycena
Donzige korstzwam
Fluweelpootje
Gewone oesterzwam
Botercollybia
Oranje aderzwam
Krulzoom
Plooivlieswaaiertje

Wat een pràchtige lucht!

7 november en de zon scheen. Ik wilde er heel graag op uit om te zien of er al meer paddenstoelen te vinden waren. Ook had ik ineens zin om vogels te fotograferen. Een goede lens heb ik daar helemaal niet voor, maar ik zou al meer kans maken door de macrolens te vervangen door de 200mm lens. Zo gedacht, zo gedaan. Op naar het Leudalbos.

Heimarkt, Heythuysen

Ik besloot het bos niet aan de kant van Haelen in te wandelen, maar aan de kant van Heythuysen. Eerder zette ik dan nog wel eens de auto neer op de parkeerplaats bij de Busjop. Maar dat doe ik niet meer. Er zijn daar altijd wel mensen wat natuurlijk goed is voor de horecagelegenheid daar, maar ik zoek dat niet als ik de natuur in ga. Dan ben ik het liefst alleen.

Na wat bospaadjes kwam ik op een open veld. Eigenlijk hoort daar ook een vennetje te liggen, maar dat staat al maanden droog. Ik stopte even en ademde de frisse lucht diep in. Heerlijk. Toen ik mijn ogen weer opende, zag ik opeens de prachtig blauwe lucht boven mij met heel aparte dunne witte voorbijdrijvende wolken. Wauw.

Ik nam een foto. Terwijl ik verder wandelde nam ik er nog een. En nog een. Ik stopte weer even en klikte weer. Ik wist het toen meteen al. Deze hele wandeling zou helemaal niet gaan om paddenstoelen of vogels. Het zou gaan om de wolken en de kleuren en de zon. Daar bij dat open veld, daar waren mijn ogen open gegaan voor dat wat er ter plekke was. Jeetje wat was het een mooie herfstdag.

Prachtig stukje beukenbos

En aan het eind van de wandeling! Toch nog een vogeltje 🙂

Ik had ‘m al de hele tijd gehoord, leuk dat het leuke ding ook nog even op de foto wilde.
Het is een winterkoninkje. Een klein, zandkleurig vogeltje met een guitig opwippend staartje dat op de foto helaas wat minder duidelijk te zien is.

Winterkoninkje

Al zo lang op mijn wensenlijstje: de sponszwam!

Hij stond al zo lang op mijn wensenlijstje. De sponszwam. Telkens als ik er foto’s van voorbij zag komen, dacht ik: ‘Wauw, wat een mooierd. Wat lijkt het me gaaf die ook in het echt te zien.’

Vandaag is dat gelukt! En per toeval ook nog, want had ik aan de andere kant van de boom gelopen, had ik ‘m never nooit niet gezien. Wat een beauty is het. Ik heb ‘m van alle kanten staan te bekijken. Wat een mooie structuur. Werkelijk weer een prachtig ontwerp van moeder natuur.

Structuur sponszwam

Zonneharpen

Ik val zo met de deur in huis, dat ik nu wel even terug moet schakelen naar hoe de wandeling begon. Het had net geregend en ik wist dat ik ongeveer een uurtje zou hebben voor de volgende bui zou neerstorten in het bos. Dat zou je nu nog helemaal niet zeggen. De zon stond net boven de bomen en de lucht was helder blauw met hier en daar een witte wolk.

Het modderige bospad aflopend zag ik hier en daar de zon weerkaatsen in de vele glinsterende druppels aan de bladeren van de hoge bomen. Vanaf de groene varens steeg een lichte damp op. Hier en daar ontstonden lichte zonneharpen. Magisch! Het zag er echt magisch uit.

Als gevolg van een lichte windvlaag vallen honderden glinsterende regendruppels van de blaadjes af

De zonneharpen waren helaas maar heel kort zichtbaar. Geen tijd om te oefenen met de instellingen van de camera…, met de foto’s die ik had, zou ik het moeten doen. Ik genoot van de kleuren in het bos. De echte herfstkleuren zullen nog wel even op zich laten wachten, maar dit was ook alweer heel erg mooi.

Het bos gevangen in een waterplas

Terwijl ik op mijn telefoon een melding van buienradar binnenkreeg, liep ik verder de paden af. Behalve de prachtige sponszwam die ik al liet zien, zag ik nog veel meer moois.

Een jonge biefstukzwam
Een russula
Een krulzoom

Ik zat uiteindelijk net niet op tijd in de auto. Maar ik was ook niet drijfnat. Buienradar had deze keer gelijk gekregen. Al was het vijf minuutjes later dan ‘gepland’, een volgende bui stortte zich over het bos. Die vijf minuutjes extra hadden me wel de tijd gegeven nog snel een macrofoto te maken van de natte rand van de hoed van de krulzoom.

