Wat een pràchtige lucht!

7 november en de zon scheen. Ik wilde er heel graag op uit om te zien of er al meer paddenstoelen te vinden waren. Ook had ik ineens zin om vogels te fotograferen. Een goede lens heb ik daar helemaal niet voor, maar ik zou al meer kans maken door de macrolens te vervangen door de 200mm lens. Zo gedacht, zo gedaan. Op naar het Leudalbos.

Heimarkt, Heythuysen

Ik besloot het bos niet aan de kant van Haelen in te wandelen, maar aan de kant van Heythuysen. Eerder zette ik dan nog wel eens de auto neer op de parkeerplaats bij de Busjop. Maar dat doe ik niet meer. Er zijn daar altijd wel mensen wat natuurlijk goed is voor de horecagelegenheid daar, maar ik zoek dat niet als ik de natuur in ga. Dan ben ik het liefst alleen.

Na wat bospaadjes kwam ik op een open veld. Eigenlijk hoort daar ook een vennetje te liggen, maar dat staat al maanden droog. Ik stopte even en ademde de frisse lucht diep in. Heerlijk. Toen ik mijn ogen weer opende, zag ik opeens de prachtig blauwe lucht boven mij met heel aparte dunne witte voorbijdrijvende wolken. Wauw.

Ik nam een foto. Terwijl ik verder wandelde nam ik er nog een. En nog een. Ik stopte weer even en klikte weer. Ik wist het toen meteen al. Deze hele wandeling zou helemaal niet gaan om paddenstoelen of vogels. Het zou gaan om de wolken en de kleuren en de zon. Daar bij dat open veld, daar waren mijn ogen open gegaan voor dat wat er ter plekke was. Jeetje wat was het een mooie herfstdag.

Prachtig stukje beukenbos

En aan het eind van de wandeling! Toch nog een vogeltje 🙂

Ik had ‘m al de hele tijd gehoord, leuk dat het leuke ding ook nog even op de foto wilde.
Het is een winterkoninkje. Een klein, zandkleurig vogeltje met een guitig opwippend staartje dat op de foto helaas wat minder duidelijk te zien is.

Winterkoninkje
Advertenties

‘Perfect zo. Wat een perfecte middag zo’.

Vrijdag 2 november en heerlijk weer. Niet zo koud, en een stevig zonnetje. Het was Sem die het voorstel deed. “Mam, als wij nu eens de boodschappen gaan doen, dan zetten we jou ergens af en dan kun jij gaan wandelen.” Mijn oren gingen ervan dansen. Hoe heerlijk als je zo’n lieve dochter hebt, en ze je zo goed begrijpt. De boodschappen worden in Heythuysen gedaan, en dus zocht ik een plek daar in de buurt. Het werd landgoed Beijlshof.

Herfst

Het landgoed ligt langs de weg van Horn naar Heythuysen en wordt beheerd door het Limburgs Landschap. De noordgrens wordt gevormd door de Tungelroyse beek. Een kleinere beek in het landgoed is de Reydtbeek. Centraal ligt een hoeve met de naam Beijlshof.

Bij het uitstappen zag ik het al. Misschien was het beter wat minder naar beneden te kijken om te zoeken naar paddenstoelen, en wat meer naar boven, naar de prachtige kleuren van de resterende bladeren aan de bomen. Zo mooi. Echt zo mooi. Ik raakte niet uitgekeken.

Toch even naar beneden gekeken 😉
Bij de hoeve

De drooggevallen Reydtbeek

Toen ik uiteindelijk weer bij de parkeerplaats aankwam, waren Wim en Sem er nog niet. Ik besloot richting de Speckerweg te lopen. Daar kom ik graag als er prachtige wolken in de lucht hangen. Er is daar een plek waar je redelijk ver kunt kijken en die ruimte en rust vind ik heerlijk.

Precies toen ik dacht: ‘Nu is het goed geweest’ kreeg ik een appje. “We komen eraan”. Super. Ik liep ze tegemoet en kon alleen maar concluderen.. ‘Perfect zo. Wat een perfecte middag zo’.

Verrassend Houtsberg

Het is alweer eventjes geleden dat ik deze wandeling maakte, toch blijven fragmenten maar in mijn hoofd spelen. Een teken dat het bijzonder was! Het was écht een leuke wandeling, en ik zag bovendien voor het eerst deze bijzonder droge herfst de altijd tot de verbeelding sprekende rood met witte stippen paddenstoel: de vliegenzwam.

