‘Perfect zo. Wat een perfecte middag zo’.

Vrijdag 2 november en heerlijk weer. Niet zo koud, en een stevig zonnetje. Het was Sem die het voorstel deed. “Mam, als wij nu eens de boodschappen gaan doen, dan zetten we jou ergens af en dan kun jij gaan wandelen.” Mijn oren gingen ervan dansen. Hoe heerlijk als je zo’n lieve dochter hebt, en ze je zo goed begrijpt. De boodschappen worden in Heythuysen gedaan, en dus zocht ik een plek daar in de buurt. Het werd landgoed Beijlshof.

Herfst

Het landgoed ligt langs de weg van Horn naar Heythuysen en wordt beheerd door het Limburgs Landschap. De noordgrens wordt gevormd door de Tungelroyse beek. Een kleinere beek in het landgoed is de Reydtbeek. Centraal ligt een hoeve met de naam Beijlshof.

Bij het uitstappen zag ik het al. Misschien was het beter wat minder naar beneden te kijken om te zoeken naar paddenstoelen, en wat meer naar boven, naar de prachtige kleuren van de resterende bladeren aan de bomen. Zo mooi. Echt zo mooi. Ik raakte niet uitgekeken.

Toch even naar beneden gekeken 😉
Bij de hoeve

De drooggevallen Reydtbeek

Toen ik uiteindelijk weer bij de parkeerplaats aankwam, waren Wim en Sem er nog niet. Ik besloot richting de Speckerweg te lopen. Daar kom ik graag als er prachtige wolken in de lucht hangen. Er is daar een plek waar je redelijk ver kunt kijken en die ruimte en rust vind ik heerlijk.

Precies toen ik dacht: ‘Nu is het goed geweest’ kreeg ik een appje. “We komen eraan”. Super. Ik liep ze tegemoet en kon alleen maar concluderen.. ‘Perfect zo. Wat een perfecte middag zo’.

Advertenties

Verrassend Houtsberg

Het is alweer eventjes geleden dat ik deze wandeling maakte, toch blijven fragmenten maar in mijn hoofd spelen. Een teken dat het bijzonder was! Het was écht een leuke wandeling, en ik zag bovendien voor het eerst deze bijzonder droge herfst de altijd tot de verbeelding sprekende rood met witte stippen paddenstoel: de vliegenzwam.

Ik liep op 8 oktober bij de Philomenahoeve tussen de schapen door richting het Sarsven. Een favoriete wandelroute van mij, omdat ik daar altijd een heerlijk gevoel van vrijheid en ruimte ervaar. De schapen zijn al helemaal gewend aan wandelaars, en ik ben inmiddels ook gewend aan hen. Soms zit er een speciaaltje tussen, zo ook vandaag. Kijk eens wat een dametje! Ik moest glimlachen door haar blik en tred.

Dametje hè?!

Vanaf het Sarsven liep ik weer terug, maar nu over een bospad van waaruit De Banen zichtbaar is. Ook weer zo’n prachtig gebied met veel watervogels. Ik wilde even bij het lelieven kijken en dan het bos in achter dagcamping Houtsberg. Op zoek naar paddenstoelen! Onderweg kwam ik hele mooie dingen tegen. Nu er minder vlinders en libellen zijn, merk ik dat ik weer veel meer let op andere dingen en dat ik wéér tegen mezelf zeg: “Dat zou je altijd moeten doen! Ook als de vlinders er zijn!”

Prachtig wuivende grashalmen (1)
Prachtig wuivende grashalmen (2)
Zwervende pantserjuffer
Zwervende pantserjuffer van nog ietsje dichterbij 😉
Groot dooiermos

Ik verbaasde me over de schoonheid van dit groot dooiermos. Wauw! Hoe meer ik het van heel dichtbij bekeek, hoe mooier ik het vond. Ik denk dat ik er tot nu toe altijd aan voorbij gelopen ben. Soms moet je oog er toevallig een keer op vallen, daarna kun je het nooit meer niet meer zien.

Het bos in

Vanaf het volledig drooggevallen vennetje liep ik linksaf om vervolgens zo’n 100 meter verderop rechts het bos weer in te lopen. Ondanks de droogte hoopte ik toch op wat paddenstoelen. Als ik een toverstafje had, zou ik vliegenzwammen gewenst hebben. Rood met witte (alsof er andere bestaan ;-)) ), en het liefst met een schattig kaboutervrouwtje erbij :-)) Voor mijn gevoel had iedereen op Twitter ze al gevonden of  toevallig gezien, behalve ik.

