Alsof het weer lente is!

Het is spannend als ik ga fietsen de laatste tijd. Mijn achterband loopt namelijk langzaam leeg. Ergens zit een piepklein gaatje en we kunnen het niet vinden. Voor nu vind ik het wel wat hebben. Het geeft een fietstochtje wat extra’s mee. Kom ik op tijd of later thuis, en hoe?

Zondag was het prachtig weer. Echt fietsweer. Vooral ook, omdat mijn man met de auto weg was, en ik de laatste tijd op zulke dagen graag wat verder ga dan de Tungelroyse beek. De beek ligt op loopafstand van ons huis, maar aan beide zijden van het water lopen koeien, en hoewel het zou moeten kunnen.. ik wandel er dan toch veel minder graag.

Op naar Keversbroek dus. Met de fiets zo’n vijf minuutjes verder dan de beek, schat ik. Een poesje kwam me halverwege tegemoet wandelen, maar toen ze me zag hield ze even halt, om daarna om te draaien. Jammer. Ik vond het zo’n schattig ding. Het zag ernaar uit dat ze op avontuur wilde. Tot ze mij zag. Ze vond bescherming achter een houten hek, vanwaar ze me nieuwsgierig gade sloeg.

Wat een ding hè! Ik denk dat ze, zodra ik uit het zicht was, weer dapper de wijde wereld in gestapt is.

Treinspoor over, bocht om, bos in. De zon scheen lekker en ik begon het zelfs warm te krijgen. Misschien dat ik mijn jasje dadelijk toch maar om mijn middel moest binden. Bij een pad, tussen twee weides door, stap ik altijd af om goed om me heen te kunnen kijken. Daar vliegen veel icarusblauwtjes en kleine vuurvlinders. Deze keer zag ik geen blauwtjes, maar de vuurvlindertjes waren wel weer van de partij.

Kleine vuurvlinder
Kleine vuurvlinder

Opeens zag ik een wat groter vuurvlindertje. Ik vond het vreemd en liep ernaar toe. Het zat op het pad en toen ik dichterbij kwam, zag ik dat de tekening anders was. ‘Een kleine parelmoervlinder! Uh? Nu nog?!’

Kleine parelmoervlinder
Kleine parelmoervlinder

Het is nog wel hun vliegtijd, maar ik had het gewoon niet meer verwacht er nog eentje te zien. Gaaf vond ik het! Te gek! Nog een kleine parelmoervlinder zo laat in het seizoen!

Het beestje vloog op en ik rende er achteraan. Ik had wel al een foto genomen, maar ik was bang dat deze nog niet zo goed gelukt was. Dus ik ging in de achtervolging. Alsof het één van de eerste lentedagen was en ik weer vol enthousiasme kiekjes wilde maken van de allereerste vlinders. De oranjetipjes zijn dan ook altijd zo beweeglijk. Méters maak ik voor ze! Maar deze kleine parelmoer vloog al gauw het prikkeldraad over een wei in. Jammer.

Ik pakte mijn fiets aan de hand en liep verder. Boven mijn hoofd zaten twee heidelibellen elkaar achterna. Dappere beestjes zijn het. Die vliegen ook nog zo laat in het seizoen.

Heidelibel
Heidelibel

Voorbij de weides stapte ik weer op om een stukje te fietsen. Het zag nog altijd droog in het gebied. Geen paddenstoel te bekennen. Aan het eind van het pad sloeg ik rechtsaf onder de elektriciteitsmasten door. Wat een lawaai maken die dingen toch. Een gek zoemend geluid. Links van me naderde ik weer een wei en ik zag het al vanaf een afstandje. Heel veel oranje vlindertjes!

Niet te geloven! Geen kleine vuurvlinders, maar tien, vijftien kleine parelmoervlinders! Wauw!! Jeetje wat geweldig, wat hebben die in Keversbroek een goed jaar zeg! Super!
Ze bleven allemaal laag bij de grond en nauwelijks stil zitten. Ik had de gele bloeiende bloemen even verderop toen nog niet gezien. Met verbaasde blik heb ik daar een tijdje staan kijken. Zoveel kleine parelmoertjes. Schitterend!

Toen mijn oog eenmaal viel op één van de nog weinig bloeiende bloemen… : zó genieten. Daar verzamelden zich de vlinders uit de buurt. Ze dronken er, vlogen een rondje en kwamen terug. Met momenten zaten er wel vijf kleine parelmoervlinders en tig kleine vuurvlinders, een machtig gezicht.