Ik liep op 8 oktober bij de Philomenahoeve tussen de schapen door richting het Sarsven. Een favoriete wandelroute van mij, omdat ik daar altijd een heerlijk gevoel van vrijheid en ruimte ervaar. De schapen zijn al helemaal gewend aan wandelaars, en ik ben inmiddels ook gewend aan hen. Soms zit er een speciaaltje tussen, zo ook vandaag. Kijk eens wat een dametje! Ik moest glimlachen door haar blik en tred.

Dametje hè?!

Vanaf het Sarsven liep ik weer terug, maar nu over een bospad van waaruit De Banen zichtbaar is. Ook weer zo’n prachtig gebied met veel watervogels. Ik wilde even bij het lelieven kijken en dan het bos in achter dagcamping Houtsberg. Op zoek naar paddenstoelen! Onderweg kwam ik hele mooie dingen tegen. Nu er minder vlinders en libellen zijn, merk ik dat ik weer veel meer let op andere dingen en dat ik wéér tegen mezelf zeg: “Dat zou je altijd moeten doen! Ook als de vlinders er zijn!”

Prachtig wuivende grashalmen (1)
Prachtig wuivende grashalmen (2)
Zwervende pantserjuffer
Zwervende pantserjuffer van nog ietsje dichterbij 😉
Groot dooiermos

Ik verbaasde me over de schoonheid van dit groot dooiermos. Wauw! Hoe meer ik het van heel dichtbij bekeek, hoe mooier ik het vond. Ik denk dat ik er tot nu toe altijd aan voorbij gelopen ben. Soms moet je oog er toevallig een keer op vallen, daarna kun je het nooit meer niet meer zien.

Het bos in

Vanaf het volledig drooggevallen vennetje liep ik linksaf om vervolgens zo’n 100 meter verderop rechts het bos weer in te lopen. Ondanks de droogte hoopte ik toch op wat paddenstoelen. Als ik een toverstafje had, zou ik vliegenzwammen gewenst hebben. Rood met witte (alsof er andere bestaan ;-)) ), en het liefst met een schattig kaboutervrouwtje erbij :-)) Voor mijn gevoel had iedereen op Twitter ze al gevonden of  toevallig gezien, behalve ik.

Herfstkleuren in het bos

Op de hele route door het bos richting de parkeerplaats bij de dagcamping kwam ik slechts één paddenstoel tegen. Niet te geloven!, hoe anders was het andere jaren rond deze tijd geweest. Maar! Ik kwam een kleintje tegen, en juist op deze zat een vlieg. Met een beetje fantasie en de regels heel ruim toepassend, mogen we dit toch ook wel een vliegenzwam noemen, niet?

Verwondering

Mijn weg vervolgend zag ik in de verte opeens een prachtige kleur rood. Ik werd er gewoon naartoe getrokken en hoe dichterbij ik kwam, hoe duidelijker ik zag, dat ik niet de enige was. Het leek wel of alle insecten van het bos zich hier verzameld hadden. Bijen, wespen, hoornaars, vliegen, vlinders, álles zat er en vloog er rond. Schitterend!

Kardinaalsmuts

Al genietend van de kleuren en het gezoem zag ik opeens een appel liggen. En nog één. En nog één. En nog één!
Uh? Appels? En zoveel?
Verscholen tussen de bomen achter de kardinaalsmuts bleek een appelboom te staan!
Zomaar midden in het bos! Uh? En deze reikte tot hoog aan de hemel!
Feestje hoor! Feestje weer voor alle insecten uit de buurt.

Appelboom

Maar goed.
Alle verwondering daargelaten, nog altijd geen vliegenzwammen.
En toen ik de parkeerplaats opliep, besloot ik dat ik het daar echt niet mee eens was.
Ik moest en zou vliegenzwammen zien, vandaag!

Vliegenzwammen

Ik stapte in de auto en reed naar Schoorkuilen in plaats van naar huis.
Nog heel eventjes daar kijken.
Nog heel eventjes daar het pad aflopen en wie weet!

Het was er druk.
Niet met mensen, er was geen mens te zien, wat ik heerlijk vond.
Nee, met vogels!
Heel veel vogels, wat een geweldig gezicht!

Bij Schoorkuilen

Na een tijdje genieten, dacht ik weer aan de vliegenzwam.
“Kom op! Nog even een stukje lopen, wie weet!”, zei ik tegen mezelf.

En na zo’n 100 meter stappen zag ik ‘m.
En daarna zag ik er nog meer.
Jeujj!! Eindelijk kon ik mijn man appen.
“Kijk! Gevonden!”, appte ik. Waarop ik rollende smileys van het lachen als antwoord kreeg.
Ik zag mijn man voor me, lachend denkend: “Is het haar toch weer gelukt”.