Herfstkleuren in het bos

Op de hele route door het bos richting de parkeerplaats bij de dagcamping kwam ik slechts één paddenstoel tegen. Niet te geloven!, hoe anders was het andere jaren rond deze tijd geweest. Maar! Ik kwam een kleintje tegen, en juist op deze zat een vlieg. Met een beetje fantasie en de regels heel ruim toepassend, mogen we dit toch ook wel een vliegenzwam noemen, niet?

Verwondering

Mijn weg vervolgend zag ik in de verte opeens een prachtige kleur rood. Ik werd er gewoon naartoe getrokken en hoe dichterbij ik kwam, hoe duidelijker ik zag, dat ik niet de enige was. Het leek wel of alle insecten van het bos zich hier verzameld hadden. Bijen, wespen, hoornaars, vliegen, vlinders, álles zat er en vloog er rond. Schitterend!

Kardinaalsmuts

Al genietend van de kleuren en het gezoem zag ik opeens een appel liggen. En nog één. En nog één. En nog één!
Uh? Appels? En zoveel?
Verscholen tussen de bomen achter de kardinaalsmuts bleek een appelboom te staan!
Zomaar midden in het bos! Uh? En deze reikte tot hoog aan de hemel!
Feestje hoor! Feestje weer voor alle insecten uit de buurt.

Appelboom

Maar goed.
Alle verwondering daargelaten, nog altijd geen vliegenzwammen.
En toen ik de parkeerplaats opliep, besloot ik dat ik het daar echt niet mee eens was.
Ik moest en zou vliegenzwammen zien, vandaag!

Vliegenzwammen

Ik stapte in de auto en reed naar Schoorkuilen in plaats van naar huis.
Nog heel eventjes daar kijken.
Nog heel eventjes daar het pad aflopen en wie weet!

Het was er druk.
Niet met mensen, er was geen mens te zien, wat ik heerlijk vond.
Nee, met vogels!
Heel veel vogels, wat een geweldig gezicht!

Bij Schoorkuilen

Na een tijdje genieten, dacht ik weer aan de vliegenzwam.
“Kom op! Nog even een stukje lopen, wie weet!”, zei ik tegen mezelf.

En na zo’n 100 meter stappen zag ik ‘m.
En daarna zag ik er nog meer.
Jeujj!! Eindelijk kon ik mijn man appen.
“Kijk! Gevonden!”, appte ik. Waarop ik rollende smileys van het lachen als antwoord kreeg.
Ik zag mijn man voor me, lachend denkend: “Is het haar toch weer gelukt”.

Hoed vliegenzwam
Vliegenzwam

Onderkantje vliegenzwam
Nog een vliegenzwam!
En zelfs omgevallen hartstikke mooi

Baraque Michel (B): winterwonderland

Ieder jaar willen we het minstens 1 keer gezien hebben.
Winterwonderland in België.
Baraque Michel in de Hoge Venen is voor ons niet zo heel ver rijden, en als er sneeuw ligt machtig mooi om te zien.
12 februari was het dan zo ver. Vol enthousiasme en met heel veel lekkers voor onderweg vertrokken we. Op naar een prachtig winters landschap.

5 - bewerkt - kopie tw fa insta

10 - bewerkt - kopie fa tw insta

17 - bewerkt - kopie fa tw insta

18 - bewerkt - kopie fa tw insta

7 - bewerkt - kopie fa tw insta

20 - bewerkt - kopie - kopie fa tw insta

1 - kopie tw fa insta

23 - kopie fa tw

We hadden heel goed weer.
En toch ook het geluk om heel even van één sneeuwbui te mogen genieten.
Wat ziet dat mooi uit!

22 - kopie fa tw insta

We hebben er met zijn drietjes enorm genoten en samen een super fijne dag gehad.
Een perfecte dag die ook nog eens super mooi werd afgesloten met een prachtige zonsondergang. We hadden heel veel geluk die dag. We waren precies op de juiste momenten, op de juiste plekken. Althans. Zo voelde het voor mij.

32 - kopie fa tw

33 - kopie fa tw

35 - bewerkt - kopie fa tw insta

37 - kopie fa tw insta

38 - kopie - kopie fa tw

Groetjes!

 

‘Mijn’ droomweide !