(Met dank aan Ria Frieling voor het op naam brengen van de paddenstoelen)

Zo bijzonder: het groentje

Dat enthousiasme wat ik voel eind maart, begin april.
Ik denk, dat ik het nooit meer kwijtraak.
Eerst zijn daar de oranjetipjes, jeetje wat vind ik ze mooi en wat kijk ik altijd naar ze uit.
Vrij vlot daarna start de vliegtijd van het groentje.
Wauw.
Iedere keer opnieuw ben ik onder de indruk van dat hele mooie groen.

Het is een klein vlindertje.
Zo lief klein.
En het weet zich goed te verstoppen tussen de mooie frisgroene lenteblaadjes.

1 - kopie

Het leeft op de grens van bos en hei, en als ik er eentje zie, dan voel ik een ongekend enthousiasme door me heen gaan.
Wauw. Wauw, wauw, wauw!
Kijk nou, hoe mooi!

10 - kopie

11 - kopie

Nu wil het ongelukkige toeval, dat juist op de plek waar het groentje vliegt, ik een onbehaaglijke situatie meemaakte. Iemand liep mij na, en als solowandelaar, heb ik dat liever niet. Niets gebeurd en veilig thuis, maar het voelt dan nog een tijdje wat raar.

Hoe fijn is het dan, dat zo’n prachtig vlindertje je na een paar daagjes toch weer diezelfde plek op doet zoeken.
En dat het er dan weer net zo fijn, net zo rustig en net zo veilig voelt als altijd.
Ik was er heel blij mee.

En zeg nou zelf.
Die vleugeltjes.
Schitterend toch?

12 - kopie

Die mist! Die is zó mooi in het bos!

Wauw!
Ik ben een uurtje of wat terug en nog steeds onder de indruk.
Wat was het mooi in het bos!
Het is mistig vandaag, de gehele dag, en ik dacht: ‘Ik ga toch eens kijken hoe dat er in het bos uitziet’.
Nou! Moet je ook eens doen!
Ik had het nog nooit zo mistig gezien in het Leudal, en ik vond het geweldig.
Super stil en echt heel mooi.

0011 - bewerkt - kopie

0013 - bewerkt - kopie

0025 - bewerkt - kopie

0037 - bewerkt - kopie

0041 - bewerkt - kopie

0058 - bewerkt - kopie

Het kwam eigenlijk allemaal door deze paddenstoel..

Het is al een tijdje geleden dat ik een blog schreef, dus: ‘Hoi allemaal! Hier ben ik weer :-)’.
Ik ben erg enthousiast geraakt over de vele verschillende paddenstoelen in het Leudalbos, en dat wil ik heel graag delen.

Het kwam eigenlijk allemaal door deze paddenstoel:

5 - kopie tw

6 - kopie

Ik zag hem staan en dacht: ‘Jeetje! Wat een mooie steel, en kijk dat hoedje! Het lijkt wel van fluweel!’ Ik heb er echt een tijdje naar staan kijken, zo mooi vond ik ‘m. Via een contact op Twitter weet ik nu, dat het de roodsteelfluweelboleet is. Wikipedia zegt dat dit een eetbare paddenstoel is, maar ik laat ‘m liever staan.

Verderop zag ik weer een prachtig model staan. En nog verder, zag ik er nog meer! Het was een warme dag in augustus, en ik had er bewust voor gekozen te gaan wandelen in het bos. Onder de bladeren van de dikke bomen is het altijd wat koeler, dan midden op de hei.

7 - kopie tw

8 - kopie tw

9 - kopie tw

11 - kopie tw

Kijk nou naar die prachtige plooien. Ik vind het altijd moeilijk om die een beetje scherp op de foto te krijgen. En op het schermpje van het fototoestel, lijken ze ook altijd mooier te zijn dan eenmaal op het beeldscherm van de computer. Toch denk ik dat het heel goed overkomt. Prachtig gemaakt door de natuur. Van de laatste paddenstoel, weet ik dat het de parelamaniet is. Mits goed gekookt ook weer eetbaar, maar ik moet daar toch niet aan denken. Rauw overigens giftig!

Die paddenstoelen, tjonge. Verschillende kleuren, verschillende vormen en ook over deze russula heb ik mij even verbaasd.

14 - kopie tw

Een prachtige mooie, aparte kleur grijs en een schoonheid van een kelk als hoed.

Toen ik een foto van een paddenstoel op Instagram plaatste, riep mijn dochter vanaf de bank: “Mama! Een paddenstoel?! Ga weg met dat ding! Het is zomer! Haal ‘m eraf!” Hahaha.
Dat heb ik niet gedaan, en ik ga er nog meer plaatsen 🙂

17 - kopie tw

20 - kopie

29 - kopie

Toen ik een grasveldje naderde, zag ik precies in het midden drie grote parasolzwammen staan. Die stonden daar zo mooi! En zo ontzettend in ‘the spotlights’. Ik hoop met heel mijn hart, dat ze er nog lang mogen staan, en niet vernield worden. Ik baal er altijd weer van als ik omgeschopte paddenstoelen zie aan de kant van een pad. Waarom toch? Kijk deze drie nu staan, gezellig bij elkaar.