Hoed vliegenzwam
Vliegenzwam

Onderkantje vliegenzwam
Nog een vliegenzwam!
En zelfs omgevallen hartstikke mooi

Oren gevonden in het bos! ;-)

Dinsdagochtend en de zon scheen volop.
Vandaag wilde ik verder gaan met mijn zolderproject, wat niet veel meer betekent dan daar flink opruiming houden. Driekwart van de spullen die er staan heb ik al in mijn handen gehad. Ik heb ze weggegooid, een ander thuis gegeven, of afgestoft en na het schoonmaken van de vloer weer een nieuw plekje gegeven.
Maar het plan om aan de laatste hoek te beginnen, liet ik heel gauw varen toen ik buiten kwam. De container stond nog aan de kant van de weg en terwijl ik erheen liep om hem binnen te halen, voelde ik warme zonnestralen op mijn wangen. Jee wat was het aangenaam weer.

“Ik wilde de zolder gaan doen, maar het is echt heerlijk weer!”, begon ik eventjes later in de huiskamer tegen mijn man. “Ik ben eigenlijk gek als ik niet ga wandelen, ga je niet mee? Combineren we het met samen lunchen, dat hebben we ook al lang niet meer gedaan”. Tot mijn grote vreugde zei hij ‘Ja!’

– Over het algemeen ga ik het liefst alleen wandelen. Dan kan ik op mijn gemak alles bekijken en me ook gewoon een beetje door mijn intuïtie laten leiden. Van te voren weet ik dan bijvoorbeeld helemaal niet welke route ik ga lopen, de route ontstaat dan als vanzelf op gevoel. –

Maar deze keer had ik er echt zin in samen te wandelen. Samen te genieten, samen om ons heen te kijken, samen te gaan lunchen. Heerlijk!

Judasoren

Meteen op het eerste zandpad zag ik ze in de schaduw liggen. Ze groeiden op een takje, waren eigenlijk nog helemaal niet zo groot, en zagen er nog gaaf uit. Ik vind ze prachtig om te zien en riep enthousiast naar mijn man: “Kijk oorzwammen!” Later moest ik daar in mijzelf hard om lachen. Ik herinnerde me weer dat ze niet oorzwam heten, maar judasoren. Het lijkt erop, maar is toch niet helemaal hetzelfde 😉

Judasoor
Judasoor

Ik was er blij mee ze gezien te hebben. We liepen verder naar een plek waar ik al een paar jaar achter elkaar vliegenzwammen heb zien staan. Ik verheug me erop de rood met witte stippen paddenstoel weer te zien. Op Twitter heb ik er alweer veel foto’s van voorbij zien komen. Wat is hij toch fotogeniek. Ik vind het zo’n mooie, tot de verbeelding sprekende paddenstoel.

Maar tot mijn teleurstelling stond er nog helemaal niets. Ook geen klein, beginnend vliegenzwammetje. Echt niets. Chips.

Mijn man was allang doorgelopen en in versnelde pas probeerde ik hem weer in te halen. Toen ik er bijna was, zag ik een bont zandoogje. Mijn man zou nog even op mij moeten wachten.

Bont zandoogje

Bij een t-splitsing zag ik dat mijn man aan het genieten was van twee boomklevers op een tak boven hem. Ik liep langzaam naar hem toe en ging naast hem staan. We hoorden ook spechten. Hoe langer we stilstonden hoe meer vogeltjes er tevoorschijn kwamen. Super leuk om te beleven.

Weer richting de auto wandelend, kwamen we wel nog wat zwammen en paddenstoelen tegen, maar heel erg veel stond er nog niet.

Zwavelkopjes
Vast het begin van iets moois..

Samen besloten we rechtdoor te lopen, daar waar ik eigenlijk altijd afsla om nog even bij de vennen te kijken. We wilden kijken of er verderop ook nog een mogelijkheid was weer richting de verharde weg te wandelen. Die was er niet. Toch bleek het een goed plan om zo te lopen, want kijk eens wat wij tegenkwamen!

Reuzenzwam
Reuzenzwam

Zo groot! Zo veel! En zo mooi verlicht in de zon.

Ik genoot ervan. Eerdere jaren heb ik ‘m niet gezien, en nu al voor de tweede keer aan het begin van de herfst. Het schijnt een echte parasiet te zijn en einde verhaal voor de boom waarop hij groeit. Het is dan ook echt een joekel. Ik keek nog een keertje om, terwijl ik mijn maag hoorde rommelen. Tijd voor de lunch!