Het was vandaag veel beter weer dan dat ik had verwacht.
Geen enkel wolkje aan de helder blauwe lucht en volop zon.
Wauw, heerlijk!
Ik besloot te gaan fietsen.
Op een andere manier bewegen dan wandelen is super goed voor me, en er stond weinig wind.
Wel zo prettig 😉

Op de fiets, de trappers rond, mijn haren wapperend.
Ik voelde me vrij.
Soms vóel je dat.
Dan streelt de zon je huid, dan doet je lijf wat je wilt, dan wipt het puntje van je neus, en voelt je hoofd héél licht.
Ik voelde me vrij en avontuurlijk, en ik besloot te gaan ontdekken.
Jazeker.. ik ging op ontdekkingsreis!

Vlindercorridor

En dus fietste ik richting Keversbroek, waar ik een vlindercorridor wist, maar waar ik vorig jaar niet bij had gekund.
Het gras stond toen meters hoog en het was er, door de natte maand juni, enorm drassig.
Geen doorkomen aan toen, maar nu vast wel!

Het ging een lichte berg op richting spoor en daar ging ik de bocht om.
In mijn hoofd was ik al honderd meter verder, nog een bocht door, een stukje bos voorbij, richting een strook bomen.. ik wilde dat ‘nieuwe’ terrein ontdekken!
Toch vonden mijn voeten abrupt de rem toen ik iets roods in de berm zag staan.
Een klaproos?
Een klaproos?!
O!! Een klaproos!!!

1 - kopie tw insta fa

3 - kopie tw insta fa

Ik vind die zo mooi!
Het is echt mijn lievelingsbloem.
Die kleur, die vorm, het open gaan bij zonlicht..
Mijn ritje op de fiets was meteen al geslaagd en af.
Ik had gewoon al een klaproos gezien!

Natuurlijk fietste ik na het genieten van het mooie rood wel door.
Honderd meter verder, bocht door, stukje bos voorbij..
Even later was ik op een stukje natuur in Keversbroek waar ik nieuwe dingen zou gaan zien.
En het was meteen raak.
Nog voor de vlindercorridor zag ik ‘m vliegen.
Een landkaartje!

4 - kopie

5 - kopie

De vlindercorridor weet ik te vinden, omdat ik vorig jaar daar in de buurt een vrijwilliger van Natuurmonumenten sprak.
Wat een leuk gesprek was dat!
Hij vertelde wat er allemaal te zien was in het gebied en waar.
En toen hij mijn vlinderfoto’s op mijn toestel zag, verklapte hij me de vlindercorridor. Speciaal aangelegd om de kleine ijsvogelvlinder te behagen!
Zodra ik die er zie, moet ik het ‘m wel zeggen!

21 - kopie
De vlindercorridor: aan beide kanten staan hoge bomen, daartussen bramenstruiken, een slootje, en als het begaanbaar is.. een smal (wandel)pad.

Ik parkeerde mijn fiets, liep de corridor in, en zag meteen nog meer landkaartjes, libellen, boomblauwtjes, witjes, een citroenvlinder, en allemaal gingen ze niet zitten voor een foto.
Maar dat kon me helemaal niet schelen!
Jeetje! Wat was dit genieten!
Wat was het er warm zo uit de wind, wat klonken er ontzettend veel vogelgeluiden in de bomen langs de corridor, wat was het heerlijk glinsterende zilveren vleugeltjes te zien, en de vlinders te zien fladderen!
Het was eigenlijk onbeschrijflijk mooi om dat allemaal zo te zien en al net zo onbeschrijflijk hoe dat het voelde.

‘Mijn’ droomweide

Wat ik toen nog niet wist, was dat het nóg mooier zou worden.
De corridor kwam uit op een weide met een prachtige waterpoel.
Ik wist niet wat ik zag.
De poel lag te schitteren in de zon en was omgeven door groen gras met heel veel pinksterbloemen, zoveel boterbloemen, en nog meer uitgebloeide pluizige paardenbloemen.
Ik liep er doorheen en genoot.
Allemaal vlindertjes.
Allemaal vlindertjes en ik kon niet kiezen welke ik zou fotograferen.
Ik heb een hele tijd helemaal niets gefotografeerd.
Ik heb een hele tijd genoten van het weidse op die plek.
Van de kleuren, de geuren, het alleen zijn, hier.
Het vrij voelen, de zon voelen, kijken en ruiken, en nog eens kijken.