Ik heb er een heel tijdje staan kijken en bedacht me toen, dat ik ook een filmpje kon proberen te maken. Dat viel nog tegen. Zoveel fladderende vleugels druk om elkaar heen bewegend. Dus besloot ik me te richten op één van de mooierds.

Prachtig hè!

Opeens moest ik weer denken aan mijn fietsband. Hoe lang was ik al weg?
Ik liep heel gauw naar mijn fiets en duwde met mijn duim op het rubber. Dat moest nog lukken.
Hup, hup! Laat de vlindertjes nu maar weer met rust.. hup naar huis!

Advertenties

Zomer en herfst tegelijkertijd. En wat vind ik dat mooi!

Wat wolken, wat zon, en 22 graden. Ideaal om even de bos in te lopen en mijn hoofd leeg te maken. En ik wilde paddenstoelen zien. Ik ben een echt zomermens, maar potverdikke de herfst brengt ook veel moois, en ik heb ook daar zin in. Ik koos vrijwel meteen voor het rustigere stuk Leudalbos, richting café Goeden. Gelukkig kozen alle inzittenden van alle andere auto’s op de parkeerplaats voor het andere pad richting de Leumolen. Rust..

Hertjes!

Genietend van fluitende vogeltjes speurden mijn ogen naar paddenstoelen. Het was eigenlijk meteen duidelijk. Aardappelbovisten genoeg. Jeetje overal aardappels in het bos nu hoor!

40 - kopie klein + handtekening

Maar het duurde niet lang of mijn oog viel ook op ander moois.

6 - kopie klein + handtekening

Terwijl ik een derde paddenstoel op de foto probeerde te krijgen, hoorde ik opeens geritsel. Ik keek op richting het pad en mijn hart maakte een sprongetje. Een hertje! Ik ging staan en besefte dat een foto maken niet zou lukken. De lens stond nog helemaal ingezoomd en op macro. Het moment zou voorbij zijn als ik me nu bezig zou gaan houden met de instellingen van mijn camera. Dus bleef ik kijken tot het hertje verdween tussen de varens. Net toen ik dacht, dat het voorbij was, schoten er nog twee het pad over. Geweldig! Ik vind dat iedere keer opnieuw zó speciaal! Ik vergat de paddenstoel en liep verder het pad af. Natuurlijk hoopte ik, dat ik de hertjes nog ergens tussen de varens zou zien. Twee oren zou al leuk zijn! Maar nee.. of ze waren alweer een eind verder, of ze hielden zichzelf goed verstopt.

7 - kopie


Vlinders

Eigenlijk verbaasde het mij vervolgens dat ik in het bos zoveel vlinders zag. Meestal zoek ik er weide voor op, of heide. Voor het zien van vlinders denk ik niet meteen aan het bos. Maar wat ziet dat mooi uit hè? Die prachtig gekleurde vleugels op groene blaadjes in de hoogte.

18 - kopie

23 - kopie

Ik was wat meer naar het midden van het bos gelopen en besloot nu terug te lopen naar de Leubeek. Ik vind het altijd heerlijk om die te horen stromen. En het grappige was! Ook hier weer heel veel vlinders! Voornamelijk klein geaderd witjes.

52 - kopie - klein + handtekening

54 - kopie - klein + handtekening

58 - kopie - klein + handtekening

Kleine vuurvlinder

Eerlijk gezegd ben ik een heel tijdje vergeten, dat ik op zoek was naar paddenstoelen. Er zullen er vast veel gestaan hebben, maar als ik vlinders zie!.. 😉 Afgeleid dus. En dat maakt helemaal niet uit. Ik heb genoten. Ik liep het pad af, de bocht om, en kwam op een stuk open bos waar allemaal jonge bomen waren aangeplant. Het zag er droog, er lag veel hout op de grond, én veel dennenappels. Daar zag ik het weer. Zomer en herfst tegelijkertijd. En wat vind ik dat mooi! Er is dan opeens zoveel te zien. Zoveel leven, zoveel kleur, maar ook zoveel waarvan je weet dat het gaat.

81 - kopie

Toen ik een kleine vuurvlinder op een droge dennenappel zag zitten, dacht ik: ‘Dit wordt ‘m. Dit wordt de foto van de dag!’ Maar potverdrie.. het beestje bleef niet zitten. En toen zag ik nog een vuurvlinder, en nog een, en nog een, en nog een. Geweldig! Het was het paadje van de kleine vuurvlinders en hoewel er geen één meer zo mooi op een dennenappel ging zitten.. ze waren stuk voor stuk prachtig!

98 - kopie - klein + handtekening

83 - kopie - klein + handtekening