“De wereld verandert weer. Soms vergeet ik hoe mooi dat proces eigenlijk is.”

Wat voelde ik mij rot laatst. Een verdrietig, weemoedig gevoel, zonder reden. Er was écht niets aan de hand, maar ik kon wel janken. En eerlijk gezegd… het blijft een beetje hangen.. dat nare gevoel. Ik kom er niet echt vanaf. Misschien komt het doordat het korter licht is, misschien komt het door de tijd van het jaar. Misschien ook niet. Misschien, nee, ik weet het zeker.. ik ben er ook gewoonweg een beetje gevoelig voor: weemoedigheid.

In plaats van bij de pakken neer te gaan zitten, waar ik met tijden ook erg goed in ben, heb ik me deze keer bij elkaar geraapt. Huppa, het bos in! Wat ben ik blij, dat ik dit ‘medicijn’ ontdekt heb, want zo kom ik door veel moeilijke momenten heen.

Het was prachtig. Het was werkelijk prachtig. Daar, tussen de bomen, tussen de kleuren, tussen de beesten. Ik kan daar helemaal in opgaan, en dan is er tussen dat Alles, even helemaal niets meer..

2-kopie-klein-handtekening

3-kopie-klein-handtekening

4-kopie-klein-handtekening

5-kopie-klein-handtekening

6-kopie-tw-fa

8-kopie-tw-fa

9-kopie-tw-fa

24-kopie-tw-fa

Ik kwam er ook IJslandse pony’s tegen. Ik heb zó van ze genoten. In draf zag ik ze voorbij komen op een open vlakte, later liep ik op een heel smal bospaadje en moest ik ze daar laten passeren. Hoe heerlijk is dat! Dat je lekker loopt te wandelen, achter je hoefgetrappel hoort en aan de kant ‘moet’. Dat de een je schuchter voorbij loopt, de ander zacht met zijn hoofd tegen je aanduwt en geaaid wil worden, en weer een ander je brutaal aankijkt, alsof hij wil zeggen: ‘Dit pad is van ons, wat doe jij hier?!’

“De dieren leven bij de dag. Geen zorgen voor morgen”, schreef iemand op twitter, en dat vond ik zo treffend. Zo helpend ook! Een goede herinnering aan dat er zoveel te leren is over het leven, in de natuur. Gewoon door te kijken naar wat er gebeurt.

10-kopie-tw-fa

12-kopie-tw-fa

21-kopie-tw-fa

22-kopie-tw-fa

De herfst staat voor mij eigenlijk voor loslaten. De blaadjes verkleuren en vallen. De wereld verandert weer. Soms vergeet ik hoe mooi dat proces eigenlijk is. Soms vergeet ik ook, dat het nodig is te veranderen en verder te gaan. Soms vergeet ik dat het misschien heel normaal is je in dat proces ook een beetje weemoedig te voelen. Dat dat gewoon mag. Ik wil er alleen liever niet in blijven hangen ;-), ik kijk en geniet liever van al het nieuwe dat hier weer uit ontstaat.

44-kopie-tw-fa

39-kopie-tw-fa

7-kopie-fa

47-kopie-fa

Juweeltjes in de ochtendmist

Heel af en toe lukt me dat: redelijk vroeg in de ochtend fit en soepel genoeg zijn om het bos in te gaan. Vanmorgen was zo’n ochtend en dan zou ik willen.. dat me dat veel vaker lukte. Wat een sfeertje.. De mist, de spinnenwebben.. Zo heel anders dan midden op de dag.

3-kopie

5-kopie

11-kopie

13-kopie

16-kopie

Prachtig. Ik kan niet anders zeggen. Zó mooi.
Genieten met een gouden G.

31-kopie

34-kopie

Zelfs de spinnenwebben hadden iets magisch.
Juweeltjes in de dauw en het ochtendlicht.

17-kopie

28-kopie

Zo mooi. Zo mooi, dat ik deze keer een blog schrijf met voor mijn doen maar heel weinig woorden. Maar ik zou niet weten wat ik er nog bij zou moeten vertellen. Deze keer sprak de ochtend helemaal voor zichzelf.

 

Juist de imperfectie, maakte het wat mij betreft.. perfect.

Gisteren vond ik ‘m, en ik geniet er nog steeds van. Wat vond ik het gaaf ‘m te treffen! Mijn eerste vliegenzwam dit seizoen. Op een totaal onverwacht moment en op een totaal onverwachte plek.