Ik zag heel veel witjes, heel veel landkaartjes, ik zag vuurvlindertjes, boomblauwtjes,.. en nog veel meer… en nee.. ik heb dat alles niet allemaal op de foto gezet.
Ik heb vooral genoten.

6 - kopie

8 - kopie

14 - kopie

Na een tijdje,.. ik weet niet hoe lang,… liep ik weer terug de vlindercorridor in.
Vol energie, vol vreugde.
Aan het eind keek ik omhoog, geen idee waarom, en zag ik hoe mooi blauw de lucht was, maar ook twee bomen waarvan ik dacht: ‘Die móeten op de foto. Wat een pracht!’

18 - kopie tw

19 - kopie tw

Ik stapte weer op mijn fiets en wil eigenlijk ook even laten zien wat ik dan zie.
Deze middag besefte ik namelijk weer eens te meer hoe mooi ik eigenlijk woon.
Hoe dichtbij het eigenlijk zo ontzettend genieten is.
Het is allemaal nog geen 10 minuutjes van mijn huis.

27 - kopie

28 - kopie
Sprokkelhout voor hagedissen.

36 - kopie

Zo nu en dan stap ik af en kijk ik goed om mij heen.
Ver weg en dichterbij.
Dichtbij zag ik vanmiddag nog een kevertje klauteren in een grasspriet.
Ik voelde mijzelf een reus :-))
Ik zag ook nog hooibeestjes, een dwerghuismoeder en een mi-vlinder.

35 - kopie - kopie tw

37 - kopie tw dwerghuismoeder

40 - kopie Mi-vlinder tw

Die Mi-vlinder wilde niet anders op de foto dan zo.
Alles in het zicht! 😉
Hoe ik ook om hem heen probeerde te lopen, hij draaide zich telkens weer om!

Op het laatste stukje fietsen naar huis, staat deze boom.
Die wil ik, nu ik toch bezig ben, ook nog even laten zien.
Ieder seizoen staat hij te stralen, alleen en supersterk.
In de herfst, de winter, de lente, en straks ook weer in de zomer.
Ik kijk er altijd even naar.. mijn ‘droomboom’.

42 - kopie

Gisteren liep ik in een sprookjesbos!

De zon straalde en de hemel zag strak blauw. Wat een mooie ochtend! Ik had me van alles voorgenomen, maar het duurde niet lang of ik besloot dat van niets, iets terecht zou komen. Ontbijten, douchen, spijkerbroek aan. In de gang stonden mijn wandelschoenen ongeduldig te wachten. De neuzen mijn kant op alsof ze zelf naar me toe zouden lopen als het te lang zou duren.

De Doort

Ik besloot naar De Doort in Echt te gaan. Mijn nicht had er al een boomkikkertje gezien en ik dacht.. ‘zon, strak blauwe lucht.. zou moeten kunnen!’.

Maar in de auto zag ik het al. ‘O jee, wolken’.
Er kwamen niet een paar wolken aan drijven. Ook niet van die grote, mooie, witte, wollige wolken. Nee. Het werd grijs. En hier en daar nóg grijzer.
Ik parkeerde de auto en liep snel het natuurgebied in.
‘Nog heel eventjes zon, nog heel eventjes zon’.

Ik zag een aalscholver overvliegen, ik hoorde de tjiftjaf, ik zag een dagpauwoog en een citroenvlinder, en ik genoot! Meteen! Heerlijk, wat was er veel te zien.

Toen ik voorbij de weide was en het bos zag, keek ik echt mijn ogen uit.
Tussen de stammen op de grond.. pinksterbloemen!
Niet één, niet twee, maar een heleboel!
Wauw! O, wat vond ik dat mooi! In mijn fantasie zag ik ook al allemaal oranjetipjes fladderen.

2 - kopie tw

3 - kopie tw

Ik heb er een heel tijdje van genoten. Boven mij werd het donkerder en donkerder, maar dat kon me zo heel veel niet schelen. Ik zou een ander keertje wel terugkomen voor de boomkikkertjes. Ik liep verder langs graslanden en op een andere plek het bos weer in. Hoewel de bomen nog niet veel blad hebben, waren er maar een paar regendruppels die het echt tot beneden redden. Heel erg nat werd ik dus niet.

Sprookjesbos

Terwijl ik tussen de bomen doorliep werd het stiller en stiller in mijn hoofd. Het was er zo mooi. Op de bosbodem lag een tapijt van bosanemoontjes. Overal. Links, rechts, voor en achter mij. Ik was helemaal alleen en om mij heen hoorde ik takjes ritselen, vogels tjirpen, muisjes piepen. Ik kon alleen maar luisteren en kijken.