22 - kopie tw

Op de terugweg, alweer vlakbij de auto, zag ik nog een heleboel zwavelkopjes staan. Dan kun je er echt niet meer omheen hoor! Dan zijn er paddenstoelen in augustus. Een heleboel!

30 - kopie tw

31 - kopie tw

32 - kopie tw

Gisteren liep ik in een sprookjesbos!

De zon straalde en de hemel zag strak blauw. Wat een mooie ochtend! Ik had me van alles voorgenomen, maar het duurde niet lang of ik besloot dat van niets, iets terecht zou komen. Ontbijten, douchen, spijkerbroek aan. In de gang stonden mijn wandelschoenen ongeduldig te wachten. De neuzen mijn kant op alsof ze zelf naar me toe zouden lopen als het te lang zou duren.

De Doort

Ik besloot naar De Doort in Echt te gaan. Mijn nicht had er al een boomkikkertje gezien en ik dacht.. ‘zon, strak blauwe lucht.. zou moeten kunnen!’.

Maar in de auto zag ik het al. ‘O jee, wolken’.
Er kwamen niet een paar wolken aan drijven. Ook niet van die grote, mooie, witte, wollige wolken. Nee. Het werd grijs. En hier en daar nóg grijzer.
Ik parkeerde de auto en liep snel het natuurgebied in.
‘Nog heel eventjes zon, nog heel eventjes zon’.

Ik zag een aalscholver overvliegen, ik hoorde de tjiftjaf, ik zag een dagpauwoog en een citroenvlinder, en ik genoot! Meteen! Heerlijk, wat was er veel te zien.

Toen ik voorbij de weide was en het bos zag, keek ik echt mijn ogen uit.
Tussen de stammen op de grond.. pinksterbloemen!
Niet één, niet twee, maar een heleboel!
Wauw! O, wat vond ik dat mooi! In mijn fantasie zag ik ook al allemaal oranjetipjes fladderen.

2 - kopie tw

3 - kopie tw

Ik heb er een heel tijdje van genoten. Boven mij werd het donkerder en donkerder, maar dat kon me zo heel veel niet schelen. Ik zou een ander keertje wel terugkomen voor de boomkikkertjes. Ik liep verder langs graslanden en op een andere plek het bos weer in. Hoewel de bomen nog niet veel blad hebben, waren er maar een paar regendruppels die het echt tot beneden redden. Heel erg nat werd ik dus niet.

Sprookjesbos

Terwijl ik tussen de bomen doorliep werd het stiller en stiller in mijn hoofd. Het was er zo mooi. Op de bosbodem lag een tapijt van bosanemoontjes. Overal. Links, rechts, voor en achter mij. Ik was helemaal alleen en om mij heen hoorde ik takjes ritselen, vogels tjirpen, muisjes piepen. Ik kon alleen maar luisteren en kijken.

8 - kopie tw

9 - kopie tw

18 - kopie tw

17 - kopie tw

10 - kopie tw

11 - kopie tw

20 - kopie tw

21 - kopie tw

22 - kopie tw

25 - kopie tw

27 - kopie tw

28 - kopie tw

En foto’s maken natuurlijk. Eerst kijken, eerst genieten, dan foto’s maken, en nog meer genieten. Door de lens zie je toch altijd weer andere dingen, dan met het blote oog. Het is toch weer net een andere wereld. Ik zag zoveel dat ik niet wist waar te beginnen en ook niet waar te stoppen. Toch komt dat moment van verder wandelen iedere keer weer en eigenlijk als vanzelf.

12 - kopie tw

13 - kopie tw

15 - kopie tw

Normaal gesproken ben ik veel meer van de vogels, de vlinders, de insecten, beestjes. Bloemen vind ik prachtig, maar iedereen heeft een voorkeur.. denk ik. Deze wandeling draaide eigenlijk alleen maar om de bloemetjes. Wat was het mooi en wat was ik betoverd door ze. Wat vind ik dat besef dan ook mooi. Dat besef dat de natuur me blijft verrassen en me steeds opnieuw, opnieuw doet kijken,.. nieuwe dingen laat zien.

Maar ja. Toén zag ik dit kevertje!
Althans.. ik dacht dat het een kevertje was.
Maar Twitter leerde mij al snel dat het een wants is.
De dovenetelwants.
Dat dat dan zo’n mooie kleuren heeft, kruipt en je aan lijkt te kijken.
Dan spring ik toch net ietsje hoger, dan bij een bloem 😉

29 - kopie tw

31 - kopie tw

32 - kopie tw

 

“Jongens! Ik heb ’t goudhaantje weer gezien!!”