Het is namelijk nog steeds droog in de bossen hier in de buurt. En veel paddenstoelen zie ik nog niet. Ze zijn er natuurlijk wel, maar ik vind, dat ik er nog écht naar moet zoeken. Het had wat geregend eergisteren en ongeduldig als ik kan zijn, wilde ik alweer meteen op zoek.

Eenmaal in het bos zag ik meteen.. helemaal niets. Heel veel ‘aardappels’, dat wel.. maar daar heb ik genoeg van.. ook al vind ik het wel nog steeds een grappig gezicht: aardappels in het bos 🙂

Toen ik weer even stil stond en om me heen keek, hoorde ik takken kraken. Eerst dacht ik: ‘Daar komt weer een takje naar beneden. Gevolgd door eikels.’ Maar dat gebeurde niet, en ik hoorde het weer. Ik keek schuins het bos in en toen zag ik ze staan. Twee reeën. Met hun neuzen in de grond, alsof ze aan het eten waren. Af en toe een stap verzettend. Ik heb, zoals ik mezelf beloofd had, eerst genoten van wat ik zag. Eventjes later voorzichtig mijn camera omhoog tillend, heb ik geprobeerd ze op de foto te zetten.

1-kopie

2-kopie-klein-handtekening

Het zijn zoekplaatjes geworden, ik weet het. Veel te veel takken en bladeren. Maar wat kan mij het schelen! Het zijn mooie herinneringen, aan een mooi moment.

Vliegenzwam

Ik ben verder gewandeld en vond paadjes, die ik niet eerder gelopen had. Een voordeel van het vele wandelen is dat ik de weg steeds beter leer kennen, en inmiddels het vertrouwen heb, dat waar ik ook uit kom, ik de weg terug ook weer vind. En dat is gaaf. Dat schept de mogelijkheid nieuwe dingen te zien, nieuwe dingen te vinden. En jaaaa! Zo zag ik opeens, toen ik totaal niet meer verwachtte nog een mooie paddenstoel tegen te komen, deze schitterende vliegenzwam.

7-kopie-klein-handtekening

8-kopie-klein-handtekening

De beet erin vond ik het allermooist. Ik zag die pas, toen ik van de andere kant een foto wilde nemen. Juist deze imperfectie, maakte het wat mij betreft.. perfect.

 

 

Ja hoor! Herfst!

Vannacht heeft het hier ietsiepietsie geregend en vanmorgen zag het grijs. De kleur is er wel een beetje uit, in de tuin hier, en ik heb gedroomd van paddenstoelen 🙂
Nee!, hihi. Dat laatste is niet waar. Maar het weer buiten, doet me wel steeds vaker aan ze denken en dus dacht ik vanmorgen: ik ga eens kijken hoe het bij Houtsberg staat met de herfst.

Ik heb er heerlijk gewandeld. Achter de speelberg het bos in, en genoten van de geur en het vele groen. En ja! Ik heb ook weer een hertje gezien. Wat is dat steeds opnieuw mooi. Dan is het zo stil in het bos, zet ik mijn voeten zacht neer op het dek van dennennaalden of mos, en luister ik. En soms, soms hoor je ze dan! Geritsel of gekraak, en dan kijken in die richting, en ja! Deze liep heel rustig tussen de takken door van me af verder het bos in. Zo mooi om te zien!

Een foto maken is niet gelukt. Ik heb het eerlijk gezegd niet eens geprobeerd. Het is moeilijk scherp stellen tussen de boomstammen en takken, en ik wilde niets van het moment missen. Er komt wel weer een keer dat een hertje of een groep hertjes wat langer in het zicht blijft en ik er wel foto’s van kan maken. En dat dan.. , nádat ik van dat eerste moment genoten heb.

Herfst

Veel paddenstoelen heb ik niet ontdekt. Ik heb echt wel goed gekeken en gezocht. De bosgrond ligt bezaaid met aardappelbovisten, dat wel, maar een rode met witte stippen of iets anders moois.. nee. Tot nu toe nog veel te droog hier in Limburg, vrees ik. Het mag wat vochtiger! :-)) Maar ik heb zeker wel de herfst ontdekt. Kijk maar:

7-kopie

8-kopie

9-kopie

10-kopie

11-kopie

6-kopie

12-kopie

13-kopie

Lief hè?!

Ergens liep ik het bos weer uit en kwam bij een wei waar alles nog in diepe rust was.
Het was zo’n mooi gezicht! De koppies gingen toen ik voorbij liep wel allemaal omhoog, en ze keken me allemaal aan, maar ze bleven even lief liggen. Zo leuk!

1-kopie