8 - kopie tw

9 - kopie tw

18 - kopie tw

17 - kopie tw

10 - kopie tw

11 - kopie tw

20 - kopie tw

21 - kopie tw

22 - kopie tw

25 - kopie tw

27 - kopie tw

28 - kopie tw

En foto’s maken natuurlijk. Eerst kijken, eerst genieten, dan foto’s maken, en nog meer genieten. Door de lens zie je toch altijd weer andere dingen, dan met het blote oog. Het is toch weer net een andere wereld. Ik zag zoveel dat ik niet wist waar te beginnen en ook niet waar te stoppen. Toch komt dat moment van verder wandelen iedere keer weer en eigenlijk als vanzelf.

12 - kopie tw

13 - kopie tw

15 - kopie tw

Normaal gesproken ben ik veel meer van de vogels, de vlinders, de insecten, beestjes. Bloemen vind ik prachtig, maar iedereen heeft een voorkeur.. denk ik. Deze wandeling draaide eigenlijk alleen maar om de bloemetjes. Wat was het mooi en wat was ik betoverd door ze. Wat vind ik dat besef dan ook mooi. Dat besef dat de natuur me blijft verrassen en me steeds opnieuw, opnieuw doet kijken,.. nieuwe dingen laat zien.

Maar ja. Toén zag ik dit kevertje!
Althans.. ik dacht dat het een kevertje was.
Maar Twitter leerde mij al snel dat het een wants is.
De dovenetelwants.
Dat dat dan zo’n mooie kleuren heeft, kruipt en je aan lijkt te kijken.
Dan spring ik toch net ietsje hoger, dan bij een bloem 😉

29 - kopie tw

31 - kopie tw

32 - kopie tw

 

Verschrikkelijk. Wat ’n ellende: regen

Wat een titel voor een blog!
‘Verschrikkelijk. Wat ’n ellende: regen!’
Zo zak je natuurlijk meteen weg in donkere wolken en nattigheid.
In een sfeer waar niemand, althans dat denk ik, voor zijn plezier in zit.
Ik dus ook niet.

En toch vind ik het verschrikkelijk en ellendig. Regen.
En wil ik dat zeggen ook.
Ik kan er altijd even tegen, en dan is het snel klaar.
Dan kan ik niets anders dan roepen:
“U heeft weer gewonnen Regen. U heeft het weer voor mekaar.
Ík baal.”

Tegenoffensief

Maar nu ga ik er eens lekker tegenin.
Stomme regen.
‘Je moet niet denken, dat je me deze keer eronder krijgt!
Ik zal jou eens laten zien!, Regen.
Wat een moois ik vaak zie, terwijl jij zo hard je best doet.
Heel veel moois! Puh!

Kijk eens hoe mooi jij de takken van de bomen in het bos maakt:

5-kopie

7-kopie

En hoe blinkend hun stam:

18

Kijk eens hoe schoon de paddenstoelen worden:

11

DSC_0129

Hoe gezellig ze schuilen bij elkaar!

E Heksenschermpje

Natuurlijk zijn dit allemaal herinneringen!
Mooie herinneringen.
Aan dagen dat het regende, en er tóch iets op mijn pad kwam.
Dat heb jij gedaan, Regen.
Dankjewel daarvoor.
Een dingetje wil ik nog met je delen.
Omdat ik daar altijd aan denk als je regent.
Omdat ik ‘m 1 keer zag en daarna, tot nu, nooit meer.
Op een regenachtige dag:

Kleine bonte specht

l Kleine bonte specht

l2 kleine bonte specht

Je snapt, het is gedaan met Regen.
Ze klettert buiten maar door.
Voorlopig geen narigheid meer in mijn hoofd door Regen.
Dat is voor een tijdje weer klaar.
En mocht ze toch een kiertje van de deur open krijgen, dan heb ik nóg een tegenoffensief.
Dan kruip ik op de bank onder een wollen deken.
Dan ga ik luisteren naar de vogels en weet ik weer:
‘Potverdikke Caroline, die hebben de lente in hun bol.
Of het nou regent, of niet.’

 

 

 

 

“Jongens! Ik heb ’t goudhaantje weer gezien!!”