Helemaal ‘gaar’ word je ervan. Van zitten, zitten en zitten. Na 3 dagen binnen toeven móest ik er vandaag dan ook uit. Dan houden motregen, waterkoude en grijs me niet tegen. Dan wil ik toch de natuur weer zien en kijken wat er allemaal gebeurt. Op zulke donkere dagen denk ik vaak: ‘Je ziet toch niets’. Maar dat is slechts een gedachte. Een hardnekkige, maar ik luister er nog maar zelden naar.

Leudal

Ik besloot naar het Leudal te gaan. Niet te ver weg, en genoeg bomen om te schuilen mocht het harder gaan regenen. Ik hoop met zulk weer altijd dat het niet te veel gaat druppelen, omdat er dan altijd een moment komt waarop ik het fototoestel ter bescherming in een plastic zak moet stoppen.
Balen.
Het ging dus echt wel, te veel druppelen..

6-kopie

7-kopie

8-kopie

9-kopie

Maar in die (mot)regen was het verbazend druk in de natuur. Ik hoorde heel veel vogels. Roodborstjes, koolmeesjes, staartmeesjes en kraaien. Ik zag een groepje spreeuwen in het gras, hoe mooi! En ik hoorde twee grote bonte spechten elkaar roepen.
‘Lente!’, dacht ik. ‘Het is lente in het bos!’

Hoe meer ik mijn oren spitste en om mij heen keek, hoe meer ik zag hoe druk iedereen was. Ik heb ervan genoten. Zon of geen zon, een paar druppels of heel veel druppels. De vogels en andere dieren kan het niet schelen, die wéten het: de lente komt eraan!

IJslandse pony’s

Ik had mijn camera in de plastic tas gestopt, maar haalde die er weer uit toen ik de IJslandse pony’s zag. Ik vind ze altijd leuk om te zien en te fotograferen. ‘Heel eventjes met het fototoestel in de regen moet toch kunnen’, dacht ik.
Ik had het nog niet gedacht of zag dat de pony’s mij nu ook gezien hadden en met een flink tempo recht op me af kwamen rennen!
‘Huh?!’
Ik ben niet bang voor ze, maar vond het wel wat raar.
Ik kreeg nauwelijks de kans foto’s te maken en was in een mum van tijd omsingeld.
Eentje begon te knauwen aan een veter van mijn rechter wandelschoen en een ander had mijn plastic tas te pakken.
‘Nou ja!’.

Ik heb ze geaaid en gezegd dat ik helaas niets te eten bij me had. Ik weet niet waarom ik dat zei. Ik heb nóóit eten bij me. Maar ik had wel de indruk dat ze honger hadden.
Omdat ze zo met hun neuzen tegen me aan bleven duwen en toch wel met een grote groep waren, voelde ik me op een bepaald moment niet meer zo prettig bij ze. Ik ben bij ze vandaan gelopen en terwijl ik stevige stappen zette, dacht ik: ‘Ik hoop niet dat ze gevoerd worden door wandelaars. Misschien gedragen ze zich daardoor nu zo. Hè bah. Dat zou ik echt niet fijn vinden.’

11-kopie

12-kopie

’t goudhaantje!

Door de IJslandse pony’s besloot ik een iets andere route te lopen.
Ik had geen zin meer in hen en liep hun gebied uit het bos weer in.
Ik was nog wat in gedachten bij de paarden, toen ik een vogeltje vanuit een jong dennenboompje iets verderop staande struiken in zag duiken.
Ik besefte meteen dat ik niet gezien had welk vogeltje het was, omdat ik in gedachten was. En dát is zo jammer!
Ik stond meteen stil, keek om me heen, gedachten weer bij wat er is.. niet bij wat er was, en toen zag ik ze! Goudhaantjes!
Oooooo!!! En doordat ze het zo druk hadden en vast met hun gedachten ook ergens anders waren, hadden ze mij niet gehoord! Ik kon super dichtbij ze komen!

‘Dit is het!’
Ik dacht het en wist het meteen.
Dit zouden dé foto’s van de dag worden.
Genieten met een super grote G om dit supermooie vogeltje zo vlak voor je lens te zien.
Ze zijn écht mooi!
Kijk nou hoe geel! Hoe mooi!
Hoe heb ik nu zo’n heel verhaal over mijn wandeling kunnen schrijven, en dit moment zo uit kunnen stellen.
Jongens! Ik heb ’t goudhaantje weer gezien!!

dsc_0070-kopie-kopie

21-kopie-kopie

* Zojuist vernomen op twitter!
Het is zélfs het vuurgoudhaantje!!
Zo blij mee!!