Wat een pr├áchtige lucht!

7 november en de zon scheen. Ik wilde er heel graag op uit om te zien of er al meer paddenstoelen te vinden waren. Ook had ik ineens zin om vogels te fotograferen. Een goede lens heb ik daar helemaal niet voor, maar ik zou al meer kans maken door de macrolens te vervangen door de 200mm lens. Zo gedacht, zo gedaan. Op naar het Leudalbos.

Heimarkt, Heythuysen

Ik besloot het bos niet aan de kant van Haelen in te wandelen, maar aan de kant van Heythuysen. Eerder zette ik dan nog wel eens de auto neer op de parkeerplaats bij de Busjop. Maar dat doe ik niet meer. Er zijn daar altijd wel mensen wat natuurlijk goed is voor de horecagelegenheid daar, maar ik zoek dat niet als ik de natuur in ga. Dan ben ik het liefst alleen.

Na wat bospaadjes kwam ik op een open veld. Eigenlijk hoort daar ook een vennetje te liggen, maar dat staat al maanden droog. Ik stopte even en ademde de frisse lucht diep in. Heerlijk. Toen ik mijn ogen weer opende, zag ik opeens de prachtig blauwe lucht boven mij met heel aparte dunne witte voorbijdrijvende wolken. Wauw.

Ik nam een foto. Terwijl ik verder wandelde nam ik er nog een. En nog een. Ik stopte weer even en klikte weer. Ik wist het toen meteen al. Deze hele wandeling zou helemaal niet gaan om paddenstoelen of vogels. Het zou gaan om de wolken en de kleuren en de zon. Daar bij dat open veld, daar waren mijn ogen open gegaan voor dat wat er ter plekke was. Jeetje wat was het een mooie herfstdag.

Prachtig stukje beukenbos

En aan het eind van de wandeling! Toch nog een vogeltje ­čÖé

Ik had ‘m al de hele tijd gehoord, leuk dat het leuke ding ook nog even op de foto wilde.
Het is een winterkoninkje. Een klein, zandkleurig vogeltje met een guitig opwippend staartje dat op de foto helaas wat minder duidelijk te zien is.

Winterkoninkje
Advertenties

‘Perfect zo. Wat een perfecte middag zo’.

Vrijdag 2 november en heerlijk weer. Niet zo koud, en een stevig zonnetje. Het was Sem die het voorstel deed. “Mam, als wij nu eens de boodschappen gaan doen, dan zetten we jou ergens af en dan kun jij gaan wandelen.” Mijn oren gingen ervan dansen. Hoe heerlijk als je zo’n lieve dochter hebt, en ze je zo goed begrijpt. De boodschappen worden in Heythuysen gedaan, en dus zocht ik een plek daar in de buurt. Het werd landgoed Beijlshof.

Herfst

Het landgoed ligt langs de weg van Horn naar Heythuysen en wordt beheerd door het Limburgs Landschap. De noordgrens wordt gevormd door de Tungelroyse beek. Een kleinere beek in het landgoed is de Reydtbeek. Centraal ligt een hoeve met de naam Beijlshof.

Bij het uitstappen zag ik het al. Misschien was het beter wat minder naar beneden te kijken om te zoeken naar paddenstoelen, en wat meer naar boven, naar de prachtige kleuren van de resterende bladeren aan de bomen. Zo mooi. Echt zo mooi. Ik raakte niet uitgekeken.

Toch even naar beneden gekeken ­čśë
Bij de hoeve

De drooggevallen Reydtbeek

Toen ik uiteindelijk weer bij de parkeerplaats aankwam, waren Wim en Sem er nog niet. Ik besloot richting de Speckerweg te lopen. Daar kom ik graag als er prachtige wolken in de lucht hangen. Er is daar een plek waar je redelijk ver kunt kijken en die ruimte en rust vind ik heerlijk.

Precies toen ik dacht: ‘Nu is het goed geweest’ kreeg ik een appje. “We komen eraan”. Super. Ik liep ze tegemoet en kon alleen maar concluderen.. ‘Perfect zo. Wat een perfecte middag zo’.