Helemaal ‘gaar’ word je ervan. Van zitten, zitten en zitten. Na 3 dagen binnen toeven móest ik er vandaag dan ook uit. Dan houden motregen, waterkoude en grijs me niet tegen. Dan wil ik toch de natuur weer zien en kijken wat er allemaal gebeurt. Op zulke donkere dagen denk ik vaak: ‘Je ziet toch niets’. Maar dat is slechts een gedachte. Een hardnekkige, maar ik luister er nog maar zelden naar.

Leudal

Ik besloot naar het Leudal te gaan. Niet te ver weg, en genoeg bomen om te schuilen mocht het harder gaan regenen. Ik hoop met zulk weer altijd dat het niet te veel gaat druppelen, omdat er dan altijd een moment komt waarop ik het fototoestel ter bescherming in een plastic zak moet stoppen.
Balen.
Het ging dus echt wel, te veel druppelen..

6-kopie

7-kopie

8-kopie

9-kopie

Maar in die (mot)regen was het verbazend druk in de natuur. Ik hoorde heel veel vogels. Roodborstjes, koolmeesjes, staartmeesjes en kraaien. Ik zag een groepje spreeuwen in het gras, hoe mooi! En ik hoorde twee grote bonte spechten elkaar roepen.
‘Lente!’, dacht ik. ‘Het is lente in het bos!’

Hoe meer ik mijn oren spitste en om mij heen keek, hoe meer ik zag hoe druk iedereen was. Ik heb ervan genoten. Zon of geen zon, een paar druppels of heel veel druppels. De vogels en andere dieren kan het niet schelen, die wéten het: de lente komt eraan!

IJslandse pony’s

Ik had mijn camera in de plastic tas gestopt, maar haalde die er weer uit toen ik de IJslandse pony’s zag. Ik vind ze altijd leuk om te zien en te fotograferen. ‘Heel eventjes met het fototoestel in de regen moet toch kunnen’, dacht ik.
Ik had het nog niet gedacht of zag dat de pony’s mij nu ook gezien hadden en met een flink tempo recht op me af kwamen rennen!
‘Huh?!’
Ik ben niet bang voor ze, maar vond het wel wat raar.
Ik kreeg nauwelijks de kans foto’s te maken en was in een mum van tijd omsingeld.
Eentje begon te knauwen aan een veter van mijn rechter wandelschoen en een ander had mijn plastic tas te pakken.
‘Nou ja!’.

Ik heb ze geaaid en gezegd dat ik helaas niets te eten bij me had. Ik weet niet waarom ik dat zei. Ik heb nóóit eten bij me. Maar ik had wel de indruk dat ze honger hadden.
Omdat ze zo met hun neuzen tegen me aan bleven duwen en toch wel met een grote groep waren, voelde ik me op een bepaald moment niet meer zo prettig bij ze. Ik ben bij ze vandaan gelopen en terwijl ik stevige stappen zette, dacht ik: ‘Ik hoop niet dat ze gevoerd worden door wandelaars. Misschien gedragen ze zich daardoor nu zo. Hè bah. Dat zou ik echt niet fijn vinden.’

11-kopie

12-kopie

’t goudhaantje!

Door de IJslandse pony’s besloot ik een iets andere route te lopen.
Ik had geen zin meer in hen en liep hun gebied uit het bos weer in.
Ik was nog wat in gedachten bij de paarden, toen ik een vogeltje vanuit een jong dennenboompje iets verderop staande struiken in zag duiken.
Ik besefte meteen dat ik niet gezien had welk vogeltje het was, omdat ik in gedachten was. En dát is zo jammer!
Ik stond meteen stil, keek om me heen, gedachten weer bij wat er is.. niet bij wat er was, en toen zag ik ze! Goudhaantjes!
Oooooo!!! En doordat ze het zo druk hadden en vast met hun gedachten ook ergens anders waren, hadden ze mij niet gehoord! Ik kon super dichtbij ze komen!

‘Dit is het!’
Ik dacht het en wist het meteen.
Dit zouden dé foto’s van de dag worden.
Genieten met een super grote G om dit supermooie vogeltje zo vlak voor je lens te zien.
Ze zijn écht mooi!
Kijk nou hoe geel! Hoe mooi!
Hoe heb ik nu zo’n heel verhaal over mijn wandeling kunnen schrijven, en dit moment zo uit kunnen stellen.
Jongens! Ik heb ’t goudhaantje weer gezien!!

dsc_0070-kopie-kopie

21-kopie-kopie

* Zojuist vernomen op twitter!
Het is zélfs het vuurgoudhaantje!!
Zo blij mee!!